2020 χρονιά… κατάρα

Αυτό το πολύ τυπικό «Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται» σας το έχουν πει κι εσάς ε;

Δυστυχώς αυτό είπα κι εγώ την πρώτη μέρα αυτού του… αλλοπρόσαλλου έτους, κι ευγενική ήμουν με το χαρακτηρισμό.

Είπα λοιπόν κι εγώ λοιπόν αυτήν την κλασσική ατάκα που την ακούς από τα στόματα των παιδιών του δημοτικού μέχρι των γιαγιάδων στο χωριό που κάθονται στη γωνία και κουτσομπολεύουν όποιον περάσει. Και αποφάσισε όχι μόνο η μέρα, αλλά κι ολόκληρο το έτος να πάει, ας μου επιτραπεί η έκφραση, κατά διαόλου.

Σαν ψυχαναγκαστική κι εγώ, περίμενα πως και πως το έτος που οι σελίδες των τετραδίων πάνω αριστερά θα γράφουν 2020 κι όχι 2019, γιατί το εννιά μου κατέστρεφε τους προηγούμενους καλοσχηματισμένους αριθμούς μου. Που να ήξερα τότε, όταν αδημονούσα να φύγει το προηγούμενο έτος τι μας περίμενε παγκοσμίως.

Σεισμοί, καταποντισμοί, κορονοϊοί, χίλια δυό προσωπικά ζητήματα. Κι ακόμα είναι Ιούνιος. Θα έπρεπε όποιος επιβιώνει κάθε μήνα να παίρνει έπαθλο γιατί καταντήσαμε χειρότερα από το Survivor. Εκεί τουλάχιστον δεν έρχονταν σε επαφή με άλλο κόσμο, ούτε κορονοϊό θα μπορούσαν να κολλήσουν, ούτε τίποτα.

Μήπως όμως τελικά τα θέλουμε και τα παθαίνουμε; Και μήπως, αυτή η χρονιά που όλοι ανυπομονούμε να φύγει, ήρθε για να αφήσει πίσω της ιστορία; Να μας κάνει καλύτερους ανθρώπους, πιο ώριμους. Να πατήσουμε γερά στα πόδια μας και να εκφράσουμε δυνατά την άποψη μας.

Και ποιος ξέρει, ίσως αυτή η άποψη να εμπνεύσει τόσους ανθρώπους, που να διδάσκεται στο μάθημα Ιστορίας σε διακόσια χρόνια από τώρα.

Νομίζω πάντως ότι δε φταίει ο ανάδρομος Ερμής στο φεγγάρι της Αφροδίτης.

Είναι δίσεκτο. Κι ήρθε για να μείνει.

NinaS

Άδραξε τα όνειρα σου -όχι απλά μια μέρα

Κανείς δε γεννήθηκε έχοντας δεδομένο ότι θα ζήσει. Όπως επίσης κάνεις δε γεννήθηκε με μια λίστα ονείρων στο μυαλό του λέγοντας πως αυτά είναι όσα θέλει να κατορθώσει στη ζωή του.

Η ζωή κατακτάται μέσω των ονείρων. Όσο πιο δύσκολα κι ακατόρθωτα φαίνονται αυτά που θες να καταφέρεις, τόσο πιο πολύ θα κοπιάσεις γι’ αυτά. Θα αποκτήσεις νέες εμπειρίες γι’ αυτά. Θα αναγκαστείς να κάνεις πράγματα που δεν πίστευες ότι μπορείς για να επιτευχθούν οι στόχοι σου. Θα ζήσεις μέσω αυτών.

