Αγάπησε τα σκοτάδια μου

Αγάπησε με στα σκοτάδια μου.
Όταν δεν αντέχω να κοιτάξω τον εαυτό μου στον καθρέφτη.
Όταν η λογική με εγκαταλείπει
και το παρελθόν μου επιστρέφει να με στοιχειώσει.
Αγάπησε εκείνες τις στιγμές
που το χαμόγελο μου σβήνει,
τα μάτια μου χάνουν την λάμψη τους
και το βλέμμα μου περιφέρεται απλανές
μη γνωρίζοντας τι αναζητά.
Εκείνες τις στιγμές που πνίγομαι
που μόνο δάκρυα αναβλύζουν απ’ τα μάτια μου,
που θέλω να φωνάξω
μα ξεχνάω να αρθρώνω λέξεις.
Αγάπησε τις αδυναμίες μου,
τα λάθη μου,
τη πλευρά μου
για την οποία δεν είμαι και τόσο περήφανη.
Την πλευρά που κρύβω
από όλους·
καμιά φορά ακόμα κι απ’ τον ίδιο μου τον εαυτό…

Έχω ένα σκοτάδι μέσα μου,
ένα έρεβος,
που συνεχώς παλεύει με το φως μου.
Δυο αντικρουόμενες δυνάμεις
μάχονται να με κυριέψουν.
Κι εγώ υποκύπτω κάθε φορά στον νικητή.
Αν δεν αποδεχτείς το σκοτάδι μου,
την ύπαρξη του μέσα στα σωθικά μου,
τότε είναι αδύνατο να με αγαπήσεις.
Δεν είμαι φως, δεν είμαι έρεβος.
Είμαι μια μείξη και των δύο.
Δεν αλλάζω το σκοτάδι μου για τη πιο φωτεινή ακτίδα ηλίου.
Μα ούτε και το φως μου ξεπουλάω, για κάποιο άλλο φωτεινότερο.
Είμαι δική τους και είναι δικά μου.
Αγαπώ τα σκοτάδια μου
κι ας είναι καρφιά που με ματώνουν.
Αναγεννιέμαι κάθε φορά από τις στάχτες μου
και ετοιμάζομαι για την επόμενη μου μάχη.

Αγάπησε με για αυτό
που πραγματικά είμαι
-ένα κράμα σκότους και φωτός-
και όχι γι’ αυτό που ονειρεύεσαι πως είμαι…

Φιλίνα Ιγνατιάδου

Πόση μοναξιά χωράει μια ψυχή;

Η μοναξιά τρύπωσε εντός μου.
Η ψυχρή της αγκαλιά παγώνει τα σωθικά μου.
Νόμιζα πως οι αγκαλιές ζεσταίνουν την ψυχή.
Κάτι μου ξέφυγε μάλλον στην πορεία.

Νιώθω ολομόναχη απόψε.
Σαν στον κόσμο τούτο, να μην έχω μια ψυχή δική μου.
Έναν ώμο να γείρω και να αποκοιμηθώ.
Μια αγκαλιά να στεγάσω τους φόβους μου.

Νιώθω παγωμένη.
Αποκομμένη από την αλλοτινά γεμάτη ζωή μου.
Ένα ρίγος με διαπερνά, όσο τρέμω
να συγκρατήσω τους λυγμούς μου.
Παρίας είμαι στο παραμύθι μου.

Γιατί ο φόβος με επέλεξε ξανά;
Τι βρίσκει τόσο εύφορο
και φυτρώνει στην καρδιά μου;
Βαρέθηκα να με κυβερνούν σκιές
και να κρύβομαι από τους εφιάλτες μου.

Με εγκαταλείπει η ελπίδα μου.
Ίσως κουράστηκε να την αμφισβητώ.
Ίσως να μην υπήρξε και ποτέ.
Πώς να ονειρευτώ όταν
ο κόσμος μου ματώνει κι η ψυχή μου αιμορραγεί;

Η μοναξιά φώλιασε μέσα μου.
Κι εγώ δεν ξέρω πώς να τη διώξω.
Ίσως να πρέπει απλά να την αποδεχτώ…

Φιλίνα Ιγνατιάδου

Έρωτας εγωιστής

Διάβασα προχθές κάτι που με συγκλόνισε.
Η αίσθηση, η αφή, η επαφή
είναι μονάχα δική μας.
Δε νιώθουμε τον άλλον,
παρά μόνο το δέρμα μας,
να αγγίζει τα αγγεία μας.

Απελπισία με γέμισαν τούτες οι λέξεις.
Κι αν νιώσω απ’ τα χείλη σου,
μονάχα τα δικά μου,
πως θα σε αγγίξω;

Κι αν οι ζεστές σου αγκαλιές
εκπέμπουν μοναχά τη θέρμη μου,
τι νιώθω τόσα χρόνια;

Πόσο εγωιστής είναι ο έρωτας,
αν αγαπά τη δική του σάρκα;

Για ποιο φιλί μιλούν οι ποιητές,
για ποιο κορμί
και ποια αγκαλιά,
διψούν οι πονεμένοι;

Απελπισία κατέκλυσε το είναι μου.
Γιατί να μη μπορώ να σε αγγίξω
κι ας στέκεσαι λίγα εκατοστά μακριά μου;
Ποια κατάρα έριξε ο ουρανός
κι η αίσθηση βυθίστηκε στην ανυπαρξία;

Σαν ναυαγοί που διψούν για γάργαρο νερό
μοιάζουν οι ερωτευμένοι.
Πλέουν σ’ αλμυρούς ωκεανούς,
μα το νερό μονάχα πόσιμο δεν είναι.
Κι έτσι παλεύουν με τον εαυτό τους
να εξατμίσουν το αλάτι,
να αγγίξουν το άλλο τους μισό.
Μα δεν ξαλμυρίζει η θάλασσα
κι ούτε η αίσθηση υπάρχει.

