Είμαι στο πλάι σου…

Η  20η Δεκεμβρίου έχει κατοχυρωθεί απ’ τον ΟΗΕ ως η διεθνής ημέρα ανθρώπινης αλληλεγγύης,  μια από τις θεμελιώδεις και παγκόσμιες αξίες, που θα πρέπει να διέπει τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων. Η προσφορά βοήθειας στον συνάνθρωπο είναι μια ειλικρινής πράξη ανιδιοτελούς αγάπης.

Ο Ντοστογιέφσκι είχε πει στους αδερφούς Καραμαζόφ : « Τι είναι κόλαση; Υποστηρίζει ότι είναι ο πόνος του να μην μπορείς ν’ αγαπάς». « Ο άνθρωπος γεννήθηκε για ν’ αγαπά». Μάθαμε να είμαστε αλληλέγγυοι, όταν κάποια στιγμή στην ζωή μας, ζητήσαμε συμπαράσταση, βρήκαμε ανταπόκριση και με τη σειρά μας, αναγνωρίζουμε το καλό σαν αντάλλαγμα. Με το να βγάζουμε ο ένας στον άλλον, μια καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας, κοιτώντας ψηλά, ο ουρανός θα μοιάζει πιο «καθαρός». Γιατί εμείς οι ίδιοι, θα έχουμε καταφέρει κάτι σπουδαίο. Να αποβάλλουμε την αδιαφορία, τον εγωισμό, τον ατομικισμό που μας διακατέχει.

Πάνω απ’ όλα όμως είναι θέμα χαρακτήρα και παιδείας, για το αν θα δημιουργηθεί στον άνθρωπο η ανάγκη να αλλάξει αυτό που γνωρίζει ή βλέπει. Όπως έλεγε ο Καζαντζάκης «Να αγαπάς την ευθύνη, να λες εγώ, εγώ μονάχος θα σώσω τον κόσμο. Αν χαθεί, εγώ θα φταίω».

Εσύ που βλέπεις τον συνάνθρωπό σου να κοιμάται στο δρόμο, που έχει μια κούτα να ξαπλώνει αντί για κρεβάτι, χωρίς να έχει κανέναν δικό του, ούτε καν ένα πιάτο σπιτικό φαγητό, πώς περπατάς με το κεφάλι ψηλά άνθρωπε ; Το άτομο που ζει έξω αναγκάστηκε, γιατί ήταν άτυχος. Περιστοιχιζόταν από ανθρώπους που δεν μπορούσαν – ήθελαν να τον στηρίξουν ουσιαστικά και προτίμησε να σταθεί στις δικές του δυνάμεις.

Τώρα πια ήρθε η ώρα να σταματήσεις να είσαι θεατής. Μην ξεχνάς να βοηθάς. Ότι μπορείς, όσο μπορείς. Αρκεί να το θελήσεις. Κάποιος θα γίνει «πλούσιος» απ’ τη γενναιόδωρη χειρονομία σου. Χάρισε μια κουβέρτα, ένα πακέτο μπισκότα, ένα αντικείμενο που σου είναι περιττό, αλλά για κάποιον θα είσαι η αιτία που τα χείλη του θα χαμογελάσουν σήμερα. Κι να θυμάσαι το καλό γυρνάει σε σένα, που το προσέφερες με την καρδιά σου!

Σοφία Γατσή

Τα πιο αληθινά Χριστούγεννα!

Φωτογραφία : Ονειρούπολη Δράμας – Προσωπική συλλογή 

Είχα μια ανυπομονησία εκείνο το πρωινό. Ήταν τα πρώτα μου Χριστούγεννα εκτός πόλης. Θυμάμαι την παγωνιά που είχε στο δρόμο προς τον σιδηροδρομικό σταθμό, μαζί με τη μητέρα, ανάμεσα σε εκατοντάδες συνεπιβάτες, περιμέναμε υπομονετικά το τρένο. Μεγάλοι, μωρά, παιδιά, όλοι κουβαλούσαμε το ίδιο γιορτινό συναίσθημα. Όταν έφτασε το τρένο, ως συνήθως ο κόσμος σπρωχνόταν για να πιάσει τη θέση του. Η δική μου, δίπλα στο παράθυρο, κοίταζα τις νιφάδες χιονιού να πέφτουν γρήγορα και συνεχόμενα. «Πόσο καιρό είχα να δω χιόνι!» σκέφτηκα. Μες στη ζεστασιά του τρένου, οι περισσότεροι άνθρωποι κοιμόντουσαν κι έτσι υπήρχε μια ησυχία που έκανε το ταξίδι ξεκούραστο. Ταξιδεύαμε ώρες για Θεσσαλονίκη. Από εκεί, μεταβιβαστήκαμε στο επόμενο τρένο με τελικό προορισμό, αυτή τη φορά, τη Δράμα. Από μικρό κοριτσάκι, άκουγα τη μητέρα που μιλούσε με τόση αγάπη για την καταγωγή της.