Τα όνειρα δε θα έπρεπε να είναι κάτι το τετριμμένο -που με ευλάβεια φροντίζουν να μας διδάξουν γονείς και καθηγητές. Δε φαντάζει παράδοξο αλήθεια, άτομα που παίζουν τόσο καταλυτικό ρόλο στην ψυχολογία του παιδιού, άθελά τους -ή ακόμα και σκόπιμα- να μην τα βοηθούν να κατακτήσουν τα όνειρα τους;

Ένα παιδί, από τη στιγμή που θα έρθει στον κόσμο θα αρχίσει να βλέπει χρώματα και σχήματα. Κάποιες φορές ακανόνιστα, κάποιες φορές μπορεί να ξεχωρίσει τι κρύβεται πίσω από αυτά. Κάποιες άλλες, ξέρει να ονοματίσει το χρώμα που εμφανίζεται μπροστά του, κι άλλες φορές, πάλι θαυμάζει έκπληκτο και άναυδο τις ομορφιές του κόσμου μας. Έτσι, όταν τα παιδιά κλείνουμε τα μάτια μας, βλέπουμε ο,τι μας έκανε εντύπωση. Βλέπουμε κάτι που επιθυμούμε να ξαναδούμε. Αντίστοιχα μεγαλώνοντας, βλέπουμε κάτι που θέλουμε να πετύχουμε -είτε αυτό είναι επαγγελματικό, είτε ένας προσωπικός μικρός μας στόχος. Μια μικρή επιτυχία που θα μοιραστούμε με άτομα του στενού μας κύκλου, αλλά για εμάς ώρες δουλειάς έχουν επιβραβευτεί, και το σημαντικότερο: κάποιος εκεί έξω πιστεύει σ’ εμάς και στον χρόνο που επενδύουμε, τη στιγμή που οι άλλοι μπορεί να μην σε στηρίζουν.

Παρατηρείτε πως αν ρωτήσεις ένα παιδάκι ποια είναι τα όνειρα του, θα σου πει τόσα πολλά και περίεργα πράγματα που το μυαλό σου δεν μπορεί να επεξεργαστεί, και σίγουρα μέχρι να τελειώσει να μιλά, θα έχει ξεχάσει τα μισά απ’ όσα σας είπε, ενώ ο ενήλικας συνήθως θα αρκεστεί σε μια άλλη απάντηση μιας, το πολύ δύο προτάσεων. Όλοι έχουμε φαντασία -τα παιδιά περισσότερη, οι ενήλικες λιγότερη. Κι αυτό γιατί δυστυχώς το εκπαιδευτικό σύστημα φροντίζει να μας βάζει στον δρόμο της «λογικής» λες και με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας δε θα ωριμάσουμε πριν της ώρας μας. Ο κόσμος κυριολεκτικά καταστρέφεται μέρα με τη μέρα, ανθρώπινες ζωές χάνονται χωρίς λόγο, άδικα, κάθε μέρα ξυπνάμε και κοιμόμαστε χωρίς να ξέρουμε αν θα τα καταφέρουμε μέχρι την επόμενη. Αφήστε μας τουλάχιστον να έχουμε ένα σκοπό να σηκωνόμαστε το πρωί και να πέφτουμε για ύπνο το βράδυ. Έναν λόγο για να ζήσουμε ζητάμε.

Εμείς θέλαμε να πετάξουμε. Και μπορούσαμε, έχοντας για κίνητρο τα όνειρα μας, την φαντασία μας. Αλλά μας ψαλίδισαν τα φτερά πριν καν προλάβουμε να διαμαρτυρηθούμε.

Πόσο εύκολα αυτή η ελπίδα όλων των παιδιών να πραγματοποιήσουν ο,τι ονειρεύονται τυποποιείται μέσα σε μερικές φράσεις: «Να γράψεις καλά στις εξετάσεις, να σπουδάσεις, να διοριστείς κάπου με καλό μισθό, να παντρευτείς, να κάνεις παιδιά και να ζήσεις μια ήρεμη ζωή, όπως εγώ κι ο πατέρας σου.» Κλασσικές ατάκες μια γνήσιας Ελληνίδας μάνας, η οποία θέλει το καλό του παιδιού της, αλλά δεν το ξέρει. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως δε σ’ αγαπάει. Απλά ίσως δεν έκανες ποτέ τον κόπο να της πεις τα όνειρά σου, ή εκείνη να σε καταλάβει.