Απελπίστηκα.
Γεννήθηκα για να αγαπήσω
και ποτέ να μην αγγίξω
τον παράδεισο.
Γεννήθηκα για να πεθάνω,
έχοντας νιώσει μόνο το δικό μου σώμα.

Τραγική ειρωνεία κατάντησε ο έρωτας.
Ερωτεύεσαι δυο μάτια, δυο χείλη, μια αγκαλιά
και πάντα ανέπαφα τα αποζητάς.
Σαν τον ναυαγό
που πίνει θαλασσινό νερό
κι ας καίγεται το σώμα του απ’ τα αλάτι,
κι ας γίνεται η δίψα του ασίγαστη
κι ας μεγαλώνει η φωτιά εντός του.

Γεύτηκε για μια στιγμή παράδεισο.
Κι αξίζει να καεί γι’ αυτό…

Φιλίνα Ιγνατιάδου
25 Μαίου 2020

Θέλω να πετάξω

Θέλω να πετάξω.
Να πετάξω από πάνω μου δεσμούς και έξεις.
Να αποδεσμευτώ από τα λάθη που με στιγμάτισαν
και να ξεχάσω όσα με μαστιγώνουν κάθε δειλινό.

Θέλω να πετάξω λογαριασμούς κι υποχρεώσεις στο καλάθι των αχρήστων.
Να μη νοιάζομαι για τίποτα, για λιγοστά λεπτά.
Να ανασάνω λίγη ζωή μέσα στη μουντή καθημερινότητά μου.

Θέλω να κόψω τα σχοινιά των φόβων μου,
που όλο με τυλίγουν και πνίγουν τα όνειρα μου.
Να ελευθερωθώ επιτέλους από την ειρκτή
που επέβαλλα στον νου μου.
Να ζήσω, έστω και για λίγο.

Θέλω να κλάψω, να φωνάξω σα μικρό παιδί.
Να συνταράξει την πλάση το ουρλιαχτό μου
και τα βουνά να κυλήσουν στη θάλασσα.
Να με ακούσει ο ουρανός, που όλο με γεμίζει με γαλάζιο
και πνίγομαι στην απελπισία μου.

Θέλω να γελάσω με τη δυστυχία μου.
Να κοροϊδέψω τον δύσμοιρο εαυτό μου
που ο ίδιος στέκεται ανάχωμα στα όνειρα του.
Θέλω να γελάσω, μα η καμπύλη του χαμόγελου μου
ίσιωσε οριστικά πια κι ένα μειδίαμα θυμίζει τον αλλοτινό εαυτό μου.

Θέλω να σπάσω σε κομμάτια.
Σκόνη να γίνω, θρύψαλα.
Μικρή… πολύ μικρή, να μη με βρίσκουν οι ανασφάλειες μου.
Να μη κυριεύομαι από τις εμμονές μου.
Σκόνη να γίνω κι εγώ κι οι φόβοι μου.

Θέλω να πετάξω.
Μακριά.
Σε έναν άλλο κόσμο δίχως «πρέπει» και «μη».
Να ζω ελεύθερη χωρίς περιορισμούς.

Σε μια εποχή που όλα καταστρέφονται,
που τ’ αληθινό δεν ξεχωρίζει από το ψεύτικο,
εγώ επιμένω στην ουτοπία μου.
Είναι η πιο αληθινή πραγματικότητα μου.
Και το πιο θαρραλέο ψέμα μου.

Φιλίνα Ιγνατιάδου
14-Οκτ-20

Πότε θα σε φτάσω;

Πάνω σε ένα λεωφορείο χωρίς προορισμό.
Σε τέσσερις τροχούς που γυρνούν ασταμάτητα,
τρέχοντας προς το άγνωστο.
Προσπαθούν να το φτάσουν, να το αγγίξουν.
Με παρασύρουν μαζί τους σε ένα ταξίδι·
αναμνήσεων,
προσδοκιών,
φυγής.

Αναζητώ το μέρος που δε θα σε θυμίζει.
Το σύμπαν που το όνομά σου
δε θα ανασύρει μνήμες.
Που η σκέψη σου δε θα με κόβει σαν λεπίδα
πυρωμένη από τον έρωτά σου.

Η λευκή γραμμή του οδοστρώματος
κατευθύνεται ιλιγγιωδώς προς τα πίσω.
Στο παρελθόν .
Σε εσένα.
Στο ραδιόφωνο ο Λαυρέντης
σιγοτραγουδά «πόσο σε θέλω»
και πιάνω τον εαυτό μου να ψιθυρίζει τους στίχους.
Πιάνω τον εαυτό μου να σε σκέφτεται.

Πόσο σε θέλω μάτια μου.
Κι ας το αρνιέμαι.
Κι ας πετώ το αίσθημα στο καλάθι των αχρήστων.

Η ομίχλη περονιάζει το είναι μου
και καλύπτει τα δάκρυα μου.
Λείπει το φως μου
και ο κόσμος μου φαντάζει αδειανός.
Λείπεις εσύ κι έκτοτε
η ομίχλη κάλυψε τον ήλιο…

Σε αναζητώ μάτια μου.
Όπως αναζητώ την αυγή
κάθε νύχτα σκοτεινή.
Όσο κι αν τρέχω μακριά σου,
σε σένα θα επιστρέφω.
Η φυγή μου με φέρνει σε σένα.
Πότε θα σε φτάσω;

Φιλίνα Ιγνατιάδου