Και να που τώρα φτάσαμε. Ένα όνειρο γίνεται πραγματικότητα! Αφήσαμε τα πράγματα μας στο ξενοδοχείο και σπεύσαμε για την Ονειρούπολη. Τι να πρωτοθυμηθώ… Τα κιόσκια που πουλούσαν χριστουγεννιάτικα ρόδια, στολίδια, γλυκά; Τα σιντριβάνια με τα ξωτικά κι τους αγγέλους που υπήρχαν ως σκηνικό; Τα χιονισμένα και στολισμένα δέντρα στο σπιτάκι του Άι Βασίλη; Τις καρδιές αγάπης που μπορούσες να φωτογραφηθείς; Τα φωτισμένα αστέρια στο σιντριβάνι που δημιουργούσαν την τέλεια χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα; Τα διαφορετικά παιχνίδια που κρατούσαν συντροφιά στα παιδιά; Ή μήπως, εκείνη τη γλυκιά μυρωδιά που τρύπωνε στη μύτη, από μελομακάρονα, λουκουμάδες και βάφλες;

Όλα αυτά συνέθεταν τα Χριστούγεννα που κάθε παιδί και ενήλικας θέλει να περάσει. Βρίσκεις τη χαμένη ενέργεια, μέσα από ένα όμορφο γιορτινό κλίμα… Γιατί έτσι είναι τα Χριστούγεννα, στιγμές με παραπάνω αστερόσκονη! Ένοιωσα πιο πολύ από ποτέ, ότι η Δράμα είναι το δεύτερο σπίτι μου!

Σοφία Γατσή

Περιπλανώμενος…

Πέρασαν δύο χειμώνες, τα καστανά σου μάτια χάθηκαν ένα βράδυ του Δεκέμβρη. Με ένα μπουφάν να σε ζεσταίνει και τα κλειδιά στο χέρι, αναζητάς ελευθερία έξω απ’ του σπιτιού σου την πόρτα. Μονάχα ένα τσιγάρο στην τσέπη σου, ολόκληρη η συντροφιά σου. Που πας κι  αφήνεις τις αδελφές σου, να ξημερωβραδιάζονται με την έγνοιά σου; 

Σε κούρασε η κακία των ανθρώπων, τα τρύπια σου παπούτσια περπατάς σε χιονισμένο τοπίο. Το παγκάκι έγινε η φωλιά σου, σαν χάδι στο μάγουλο τα φύλλα που σε σκεπάζουν τρυφερά.  Πάλι, δεν έμαθες  το ψυχρό πρόσωπο του Δεκέμβρη. Τα χαμόγελα είναι προνόμιο των δυνατών!

Σοφία Γάτση

Καλοκαιρινή αγάπη

Σε μια καλοκαιρινή ηλιόλουστη μέρα, δεν ταιριάζει η συννεφιά της μοναξιάς μου προς την πλευρά σου. Είναι η δεύτερη φορά που αντικρύζουμε ο ένας τον άλλον. Κάθομαι στο τραπέζι που με σερβίρεις πάντα. Με πλησιάζεις με μια αθωότητα, ενώ μιλάς σαν ένα μικρό παιδί περήφανο για τα κατορθώματά του. Με νιώθεις κομμάτι του δικού σου ουρανού. Το ξέρω, το ξέρουμε.

Πως να αφεθεί η αδύναμη καρδιά μου, να σου εξομολογηθεί την αλήθεια; Σε ένα άδειο χαρτί παλεύω, αλλά σου γράφω: «Δώδεκα μέρες σε χωριστούς κόσμους. Δώδεκα τριαντάφυλλα, ένα για κάθε μέρα που έμεινες μακριά μου, μέχρι την στιγμή που θα σου αποκαλυφθώ, μείνε απόλυτα ΔΙΚΟΣ μου! «. Το άφησα κάτω απ’ το βάζο και χάθηκα βιαστικά μες στου φεγγαριού το σκοτάδι.

Ανούσιες μέρες, χωρίς ζωή. Ακόμα περιμένω…. Ίδιο μέρος, ίδιοι άνθρωποι. Διαφορετικός εσύ πια. Θα επιστρέφω πάντα για το ίδιο χαμόγελό σου. 

Σοφία Γατσή