Ζήσε για εσένα

«Θέλω να τα παρατήσω. Δεν αντέχω άλλο. Κανείς δεν ενδιαφέρεται για εμένα. Δε θα είναι δύσκολο…» είπες.

«Όχι, μην το κάνεις. Δεν αξίζει. Είμαι σίγουρος ότι όλοι νοιάζονται. Δεν ξέρεις πόσο θα στεναχωρηθούν όσοι σε ξέρουν», έτσι σου είπαν.

Όλοι νοιάζονται για τα συναισθήματα των άλλων χωρίς να ενδιαφέρονται για τα δικά σου, ακόμα και σε μία τέτοια κατάσταση. Θα αρχίσουν να δίνουν συμβουλές τύπου «οι γονείς σου κι οι φίλοι σου δε θα το ξεπεράσουν ποτέ, δεν πρέπει να το κάνεις».

Όλοι σου λένε τι θα χάσουν οι άλλοι αν εσύ φύγεις από τη ζωή. Κανείς όμως δε φροντίζει να σου πει τι θα χάσεις εσύ. Τους λόγους για τους οποίους αξίζει να ζήσεις.

Τη χαρά όταν θα περάσεις στη σχολή, τις ατελείωτες νύχτες του καλοκαιριού με την παρέα σου γύρω από μια φωτιά, τα γέλια, ακόμα και τους τσακωμούς, οι οποίοι μετά από μερικά λεπτά θα έχουν ξεχαστεί. Τον πρώτο σου πραγματικό έρωτα, το καρδιοχτύπι, τα ντροπαλά βλέμματα που ανταλλάσσουν δύο ερωτευμένοι όποτε βρίσκονται στον ίδιο χώρο.
Αυτά κι άλλα πολλά ξεχνούν να αναφέρουν όποτε προσπαθούν να σε βοηθήσουν.

Ναι, η ζωή είναι τρομακτική. Όλα μπορούν να αλλάξουν μέσα σε δευτερόλεπτα. Ναι, καταλαβαίνω ότι μπορεί να έχεις φτάσει στο όριό σου. Συμφωνώ, όλοι έχουν τρελές απαιτήσεις από εσένα. Όμως εσύ πρέπει να ζήσεις. Πρέπει να ζήσεις κι όχι απλά να υπάρχεις. Κι εκείνη την ύστατη στιγμή που θα κλείσεις τα μάτια σου παντοτινά, θα μπορείς να ψιθυρίσεις στον εαυτό σου «τα κατάφερα».

Ναι λοιπόν, η ζωή είναι τρομακτική. Αλλά εσύ μπορείς να την τρομάξεις παραπάνω, αρκεί να συνειδητοποιήσεις τις δυνάμεις σου.

Κωνσταντίνα Στεφανάκου

Μεταξύ μας…ειλικρίνεια

Και κάπως έτσι έχουμε μπει πάλι στους παλιούς ρυθμούς. Σχολείο, φροντιστήριο, διάβασμα, λοιπές  υποχρεώσεις. Η καθημερινότητα μας σέρνει στον φαύλο κύκλο της ρουτίνας χωρίς εμείς να μπορούμε να διαμαρτυρηθούμε. Χωρίς όμως αυτό να σημαίνει πως ξεχνάμε, ή πως δεν αναπολούμε τις ξένοιαστες στιγμές του καλοκαιριού.
Αυτές οι στιγμές υποτίθεται πως είναι χαρούμενες, καθώς θυμόμαστε όλα τα αγαπημένα μας πρόσωπα κι αυτά τα ατελείωτα βράδια στην παραλία που ερχόμασταν να μην ξημερώσει ποτέ. Όμως δεν είναι για όλους τόσο απλά τα πράγματα.

Για κάποιους το καλοκαίρι δεν κύλησε έτσι. Ή τουλάχιστον μέχρι κάποια ημερομηνία. Μια πολύ συγκεκριμένη ημερομηνία η οποία το στιγμάτισε. Η μέρα που συνειδητοποιείς πως αυτός ο στιγμιαίος καλοκαιρινός έρωτας ήταν σκάρτος. Που νιώθεις αφελής και μόνο που προσπάθησες να κρατησεις ζωντανό κάτι το οποίο ξεψυχούσε πριν καν αρχίσει.

