Άγνωστα ταξίδια παράξενων επιβατών

Πάντα αγαπούσα τα ταξίδια, από μικρό παιδί θυμάμαι τον εαυτό μου να ταξιδεύει. Αλλά πάντα μου άρεσαν τα δικά μου ταξίδια, όχι τα δανεισμένα, τα κλεμμένα. Αγαπούσα o,τι αλλόκοτο, απροσδιόριστο και δύσκολο δίνει ένα ταξίδι. Επιθυμούσα να συναντήσω δυσκολίες, αιχμηρές γωνίες, γιατί ακριβώς σε εκείνο το σημείο φαίνονται οι προθέσεις και ο χαρακτήρας του καθενός μας.

Πάντα έδειχνα μια συμπάθεια σε όλους εκείνους τους ανθρώπους που με τολμηρό βλέμμα ξεστόμιζαν με στόμφο το «μαζί σου θα πήγαινα μέχρι το τέλος του κόσμου». Όλοι αυτοί προκαλούσαν τον σεβασμό μου γιατί πίσω από αυτά τα λόγια τους αντίκριζα ανθρώπους που πόνεσαν και απελπίστηκαν κάποια στιγμή στην ζωή τους. Έβλεπα απέναντί μου άξιους καπετάνιους της ζωής. Που το παρουσιαστικό τους όσο αγέρωχο και αν ήταν μαρτυρούσε πολλά από πίσω. Έκρυβαν έντεχνα φόβους και πληγές που αναζητούσαν γιατρειά και αγάπη. Έκρυβαν κρύες παλάμες που αναζητούσαν δυο χέρια γεμάτα ζεστασιά για να ξαποστάσουν και να ζεσταθούν από τις κακουχίες που αντιμετώπισαν εκεί έξω στον σκληρό κόσμο. