Καίγομαι στον έρωτα μ’ ένα καμένο άσσο

Μα δεν κατέχεις μάνα μου 
τι έχω στο μυαλό μου,
σαν σε κοιτάζω είσαι βάσανο,
κατάρα και φυλαχτό μου.

Κι είναι αλήτικη η σκέψη μου,
σαν έρχεσαι κάθε βράδυ.
Ανάθεμα τον έρωτα,
για σένα κλαίω πάλι.

Στις τρεις τα ξημερώματα 
ξανά μ’ αναστατώνεις.
Είσαι του έρωτα δίλημμα,
τον λογισμό θολώνεις.

Ανάθεμα τα μάτια μου,
καλύτερα να τα είχα βγάλει.
Σαν στέκεσαι μπροστά μου,
επιλογή δεν έχω άλλη.

Ξαναχτυπάει η καρδιά,
πως να τη σταματήσω;
Μ’ αρνήθηκες σαν έρωτα 
και τώρα πως να ζήσω;

Δε φεύγεις στιγμή απ’ το μυαλό
και μου ‘χεις φέρει ζάλη.
Ανάθεμα τα μάτια σου, 
είσαι αμαρτία μεγάλη.

Να κάθομαι να σκέφτομαι, 
τρόπους να σε ξεχάσω,
μα καίγομαι στον έρωτα,
μ’ ένα καμένο άσσο.

Παιδεύει η σάρκα το μυαλό
κι η λογική ξεχνιέται.
Μα πες μου εσύ στον έρωτα,
ποιος λογικός θωριέται; 

Κι ο λογισμός σαν ήρωας παραμυθιού,
στον έρωτα πλανιέται.
Απόψε για χατίρι σου,
πάλι τυραννιέται.

Στέφανος Τσάγκας (Kaiman85) 

Ο ξεπεσμός του έρωτα

Λόγια δύσκολα που δε βγαίνουν από χείλη κουρασμένα
Κοίτα μονάχα τα μάτια μου
να καταλάβεις πως λιώνει
το είναι μου για σένα.

Κι ύστερα σε λευκό χαρτί
γράψε ότι απ’ την καρδιά σου έχει απομείνει.
Για να το κάψω εγώ, 
με στάχτες να σκεπάσω την σελήνη

Να ελλοχεύουν σάπιες καταστάσεις
πίσω από ανούσιες πράξεις
Δειλά χτυπήματα καρδιάς
που τα κόβει ο εγωισμός μονομιάς

Έρωτα μην ψάχνεις λογική
στο ξέπεσμα σου
είσαι μια τρέλα της στιγμής
και πίνω στην υγειά σου.

Στέφανος Τσάγκας (Kaiman85)

Μια ευχή μακρινή

Και τώρα πρέπει εγώ να σου ευχηθώ
μα πως να βγάλω σε ένα χαρτί ειρμό
Ένα ευχολόγιο μακρινό για ένα άνθρωπο που πέρα κι από το άπειρο αγαπώ.

Και πως να σου το πω
αφού είναι το στόμα μου στεγνό
Μιας κι έχω ν ακούσω καιρό
από τα χείλη σου το σ’ αγαπώ.

Έφυγες…
Σαν holy smoky water in the sky
και η καρδιά μου μακρυά σου
ξεχνάει να χτυπάει.

Χρόνια σου πολλά μικρό μου
κι αν είσαι μακρυά σε φέρνω στ όνειρο μου
Χρόνια πολλά στην πιο γλυκιά
κι αντιπαθητική φατσούλα
Κι ας έχω μπει στον έρωτα με τα ουλα.
Χρόνια πολλά στο αστέρι μου το μακρυνό
σε νυχτες μοναχικές είσαι το αντίδοτο.

Τι άλλο να πω πως να εκφραστώ
τρυπώνεις στο μυαλό μου σαν ξωτικό
Χάος μοναδικό δημιουργεί η απουσία σου
δώσε μου λίγη από τη φαιά ουσία σου.

Χρόνια πολλά και πάλι σου γράφω
μιας κι απ’ τον έρωτα σου
Ξαναγεννήθηκα και υπάρχω.

Είναι μικρό ένα μόνο σ αγαπώ
μα στο δίνω εγώ σαν φυλαχτό.
Κράτα το γερά ν αντέξει στον καιρό
και στο υπόσχομαι θα σε προσέχω εγώ
περισσότερο κι από φύλακα άγγελο.

Στέφανος Τσαγκας
(Kaiman85)

Πάντα σε φοβόμουνα, ποτέ δε σ’ απαρνιόμουνα

Θάλασσα.
Έναν ωκεανό να ταξίδευα για σένα.
Θάλασσα.
Μέσα στην αλμύρα σου ποτίστηκα.

Θάλασσα.
Σαν σε κοιτάζω χάνομαι στο απέραντο γαλάζιο σου.
Θάλασσα.
Και τα χιλιάδες κύματα σου δάμασα.
Θάλασσα.
Πάντα σε φοβόμουνα
μα ποτέ δε σ’ απαρνιόμουνα.

Θάλασσα.
Στην ηρεμία σου στην τρικυμία σου
εγώ θα είμαι πάντα η πιο παράξενη ιστορία σου.
Ω, θάλασσα πάντοτε σε νοσταλγούσα
και ποτέ χατίρι δε σου χαλούσα.
Ω εσύ απέραντο γαλάζιο στοιχείο που πλημμυρίζεις τη φύση
πόσες αγάπες έχεις ναυαγήσει.

Αχ βρε θάλασσα.
Στα ηλιοβασιλέματα σου κοντοστάθηκα
στα ναυάγια σου χάθηκα.
Μα εκεί βρήκα όνειρα χαμένα ξεχασμένα
και τώρα τα ανεβάζω στο ηλιοβασίλεμα για να μην υπάρχουν μάτια όνειρα καρδιές κι αισθήματα θλιμμένα.

Ω θάλασσα.
Στον ήχο σου για μια καρδιά ναυάγησα
ποτέ δεν το μετάνιωσα
κι ας ήσουνα για μένα μάγισσα.

Kaiman85