20 Αυγούστου. Αυτή είναι η δική μου ημερομηνία, αλλά κατά κάποιον τρόπο κι η δική μου ιστορία. Άλλωστε, γι’ αυτά τα δύο μάτια γράφω. Αυτά τα μάτια που με στιγμάτισαν από την πρώτη στιγμή που με κοίταξαν.
Αλλά πλέον δεν είναι όλα ρόδινα. Δεν είναι όλα όπως παλιά.

Θα είμαι ειλικρινής. Σαν άνθρωπος γενικά ποτέ δεν επικροτούσα το ψέμα. Και καλύτερα να είμαστε ειλικρινείς σε τέτοιου είδους ιστορίες- ιστορίες στις οποίες δεν πρόκειται να υπάρξει καλό τέλος.

Δε σε έχω ανάγκη. Σ’ ευχαριστώ για όσα έκανες, μα φτάνει.
Πήγαινε πίσω σε όποια είναι αρκετά δυνατή για να σε αντέχει ψυχή τε και σώματι, μάλλον δεν είμαι εγώ.
Δε σε αδικώ, καταλαβαίνω πως δε σου έμαθε κανείς να αγαπάς. Δε σου έμαθε κανείς πως να εμπιστεύεσαι τον ίδιο σου τον εαυτό.
Αλλά είμαι πολύ κουρασμένη για να σου μάθω, όσο κι αν σε αγαπάω.

Πριν από αυτό το καλοκαίρι θα έλεγα με βεβαιότητα πως δε φοβάμαι. Τώρα όμως φοβάμαι.
Γιατί πριν δεν είχα δει τον πραγματικό σου εαυτό, ενώ τώρα ξέρω.
Έχουν αλλάξει τα πράγματα.
Δεν είσαι ο ίδιος.
Φοβάμαι.

Κωνσταντίνα Στεφανάκου

Αγαπημένα μου άτομα

Αγαπημένα μου άτομα…

Κάποιες φορές οι σκέψεις μου αδυνατούν να εκφράσουν αυτά που αισθάνομαι, οπότε σιωπώ. Σιωπώ, ή κλαίω λόγω αυτού του κουβαριού που έχει δημιουργηθεί στο μυαλό μου, χωρίς να ξέρω πώς να το ξετυλίξω.

Μαμά, μπαμπά, το κοριτσάκι σας έχει μεγαλώσει πλέον, αλλά παραμένει ένα μικρό παιδί. Όσο και να θέλω να φορέσω το προσωπείο της «μεγάλης» και αρκετά «ώριμης» άλλο τόσο δεν είμαι έτοιμη να τσακωθώ μαζί σας ή να σας φερθώ άσχημα. Σε λίγα χρόνια θα φύγω. Και πραγματικά, το μόνο που θέλω, είναι να με θυμάστε με πολλή αγάπη, όπως θα θυμάμαι κι εγώ όλες τις στυγνές μας, ακόμα κι αυτές που τσακωνόμασταν. Δε θέλω να με θυμάστε ως μια υστερική, απαιτητική κόρη που σας κουράζει.


Μπαμπά, αισθάνομαι πολύ περίεργα όταν γελάς όποτε λέω ότι θέλω να περάσουμε χρόνο μαζί. Αισθάνομαι ότι οι μέρες περνάνε κι ο χρόνος λιγοστεύει. Κι όσο δεν κάνω τίποτα για αυτό, τόσο με πνίγει. Και θέλω πραγματικά να κάνω κάτι.. Αλλά όλα με τραβάνε πίσω και μου θυμίζουν πόσα πράγματα έχω να κάνω σε μια μέρα..
Όποτε σιωπώ σε έναν τσακωμό μας δε σημαίνει ότι δε σε ακούω. Σημαίνει ότι απλά δε θέλω να συνεχίσω έναν ανώφελο καυγά, που δε θα οδηγήσει πουθενά κι απλά θα μας στεναχωρήσει. Μην εκνευρίζεσαι όποτε το κάνω, σε παρακαλώ.


Μαμά, όσο κι αν τσακωνόμαστε είσαι η καλύτερη μου φίλη και πάντα σε ρωτάω για οτιδήποτε χρειαστώ. Και πάντα τρέχω σε εσένα για συμβουλές όταν τα πράγματα είναι δύσκολα, ή όταν πιστεύω εγώ ότι είναι. Και πάντα θα με ακούσεις- μπορεί να νευριάσεις, αλλά θα μου πεις τι θα ήταν καλύτερο να κάνω με βάση την άποψή σου. Μπορεί να την ακούσω, μπορεί να πεισμώσω, αλλά πάντα θα θυμάμαι τι μου έχεις πει.