Ο καθένας μπορεί να πει το οτιδήποτε για το όνειρό σου. Να το εξευτελίσει, να το κοροϊδέψει, να το κρίνει. Εσύ τι λόγο έχεις να τους ακούς και να τους αφήνεις να σε οδηγούν βήματα πίσω από τη ζωή που θες να ζήσεις;

Κλείνοντας, θέλω να αναφέρω κάτι που είπε ο Ευγένιος Τριβιζάς στο Tedxtalk το 2013, αλλά που ανταποκρίνεται ακόμα στην καθημερινότητα μας. «Μαθαίνουμε τα παιδιά να υπηρετούν την πραγματικότητα αντί να την ξεπερνάνε».

NinaS

Μονόλογοι… κατά λάθος

Με αφορμή την ατάκα σε μια ταινία που πρόσφατα είδε μια φίλη μου, κάθισα και αναρωτήθηκα… Κωνσταντίνα Στεφανάκου. Ποια είναι η Κωνσταντίνα, αυτό το άτομο που γράφει αυτή τη στιγμή; Ξέρω αλήθεια ποια στο καλό είμαι; Ποια είμαι εγώ; Αυτή η ερώτηση ηχεί πολύ περίεργα στα μυαλά όλων των ορθολογιστών που θέλουν να περιορίσουν τις σκέψεις μας σε καλά τακτοποιημένα κουτάκια.
«Τι πάει να πει ποια είσαι; Δεν είναι λογικό να αναρωτιέσαι σε τέτοια ηλικία» θα ήταν η πιο συχνή απάντηση, συνοδευόμενη από ένα βλέμμα απαξίωσης λες και μιλούν σε παιδάκι Δημοτικού, αγνοώντας ότι τέτοια ερωτήματα έθεταν κάποτε κι οι μεγάλοι φιλόσοφοι.

Παρόλο όμως που εγώ κάθε άλλο παρά μεγάλη φιλόσοφος θεωρούμαι, θα ήθελα να δώσω τη δική μου απάντηση σε αυτήν την παράδοξη ερώτηση.

Όταν σε ρωτούν μια τέτοια ερώτηση και δεν ξέρεις τι να απαντήσεις, τότε ξέρεις ότι κάτι κάνεις λάθος σ’ αυτή τη ζωή.

Εγώ είμαι λοιπόν η Κωνσταντίνα, δεκαπέντε χρονών- προσεχώς δεκαέξι. Ντροπαλή, ευαίσθητη μέχρι το κόκκαλο κι άκρως αντικοινωνική μέχρι κάποια ηλικία. Έχω περάσει δύσκολα, αλλά δε το έβαλα κάτω. Από μικρή, ήμουν άτομο με ανησυχίες- κυρίως καλλιτεχνικής φύσεως. Θέατρο, συγγραφή, μουσική. Ο τρόπος μου να ξεσπάω, να εκφράζομαι, να μοιράζομαι τη χαρά μου και τη λύπη μου. Μου αρέσουν οι ξένες γλώσσες- ιδανικά θα ήθελα να μιλάω όλες τις γλώσσες του κόσμου, για τώρα όμως αρκούμαι σε Αγγλικά, Γαλλικά και τα Ισπανικά του Netflix. Τα Αρχαία πιάνονται ως ξεχωριστή γλώσσα; Αν ναι, τότε να και κάτι που μου ξέφυγε. Λατρεύω τις ρομαντικές κομεντί, και δεν υπάρχει περίπτωση να δω κάτι και να μην κλάψω- είτε από χαρά, είτε από λύπη, είτε από συγκίνηση. Δηλώνω ρομαντική σε’ έναν απαθή κόσμο, λέγοντας πως δε με νοιάζει που δέχομαι τέτοια αντιμετώπιση. Βαθιά μέσα μου όμως, εύχομαι όλοι να είχαμε μέσα μας ανθρωπιά κι ευαισθησία. Κοινώς, σκληρή στο εξωτερικό κι ευαίσθητη στο εσωτερικό. Πάντα όμως λατρεύω αυτόν τον περίεργο, δημιουργικό και πανέμορφο άνθρωπο που οι γονείς μου έχουν φέρει στον κόσμο.