Είστε δύο από τους καλύτερους γονείς που θα μπορούσα να έχω και είμαι περήφανη που λέω ότι μεγαλώνω μέσα σε αυτό το σπίτι. Και πάντα όταν επιστρέφω εδώ θα αισθάνομαι την πραγματική ζεστασιά ενός σπιτιού.
Ενός σπιτιού γεμάτου αγάπης που ελπίζω κάποτε, και με τα χρόνια να μπορέσω να σας δώσω όπως ακριβώς μου τη δίνετε εσείς.

Κορίτσια.
Σας αγαπάω. Είστε πλέον οικογένεια, και οι τρεις. Δε θα μπορούσα να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς εσάς, το πιο πιθανό είναι να ήμουν χαμένη στις σκέψεις μου πολύ χειρότερα από ότι είμαι τώρα.
Αλλά όταν κάποιες φορές ζητάω το χώρο μου, σημαίνει ότι δεν έχω όρεξη. Ότι οι σκέψεις μου με κυριεύουν και χρειάζεται να βάλω λίγη τάξη σε αυτό το μυαλό. Εξάλλου, προτιμώ να είμαστε μαζί όταν είμαι χαλαρή, πάρα όταν δεν μπορώ να μείνω ούτε μόνη με τον εαυτό μου.
Ξέρω ότι θα μπορούσα να σας έχω σταθεί πολύ παραπάνω σε ορισμένα πράγματα, διαφορετικά για την κάθε μία. Και πραγματικά, αν είχα την ψυχική δύναμη να το κάνω θα το έκανα μέχρι να πάψω να έχω οποιαδήποτε δύναμη μέσα μου. Αλλά κάποιες φορές είναι καλό να έχουμε ως προτεραιότητα τον εαυτό μας. Για να βοηθήσουμε καλύτερα εμάς τους ίδιους, αλλά και τους γύρω μας. Προσπαθώ να μην το κάνω να ακούγεται εγωιστικό, αλλά τελικά μπορεί να είναι, κι ίσως πρέπει.

Μια κατάθεση ψυχής με πρωταγωνιστές εμένα, περασμένες τρείς ένα βράδυ του Αυγούστου και τα δάκρυα μου που ποτίζουν το μαξιλάρι συνεχώς.

Ίσως τελικά να μην είμαι αυτό το χαρούμενο άτομο που όλοι νομίζουν. Που προσπαθεί να κάνει τους άλλους να γελούν. Ναι, ίσως το κάνω αυτό. Αλλά τελικά, εγώ χρειάζομαι το περισσότερο γέλιο.

NinaS

Δανεικές στιγμές κι αγύριστα

Μου χρωστάς μια βόλτα, θυμάσαι;

Μια κουβέντα αληθινή. Με όσα σε προβληματίζουν, σε τρομάζουν, σε παραξενεύουν.
Με όσα έχουν αλλάξει σε εμένα και δε σου αρέσουν.

Μου χρωστάς μια συγγνώμη, θυμάσαι;

Για όλες τις φορές που σε χρειαζόμουν και δεν ήσουν εκεί. Για όλες τις στιγμές που με έκανες να αισθανθώ ανασφάλεια με το σώμα μου, τις απόψεις μου… Όσες φορές μου φώναζες για πλάκα και στην πραγματικότητα με πλήγωνες.

Μου χρωστάς έναν καφέ, θυμάσαι;

Από εκείνους που καθόμασταν με τις ώρες και συζητάγαμε άσχετα, γελούσαμε ασταμάτητα και με έκανες να αισθάνομαι πραγματικά όμορφα.

Ίσως έχουν δίκιο όσοι λένε πως οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους.
Τι σου χρωστάω αγάπη μου; Ορίστε η χαρά, πάρε λίγη συμπόνια και οι συγγνώμες χάρισμα σου.

Τέλος μου χρωστάς πολλά. Ίσως κι εγώ, δεν μπορώ να ξέρω τι σκέφτεται αυτό το όμορφο μυαλό σου. Αλλά αυτό που χρωστάμε σίγουρα η μία στην άλλη, είναι όλες οι στιγμές που δε ζήσαμε, ενώ ονειρευόμασταν πως θα τις ζήσουμε μαζί.

NinaS

Η ομορφιά κρύβεται στην ουσία

Ήταν μια ηλιόλουστη μέρα του καλοκαιριού, η τελευταία του Ιουλίου όταν τελείωσα τα καλοκαιρινά μαθήματα κι είχα αποφασίσει ότι μετά θα κάνω μια βόλτα μόνη μου, να χαλαρώσω, να επιβραβεύσω τον εαυτό μου με τον τρόπο μου.

Περπατώντας λοιπόν στα στενά της Κορίνθου, ήρεμη πια, χωρίς να βιάζομαι, κατάλαβα ότι έχω ζήσει τόσες όμορφες στιγμές που χάνονται μέσα στο άγχος και στους γρήγορους ρυθμούς της καθημερινότητας. Αποτέλεσμα; Να μένουν πίσω και να ξεχνιούνται.

Στρέφω το βλέμμα μου προς το δικαστικό μέγαρο και χαμογελάω νοσταλγικά. Πόσες φορές έχουμε κάτσει στα σκαλιά με τα κορίτσια, έχουμε μιλήσει, έχουμε κλάψει για χαζούς λόγους, έχουμε μοιραστεί ανασφάλειες, προβλήματα, έχουμε γελάσει ή ακόμα και εξομολογηθεί η μία στην άλλη καλά κρυμμένα μυστικά. Τώρα βλέπω να κάθεται μια παρέα παιδιών να κάθεται και να συζητάει γελώντας, ακούγοντας μουσική από ένα μικρό ηχείο.

Συνεχίζοντας βλέπω λίγο πιο κάτω την αγαπημένη μας καφετέρια. Γελάω σκεπτόμενη όλες τις φορές που κάποια από εμάς θα έριχνε κάτω ένα πιρούνι, ένα κουτάλι, ή θα έχυνε λίγο νερό. Μετά θα κοιτούσαμε τον σερβιτόρο απολογητικά κι εκείνος θα ερχόταν ξανά με ένα καθαρό πιρούνι, αφού μας είχε μάθει πλέον. Περνώντας βλέπω πολλές παρέες μικρών παιδιών να γελάνε πάνω από τα ποτήρια και τα πιάτα.

Προχωρώντας βλέπω μια άλλη παρέα παιδιών να κάθεται σε μια μικρή στοά που κάποτε ονομάζαμε δικιά μας. Όπου και να κοιτάξω θα δω αναμνήσεις μας, που τώρα φιλοξενούν άλλες παρέες. Μέρη που κάποτε ονομάζαμε «στέκια μας» τώρα έχουν ξεχαστεί.

Κι έτσι, σιγά σιγά, συνειδητοποιώ ότι μεγαλώνω. Ακούγοντας τα γέλια των μικρών παιδιών, τις φωνές των εφήβων ενώ εγώ επιστρέφω από το φροντιστήριο, παλεύοντας για μια ζωή μακριά από όλα αυτά τα μέρη που αγαπώ.

Και καταλαβαίνω ότι δε θα μου λείψει η πόλη μου, αλλά οι αναμνήσεις που έχω δημιουργήσει στα στενά της με τα άτομα που αγαπάω.

NinaS

Ανεκπλήρωτη υπόσχεση

Είπες πως θα έρθεις.
Θα με προφυλάξεις από όσα φοβάμαι, θα μου μάθεις όσα δεν ξέρω.
Θα ανοίξεις το φως, αφού ξέρεις πως φοβάμαι το σκοτάδι και θα με βοηθήσεις να καταλάβω πως μέσα σε αυτό κρύβονται μόνο οι φόβοι μου.

Είπες πως θα έρθεις.
Θα με σκεπάσεις για να μην κρυώνω και θα ξαπλώσεις δίπλα μου, να ακούσουμε ο ένας το καρδιοχτύπι του άλλου και να κοιμηθούμε ήρεμοι.

Είπες πως θα έρθεις.
Να παλέψεις με τους δαίμονες μου και να με μάθεις να προφυλάσσομαι από αυτούς.

Είπες… Mα δεν ήρθες.
Και βρέθηκα μόνη, να προσπαθώ να κάνω φίλη την ίδια μου τη μοναξιά.
Έχει κρύο απόψε κι η παγωνιά υπογράφει με τ’ όνομά σου.

Μα αν πρόκειται αγάπη μου να δημιουργούμε αυταπάτες, καλύτερα να το πούμε καθαρά και ξάστερα, με τον φόβο να μην ειδωθούμε ποτέ ξανά.
Καλύτερα να μη ζούμε καθόλου, πάρα με δανεικές στιγμές.

Εξάλλου, προτιμώ μια ζωή χωρίς εσένα, πάρα μια φαντασίωση μαζί σου.