Ξέρω ότι η απάντηση αυτή σε μερικά χρόνια δεν θα είναι η ίδια, κι έχω εναρμονιστεί με την ιδέα αυτή. Δε με ενοχλεί ο χρόνος που περνά. Με ενοχλεί το ότι εγώ μερικές φορές παύω να τον κυνηγάω, παύοντας έτσι κι εγώ η ίδια να ζω.

Δε με ενοχλεί η ενηλικίωση, με ενοχλεί που σιγά σιγά θα χάνω τα άτομα που αγαπάω. Δε με ενοχλούν οι πράξεις που κάνω, αλλά οι τύψεις που νιώθω αργότερα. Δε με ενοχλεί η φωτιά- πάντα μου άρεσε να παίζω μαζί της. Με ενοχλούν οι στάχτες που μένουν πίσω και σε στοιχειώνουν.

NinaS

Χίλιες μοναξιές μαζί σου

Εχθές το βράδυ κοιμήθηκα πάλι μόνη μου.
Μόνη. Χωρίς κανέναν δίπλα μου.
Χωρίς τα παρηγορητικά μηνύματα των φίλων «μην ανησυχείς, θα έρθει».
Χωρίς τη σιγουριά πως οι γονείς μου κοιμούνται στην δίπλα κρεβατοκάμαρα.
Χωρίς την ασφάλεια του παιδικού μου δωματίου.
Χωρίς τον ήχο της τηλεόρασης, που με βοηθούσε να κοιμηθώ ήρεμα.
Χωρίς τίποτα, και κανέναν.

Κάποιοι λένε πως η μοναξιά είναι θείο δώρο. Δεν αντιλέγω. Σε στιγμές όπου η ψυχική ηρεμία είναι προτεραιότητα, αποζητώ κι εγώ λίγες ώρες μονάχη μου. Εγώ, το στυλό και το χαρτί μου. Να κάνω αυτό που ξέρω καλύτερα. Να ξεσπάσω σε μερικές λέξεις. Να κλάψω σκίζοντας τα χειρότερα μου διηγήματα. Κι αφού τα κάνω όλα αυτά, να αναστενάξω κι ήρεμη πια να ακουμπήσω το στυλό στο γραφείο, να πετάξω τις σελίδες, να σκουπίσω τα δάκρυα και σαν να μην συνέβη τίποτα, να συνεχίσω τη ζωή μου. Μια παράδοξη σκηνή εγκλήματος, η οποία δεν εξιχνιάστηκε ποτέ.

Μοναδική μου συντροφιά απόψε λοιπόν, η έλλειψη σου. Και το μαξιλάρι μου, υποκατάστατο της αγκαλιάς σου. Όμως το μαξιλάρι μου, δε σε αντικαθιστά. Ποτέ, κανείς και τίποτα δε θα το κάνει αυτό. Η μοναξιά μου, το μόνο που κάνει με επιτυχία, είναι να σε φέρνει στο μυαλό μου.

Στα όνειρα μου είμαστε μαζί. Ευτυχισμένοι. Χωρίς δυσκολίες, χωρίς τίποτα να μας εμποδίζει. Είμαι ευγνώμων που μπορώ τουλάχιστον να σε δω εκεί. Γιατί πραγματική μοναξιά, κάτι βράδια σαν κι αυτά, δεν παλεύεται.

Από το τίποτα λοιπόν, προτιμώ χίλιες μοναξιές μαζί σου. Τουλάχιστον εκείνες, μου δημιουργούν μια όμορφη ψευδαίσθηση, μια ωραιοποιημένη αλήθεια.

Το όνειρο, το οποίο επαναλάμβανα ασταμάτητα πως ήθελα να ζήσω.
Ξέχασαν βέβαια να μου πουν πως κι οι εφιάλτες, όνειρα είναι.

NinaS

Χρόνια πολλά, μαμάδες!

Η συντακτική ομάδα του μονογράμματος, εύχεται σ’ όλες τις μανούλες χρόνια τους πολλά και μας μιλάει γι’ αυτές…

NinaS
Με εκνευρίζει. Δεν θέλω να με συμβουλεύει συνεχώς, να νομίζει ότι είμαι μικρή- αν κι αυτό είμαι. Είναι ώρες που δεν θέλω να μιλάμε γιατί αισθάνομαι πως δεν καταλήγει πουθενά- πως δύο διαφορετικοί κόσμοι έρχονται σε σύγκρουση.

Όμως είναι εκείνη που με έφερε στον κόσμο. Είναι εκείνη που με ξέρει καλύτερα από τον καθένα. Σε εκείνη μοιάζω περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο- γι’αυτό άλλωστε και τόσοι τσακωμοί. Εκείνη εμπιστεύομαι για ο,τι συμβαίνει στη ζωή μου. Και εκείνη τελικά με παίρνει από το χέρι, και σε έναν ουρανό σκοτεινό μου δείχνει το αστέρι που θα με οδηγήσει στον σωστό δρόμο.

Κι ίσως τελικά να μην έλκονται μόνο τα ετερώνυμα… Ίσως να έλκονται και τα ομώνυμα, με μια ελαφριά σχέση μίσους και πάθους. Όπως η μάνα με την κόρη.

Μανούλα μου, σ’αγαπώ κι ας μην στο υπενθυμίζω πολύ συχνά. Κι ας ξέρω πώς θα έρθουν στιγμές που θα σε αποζητώ και δεν θα σε έχω. Κι ας πονάω από τώρα σκεπτόμενη αυτές τις μελλοντικές στιγμές.

Είσαι ο,τι πολυτιμότερο έχω.
Ελπίζω να σε έχω κάνει περήφανη για το άτομο που είμαι.
Σ’αγαπώ.

Σοφία Τανακίδου
Πέντε δάχτυλα

Σαράντα μέρες έλειψες και σε ξέχασα.
Άνοιξες την αγκαλιά σου,
μα ήταν γεμάτη και εγώ κρύφτηκα.
– Ποια είσαι; ρώτησα.
Δυόμιση χρονώ παιδάκι με μνήμη χρυσόψαρου.
Και μου σύστησες τον αδελφό μου.
Δεν ήμουν πια το μωρό σου!!
Αχ βρε μάνα που δεν χόρταινα την αγκαλιά σου γιατί την μοιραζόμουνα στα πέντε.
Και σε ρωτούσα συνέχεια ποιον αγαπάς περισσότερο; Τον γιο σου;
Και μου έδειχνες τα πέντε σου δάχτυλα.
-Κόψε μου ένα, να δεις σε ποιο θα πονέσω!!!
Αχ βρε μάνα που όταν αρρώσταινα
μου αγόραζες πάστα να γλυκάνεις τον πυρετό μου.
Που ξενυχτούσες στο παράθυρο όταν αργούσα.
Και όταν ερχόμουν δεν έλεγες τίποτα.
Και εγώ πίστευα πως δεν νοιάζεσαι.
Που με ρωτούσες για τα μυστικά μου και σώπαινα.
Που με ρωτούσες αν σε αγαπώ και γελούσα.
Πιό παιδί από μένα γινόσουν, όταν θύμωνες, όταν φοβόσουν.
Οι πόρτες στο σπίτι πάντα ανοιχτές, έκρυβες τα κλειδιά για να μην κλειδωθούμε.
Και όταν έφυγα με αποκαλούσες…
Το ξενιτεμένο μου…
25 χιλιόμετρα μας χώρισαν.
Μα η άλλη άκρη του κόσμου φάνταζε για σένα.
Αχ βρε μάνα.
Που μού ‘λεγες, θα καταλάβεις όταν γίνεις μάνα και έγινα και κατάλαβα.
Και δεν σου παραπονέθηκα ποτέ ξανά για να μην σε πικράνω.
Γιατί έγινα μάνα και είδα τα λάθη σου.
Γιατί έγινα μάνα και έκανα τα ίδια λάθη.
Γιατί μόνο όσοι δεν αγαπούν, δεν κάνουν λάθη.
Γιατί απλά δεν κάνουν τίποτα για σένα.
Αχ βρε μάνα.
Που μεγάλωσα και εσύ ξανάγινες παιδί.
Που δυσκολεύεσαι να φας.
Που δυσκολεύεσαι να περπατήσεις.
Που δυσκολεύεσαι να θυμηθείς.
Μνήμη χρυσόψαρου πια.
Και όμως.
Κρατάς το ένα χέρι σου σφιχτά και μετράς με το άλλο τα πέντε σου δάχτυλα και με δυσκολία προφέρεις.
Μαίρη Δήμητρα Στέλλα Σοφία Δημήτρης και γελάς.
Που δεν έχεις ξεχάσει,που είναι όλα εκεί.
Μέσα στα δάχτυλα σου.
Μια γροθιά που φιλάς.
Αχ βρε μάνα.
Πέντε δάχτυλα η ζωή σου.
Τα παιδιά σου.