NinaS

Δύο ορισμοί εξ ορισμού χαοτικοί

Κάποτε με ρώτησαν αγάπη κι έρωτας, τι είναι.
Σιώπησα, δεν απάντησα αμέσως.
Τους είπα πως δε βρίσκεται τόσο εύκολα ένας ορισμός.

Έπειτα κάθισα και σκέφτηκα.

Έρωτας είναι τα δυο σου μάτια όταν τα βλέπω.
Είναι το καρδιοχτύπι της αναμονής.
Είναι οι κλεφτές ματιές ανάμεσα σε παρέες.
Η αδιάκοπη προσπάθεια να ειδωθείτε.
Είναι οι αϋπνίες κάθε βράδυ,
με την ελπίδα να σε σκέφτεται κι εκείνος.
Είναι κάθε μικρή λεπτομέρεια,
που σε αφήνει ανήμπορη να μιλήσεις όταν τον βλέπεις.
Κι αυτό είναι ο έρωτας- όπως τον φαντάστηκα εγώ.

Αγάπη…
Η αγάπη είναι κάτι παραπάνω από τον έρωτα,
αλλά κάποιες φορές και κάτι λιγότερο.
Αγάπη είναι να ξέρεις ότι αυτά τα μάτια κοιτούν μόνο εσένα ανάμεσα στο πλήθος.
Αγάπη είναι η πιο γλυκιά αναμονή,
τα κλεφτά φιλιά ανάμεσα σε ωράρια εργασίας
Αγάπη είναι η καθημερινή σας ζωή -με τις ομορφιές και τις δυσκολίες της
Αγάπη είναι να προσπαθείς να μη συνηθίζεις,
να αγαπάς τον άλλον όπως την πρώτη μέρα.
Αγάπη είναι να δίνεις, να μοιράζεσαι
και να κοπιάζεις για ένα κοινό καλύτερο αύριο.
Για τις καλύτερες μέρες που θα έρθουν.
Κι αυτό είναι η αγάπη -για εμένα φυσικά.

Γι’ αυτό όταν σας ρωτήσουν τι σημαίνει αγάπη ή έρωτας,
σκεφτείτε και χαμογελάστε
και τότε θα ξέρετε για εσάς τι είναι η αγάπη κι ο έρωτας.
Γιατί σε κάποιες έννοιες δε χωράνε ορισμοί.
Χωράει απλά ένα άτομο.
Ένα άτομο, ικανό όλα να τα διαλύσει και να τα επαναφέρει.
Ένα άτομο που διάλεξες για αυτή τη θέση.
Το άτομο σου.
Το έτερον σου ήμισυ.

NinaS

Έρωτας χωρίς ημερομηνία λήξης

Έχετε νιώσει ποτέ αυτή την σπίθα ανάμεσα σε δύο ματιές που συναντιούνται για πρώτη φορά; Κι αυτήν την πρώτη σκέψη, που περνάει σαν αστραπή από το μυαλό, ότι με αυτό το άτομο θα ζήσεις πολλά; Κι ακόμα κι αν δεν είναι γραφτό, ή ακόμα κι αν η μοίρα δε θελήσει να σας ενώσει, εσύ με κάποιον περίεργο τρόπο να ξέρεις πως ανάμεσα σας θα υπάρξει έστω και λίγη ιστορία.

Γνώρισα, λοιπόν, κι εγώ το άτομο το οποίο έγραψε ιστορία στη ζωή μου. Κι όλα άλλαξαν. Μέχρι τότε ήμουν κουρασμένη, δεν καταλάβαινα τα απολύτως λογικά πράγματα που όλοι γύρω μου, μου εξηγούσαν «Είναι τοξικός, σταμάτα, δεν πρέπει να μπλέξεις». Ήταν όντως τοξικός, αυτή είναι η αλήθεια. Αλλά εγώ δεν είχα μάτια να το δω. Και πάντα ήλπιζα. Ήλπιζα σε ένα καλύτερο μέλλον, μαζί του.

Όμως τότε μπήκε στο βιβλίο της ζωής μου ένα καινούργιο κεφάλαιο. Ένα κεφάλαιο καλογραμμένο, το οποίο σκοπό είχε να με κάνει να δω καθαρά ότι για το βιβλίο μου υπήρχαν πολλές επιλογές τέλους. Ένα κεφάλαιο, το οποίο με βοήθησε να ζήσω ο,τι είχα ξεχάσει τα τελευταία χρόνια. Το καλοκαίρι.