Σωτηρούλα Τζιαμπουρή
Γερνάω μάνα..
Η ζωή μου φεύγει….όπως το νερό που αδειάζει στο ποτήρι μου .
Γερνάω μάνα….Και θυμάμαι τις ιστορίες σου .
Αυτές που γέννησαν εμένα!
Να ξεκινήσω τη δική μου ιστορία…την ιστορία της ζωής μου.
Γερνάω μάνα….Τα δάκρυα σου αγγίζω…ευχή στη ζωή μου !!!!

Βάσω Παπαγγέλου 
Μαμά να σε αρθρώσω..

Η άνοιξη βάφτηκε με το χρώμα που με θήλασες.
Οι αποχρώσεις του μπλε βάφουν ό,τι από άβυσσο απέμεινε
Γιατί απ’την κοιλιά σου γεννήθηκε το
Ουρανί και θαλασσί
Τα λιβάδια είναι πράσινα γιατί τα πότισες με τον ομφάλιο λώρο στο τέλος του χειμώνα
Και ο ήλιος δύει το σούρουπο γιατί ναυάγησε στης ίριδας σου την παλέτα.
Μαμά και εγώ μιλάω γιατί εσύ με άρθρωσες.
Μαμά και εγώ μιλάω γιατί θέλω να σε αρθρώσω με κυκλάμινα και ορχιδέες στης άνοιξης το παρεκκλήσι,προσεύχομαι χρόνια πολλά και ανεμώνες στην μήτρα σου να ανθίσει.

Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 
Αγαπάει τα παιδιά όλου του κόσμου
Βοηθάει όσο αντέχει
Γκρινιάζει όπου βρει
Δίνει όσα έχει
Ελπίζει ότι θα τα καταφέρει
Ζητάει να την ακούσεις
Ήξερε πάντα ότι μπορείς να τα καταφέρεις
Θαυμάζει όσους νομίζει ότι τα κάνουν καλύτερα
Ικανή κάθε φορά να συγχωρεί
Καταλαβαίνει τα λάθη σου
Λάμπει όταν την προσέχεις
Μοιράζει όσα γνωρίζει
Νοιάζεται να τα καταφέρεις
Ξέρει ότι μπορείς
Ορμάει όταν κάποιος σε πονάει
Προσαρμόζεται ώστε να χωράει πάντα κοντά σου
Ραγίζει όταν την πονάς
Στέκεται πάντα όρθια
Ταυτίζεται μαζί σου
Υπομένει στα θέλω σου
Φροντίζει όσα έχεις
Χαίρεται όταν την υπολογίζεις
Ψάχνει τι πάει στραβά
Ωριμάζει για να σου δώσει όσο φως αντέχεις

Και σήμερα γιορτάζει.
Χρόνια πολλά σε κάθε μανούλα της γης!