Με το που τον κοίταξα, με κοίταζε ήδη. Του χαμογέλασα, μ’ έναν τρόπο που είχα πολύ καιρό και μου το ανταπέδωσε. Τότε ήταν που σκέφτηκα ότι ήρθε για να μείνει. Αυτός ο άνθρωπος δε σκόπευε να με αφήσει να φύγω από τη δική του ζωή τόσο εύκολα. Και τελικά είχα δίκιο.

Με έκανε να καταλάβω για ποιο λόγο το καλοκαίρι είναι η πιο ερωτική εποχή του χρόνου. Όμως σε αντίθεση με όλα αυτά που παρακολουθούμε στις ταινίες, αυτό που συνέβη μεταξύ μας δεν ήταν κάτι στιγμιαίο. Είχε διάρκεια, πάθος, συναίσθημα. Ήταν κάτι μεταξύ εμένα κι εκείνου. Δεν υπήρχαν άλλοι -δεν χρειαζόταν να υπάρχουν. Απλά εγώ κι εκείνος, μπερδεμένοι ανάμεσα σε σκέψεις, συναισθήματα, εμπειρίες ψάχνοντας την άκρη του μίτου της Αριάδνης όχι για να γυρίσουμε εκεί όπου είμαστε ασφαλείς, αλλά για να παραμείνουμε εκτεθειμένοι με ασφαλή τρόπο. Να ανοίξουμε ο ένας στον άλλον την καρδιά μας και να μοιραστούμε ο,τι πολυτιμότερο διαθέτουμε. Την ψυχή μας.

Καταθέσεις ψυχής, λοιπόν, και τώρα αυτός ο άνθρωπος γνωρίζει τι κρύβω σε αυτήν την άβυσσο. Δε με τρομάζει. Παρόλο που ξέρω πως είναι σύνηθες να εκμεταλλευόμαστε τις αδυναμίες των άλλων, είμαι σίγουρη πως ο συγκεκριμένος δε θα με πληγώσει -τουλάχιστον όχι έτσι. Αν και τον γνωρίζω λίγο καιρό, του έχω απόλυτη εμπιστοσύνη. Πείτε το ανοησία, πείτε το παρόρμηση. Εγώ το λέω έρωτα.

Κάθε φορά που στο μυαλό μου έρχονται τα μάτια του, δεν μπορώ να πάψω να τα σκέφτομαι. Κάποιες φορές είναι ήσυχα, όπως η θάλασσα τα πρωινά του Ιουνίου. Άλλες πάλι ανήσυχα -ή όπως λέω χαϊδευτικά «με λίγο κυματάκι». Αλλά άλλες φορές είναι γεμάτα θυμό και θλίψη, όπως τα κύματα που στο πέρασμα τους παρασέρνουν όποιο εμπόδιο προσπαθεί να τα σταματήσει και δε μετράνε ούτε περιουσίες, ούτε ανθρώπινες ζωές. Μέσα σ’ αυτά τα μάτια, εγώ χάθηκα. Και δε βρήκα τον δρόμο της επιστροφής. Μάταιες όλες οι προσπάθειες, με κάθε ευκαιρία εκεί γυρνούσα. Θες για παρηγοριά, θες για σιγουριά. Εγώ πάντως το λέω συναίσθημα. Γυρίζω πάντα εκεί, γιατί μαζί του κατάλαβα τι πάει να πει εμπιστοσύνη. Με έκανε να καταλάβω καλύτερα τον ίδιο μου τον εαυτό μέσα από τις δικές του εμπειρίες. Με βοήθησε να αισθανθώ ότι αξίζω, σε μια περίοδο της ζωής μου που η αυτοεκτίμηση μου είχε πέσει στα Τάρταρα.

Δεν αισθάνομαι ότι του χρωστάω ευγνωμοσύνη, αλλά σίγουρα του αξίζει η αγάπη που του έδειχνα, του δείχνω και θα του δείχνω. Κι ας μην είναι εδώ τώρα για να το δει. Κι ας πρέπει να περιμένω κάποιους μήνες για να του το δείξω.

Εκείνος μπορεί να αισθάνεται ότι έχει έναν φύλακα άγγελο, κάπου στην Ελλάδα που τον έχει υπό την προστασία του. Που τον αναφέρει στις προσευχές του. Που τον σκέφτεται και τον νοιάζεται καθημερινά.