Μαρία-Θεοδώρα Παπά
Κάθε χρόνο στη γιορτή της μητέρας, τής κάνω δώρο μια ανθοδέσμη με κόκκινα τριαντάφυλλα και ένα μόνο διαφορετικού χρώματος μεταξύ των κόκκινων ως σύμβολο μοναδικότητας. Συνήθως γαλάζιο, ως το χρώμα της γαλήνης & του ουρανού ή πράσινο, ως το χρώμα της φύσης & του αγαπημένου της δαχτυλιδιού. Αλλά στην τελική, όλα τα τριαντάφυλλα ίδια είναι, ανεξαρτήτως χρώματος, μεγέθους και ανθοπωλείου γιατί όπως έλεγε ο Saint Exupery: είναι ο χρόνος που αφιέρωσες για το τριαντάφυλλο σου που το κάνει ξεχωριστό. Αντιστοίχως, στον κόσμο υπάρχουν χιλιάδες μαμάδες.
Μα αυτό που κάνει την κάθε μία ξεχωριστή στα μάτια μας, είναι ο χρόνος, ο κόπος και η υπομονή που αφιέρωσαν στον ανθό τους, εμάς

Αγάπη-μια χαοτική έννοια άνευ ορισμού

Έχω βαρεθεί. Έχω βαρεθεί να προσπαθώ μόνο εγώ και το μόνο που βρίσκω τελικά να είναι άρνηση. Όλα γύρω μου καταρρέουν κι εγώ παρατηρητής. Κι αυτός, να απομακρύνεται όλο και περισσότερο πίσω από ένα τείχος που καταρρέει στην ψυχή μου. Και ποιο είναι αυτό; Το τείχος των συναισθημάτων. Ακόμα και τις στιγμές που χαίρομαι, οι σκέψεις μου δε μ’ αφήνουν να χαρώ πραγματικά. Η καθημερινότητα περνάει γρήγορα και μηχανικά. Νιώθω πως ό,τι πρέπει να κάνω, το κάνω χωρίς να βάζω την ψυχή μου σ’ αυτό. Η ρουτίνα όμως, έχει δυστυχώς μια αδυναμία. Υπάρχει κι αυτός. Είμαστε στον ίδιο χώρο σχεδόν το ένα τέταρτο της μέρας και το μόνο που λέμε είναι ένα ξερό γεια πλέον -κάποιες φορές ούτε κι αυτό.


Είναι τόσο περίεργο… Τον αισθάνομαι τόσο μακριά, κι όμως είναι τόσο κοντά. Το μόνο που μας χωρίζει πρακτικά είναι μια σειρά θρανίων. Ουσιαστικά όμως, ανάμεσα μας υπάρχουν μίλια ολόκληρα. Μου λείπει. Μου λείπει ο τρόπος με τον οποίο η καρδιά μου χτύπαγε πιο δυνατά, γεμάτη λαχτάρα. Τώρα η καρδιά μου, ακόμα περιμένει. Περιμένει να αισθανθεί ξανά αυτού του είδους την λαχτάρα. Κι απ’ ότι φαίνεται, θα περιμένει για πολύ καιρό. Λένε πως ο χρόνος, είναι ο καλύτερος γιατρός. Ορισμένες από τις φίλες μου γέλαγαν όποτε το άκουγαν αυτό, λέγοντας πως η πληγή ποτέ δεν κλείνει ολοκληρωτικά. Πίστευα πως υπερβάλλουν, όμως τώρα καταλαβαίνω. Ο χρόνος δε σε βοηθά να ξεχάσεις αυτά που νιώθεις, αλλά να μάθεις να ζεις με αυτά.


Είναι απίστευτα μυστήριος. Κάποιες φορές μου συμπεριφέρεται τόσο όμορφα, κι άλλες φορές αισθάνομαι λες κι επιστρέψαμε στα παλιά. Λες κι είμαστε πάλι δύο εχθροί. Σαν να μη μεσολάβησε τίποτα. Σαν να μην πέρασε μια μέρα… Κι όμως, αυτή η μυστήρια συμπεριφορά σε κάνει να θες να τον γνωρίσεις. Να θες να ανακαλύψεις τι υπάρχει πίσω από αυτή τη συνεχή άμυνα. Μέχρι να κουραστείς. Να κουραστείς να αναρωτιέσαι, να κουραστείς να ψάχνεις κι απλώς να ζητάς απαντήσεις. Ζητάς, ζητάς, ζητάς. Μέχρι που κάποια στιγμή κουράζεται κι ο ίδιος να απαντάει. Και καταλήγουμε να είμαστε δύο γνωστοί ξένοι. Που ο ένας ξέρει τις αδυναμίες και τους φόβους του άλλου, αλλά κουράστηκε να προσπαθεί, ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Μόνο που σε αυτή την περίπτωση υπήρξε προσπάθεια μόνο από τον έναν. Την μία, συγκεκριμένα. Κι αυτή η μία πλέον έχει κουραστεί. Και πολύ λίγα άτομα στη ζωή της το έχουν καταλάβει και κάνουν κάτι για να τη βοηθήσουν.

Πριν από ένα χρόνο δε θα πίστευα ότι θα ήμουν εδώ που βρίσκομαι. Ότι θα αισθανόμουν αυτά που αισθάνομαι… Η αγάπη σε βρίσκει τις πιο απρόσμενες φάσεις της ζωής σου και δε διστάζει να σου χαλάσει την ψυχολογία σε μια στιγμή. Αλλά δεν υπάρχει άλλο συναίσθημα στον κόσμο σαν την αγάπη. Και πιστεύω ότι δεν είναι όλοι αρκετά δυνατοί για να την νιώσουν. Γιατί η αγάπη, δεν είναι εύκολη.


Αγάπη σημαίνει να φυλάς καθετί που σε πλήγωσε βαθιά μέσα στην ψυχή σου και να περιποιείσαι τις πληγές που σου προκάλεσε με φροντίδα, κι όχι να νομίζεις πως με μερικές μέρες μακριά του “όλα θα περάσουν”. Αγάπη σημαίνει να προσδοκείς ένα καλύτερο αύριο, αλλά ταυτοχρόνως να αισθάνεσαι ότι όλα γύρω σου καταρρέουν. Να κλαις, να γελάς, να ενθουσιάζεσαι, να βλέπεις μόνο τα προτερήματα στο πρόσωπο του άλλου. Να νοσταλγείς όλα όσα υπό κανονικές συνθήκες δε θα ήθελες να ξαναζήσεις. Μέσω της αγάπης, καταλαβαίνεις ότι τα καλύτερα πράγματα στη ζωή
δεν είναι απλά αντικείμενα. Είναι άνθρωποι, μέρη, αναμνήσεις, εικόνες. Είναι συναισθήματα, στιγμές και χαμόγελα.
Τέλος, θα μπορούσαμε να παρομοιάσουμε την αγάπη με τον φοίνικα, το μυθικό πουλί που όταν πεθαίνει, καίγεται. Μπορεί να πονάει, ή ακόμα και να προκαλεί φόβο, αλλά αναγεννιέται μέσα από τις στάχτες του. Σαν να σε ενθαρρύνει. Να σου δείχνει πως παρόλο που πονάει στην αρχή, πάντα θα υπάρχει ελπίδα και πάντα θα υπάρχουν τα καλύτερα που έρχονται.



NinaS