Κι αντί για ευχαριστώ, μου φτάνει ένα χαμόγελο του. Η πηγή της ευτυχίας μου και του δικού μου έρωτα. Που δε μετριέται με ποσό, αλλά με χαμόγελα, στιγμές και όνειρα.

NinaS

2020 χρονιά… κατάρα

Αυτό το πολύ τυπικό «Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται» σας το έχουν πει κι εσάς ε;

Δυστυχώς αυτό είπα κι εγώ την πρώτη μέρα αυτού του… αλλοπρόσαλλου έτους, κι ευγενική ήμουν με το χαρακτηρισμό.

Είπα λοιπόν κι εγώ λοιπόν αυτήν την κλασσική ατάκα που την ακούς από τα στόματα των παιδιών του δημοτικού μέχρι των γιαγιάδων στο χωριό που κάθονται στη γωνία και κουτσομπολεύουν όποιον περάσει. Και αποφάσισε όχι μόνο η μέρα, αλλά κι ολόκληρο το έτος να πάει, ας μου επιτραπεί η έκφραση, κατά διαόλου.

Σαν ψυχαναγκαστική κι εγώ, περίμενα πως και πως το έτος που οι σελίδες των τετραδίων πάνω αριστερά θα γράφουν 2020 κι όχι 2019, γιατί το εννιά μου κατέστρεφε τους προηγούμενους καλοσχηματισμένους αριθμούς μου. Που να ήξερα τότε, όταν αδημονούσα να φύγει το προηγούμενο έτος τι μας περίμενε παγκοσμίως.

Σεισμοί, καταποντισμοί, κορονοϊοί, χίλια δυό προσωπικά ζητήματα. Κι ακόμα είναι Ιούνιος. Θα έπρεπε όποιος επιβιώνει κάθε μήνα να παίρνει έπαθλο γιατί καταντήσαμε χειρότερα από το Survivor. Εκεί τουλάχιστον δεν έρχονταν σε επαφή με άλλο κόσμο, ούτε κορονοϊό θα μπορούσαν να κολλήσουν, ούτε τίποτα.

Μήπως όμως τελικά τα θέλουμε και τα παθαίνουμε; Και μήπως, αυτή η χρονιά που όλοι ανυπομονούμε να φύγει, ήρθε για να αφήσει πίσω της ιστορία; Να μας κάνει καλύτερους ανθρώπους, πιο ώριμους. Να πατήσουμε γερά στα πόδια μας και να εκφράσουμε δυνατά την άποψη μας.

Και ποιος ξέρει, ίσως αυτή η άποψη να εμπνεύσει τόσους ανθρώπους, που να διδάσκεται στο μάθημα Ιστορίας σε διακόσια χρόνια από τώρα.

Νομίζω πάντως ότι δε φταίει ο ανάδρομος Ερμής στο φεγγάρι της Αφροδίτης.

Είναι δίσεκτο. Κι ήρθε για να μείνει.

NinaS

Άδραξε τα όνειρα σου -όχι απλά μια μέρα

Κανείς δε γεννήθηκε έχοντας δεδομένο ότι θα ζήσει. Όπως επίσης κάνεις δε γεννήθηκε με μια λίστα ονείρων στο μυαλό του λέγοντας πως αυτά είναι όσα θέλει να κατορθώσει στη ζωή του.

Η ζωή κατακτάται μέσω των ονείρων. Όσο πιο δύσκολα κι ακατόρθωτα φαίνονται αυτά που θες να καταφέρεις, τόσο πιο πολύ θα κοπιάσεις γι’ αυτά. Θα αποκτήσεις νέες εμπειρίες γι’ αυτά. Θα αναγκαστείς να κάνεις πράγματα που δεν πίστευες ότι μπορείς για να επιτευχθούν οι στόχοι σου. Θα ζήσεις μέσω αυτών.

Τα όνειρα δε θα έπρεπε να είναι κάτι το τετριμμένο -που με ευλάβεια φροντίζουν να μας διδάξουν γονείς και καθηγητές. Δε φαντάζει παράδοξο αλήθεια, άτομα που παίζουν τόσο καταλυτικό ρόλο στην ψυχολογία του παιδιού, άθελά τους -ή ακόμα και σκόπιμα- να μην τα βοηθούν να κατακτήσουν τα όνειρα τους;

Ένα παιδί, από τη στιγμή που θα έρθει στον κόσμο θα αρχίσει να βλέπει χρώματα και σχήματα. Κάποιες φορές ακανόνιστα, κάποιες φορές μπορεί να ξεχωρίσει τι κρύβεται πίσω από αυτά. Κάποιες άλλες, ξέρει να ονοματίσει το χρώμα που εμφανίζεται μπροστά του, κι άλλες φορές, πάλι θαυμάζει έκπληκτο και άναυδο τις ομορφιές του κόσμου μας. Έτσι, όταν τα παιδιά κλείνουμε τα μάτια μας, βλέπουμε ο,τι μας έκανε εντύπωση. Βλέπουμε κάτι που επιθυμούμε να ξαναδούμε. Αντίστοιχα μεγαλώνοντας, βλέπουμε κάτι που θέλουμε να πετύχουμε -είτε αυτό είναι επαγγελματικό, είτε ένας προσωπικός μικρός μας στόχος. Μια μικρή επιτυχία που θα μοιραστούμε με άτομα του στενού μας κύκλου, αλλά για εμάς ώρες δουλειάς έχουν επιβραβευτεί, και το σημαντικότερο: κάποιος εκεί έξω πιστεύει σ’ εμάς και στον χρόνο που επενδύουμε, τη στιγμή που οι άλλοι μπορεί να μην σε στηρίζουν.

Παρατηρείτε πως αν ρωτήσεις ένα παιδάκι ποια είναι τα όνειρα του, θα σου πει τόσα πολλά και περίεργα πράγματα που το μυαλό σου δεν μπορεί να επεξεργαστεί, και σίγουρα μέχρι να τελειώσει να μιλά, θα έχει ξεχάσει τα μισά απ’ όσα σας είπε, ενώ ο ενήλικας συνήθως θα αρκεστεί σε μια άλλη απάντηση μιας, το πολύ δύο προτάσεων. Όλοι έχουμε φαντασία -τα παιδιά περισσότερη, οι ενήλικες λιγότερη. Κι αυτό γιατί δυστυχώς το εκπαιδευτικό σύστημα φροντίζει να μας βάζει στον δρόμο της «λογικής» λες και με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας δε θα ωριμάσουμε πριν της ώρας μας. Ο κόσμος κυριολεκτικά καταστρέφεται μέρα με τη μέρα, ανθρώπινες ζωές χάνονται χωρίς λόγο, άδικα, κάθε μέρα ξυπνάμε και κοιμόμαστε χωρίς να ξέρουμε αν θα τα καταφέρουμε μέχρι την επόμενη. Αφήστε μας τουλάχιστον να έχουμε ένα σκοπό να σηκωνόμαστε το πρωί και να πέφτουμε για ύπνο το βράδυ. Έναν λόγο για να ζήσουμε ζητάμε.

Εμείς θέλαμε να πετάξουμε. Και μπορούσαμε, έχοντας για κίνητρο τα όνειρα μας, την φαντασία μας. Αλλά μας ψαλίδισαν τα φτερά πριν καν προλάβουμε να διαμαρτυρηθούμε.

Πόσο εύκολα αυτή η ελπίδα όλων των παιδιών να πραγματοποιήσουν ο,τι ονειρεύονται τυποποιείται μέσα σε μερικές φράσεις: «Να γράψεις καλά στις εξετάσεις, να σπουδάσεις, να διοριστείς κάπου με καλό μισθό, να παντρευτείς, να κάνεις παιδιά και να ζήσεις μια ήρεμη ζωή, όπως εγώ κι ο πατέρας σου.» Κλασσικές ατάκες μια γνήσιας Ελληνίδας μάνας, η οποία θέλει το καλό του παιδιού της, αλλά δεν το ξέρει. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως δε σ’ αγαπάει. Απλά ίσως δεν έκανες ποτέ τον κόπο να της πεις τα όνειρά σου, ή εκείνη να σε καταλάβει.

Ο καθένας μπορεί να πει το οτιδήποτε για το όνειρό σου. Να το εξευτελίσει, να το κοροϊδέψει, να το κρίνει. Εσύ τι λόγο έχεις να τους ακούς και να τους αφήνεις να σε οδηγούν βήματα πίσω από τη ζωή που θες να ζήσεις;

Κλείνοντας, θέλω να αναφέρω κάτι που είπε ο Ευγένιος Τριβιζάς στο Tedxtalk το 2013, αλλά που ανταποκρίνεται ακόμα στην καθημερινότητα μας. «Μαθαίνουμε τα παιδιά να υπηρετούν την πραγματικότητα αντί να την ξεπερνάνε».

NinaS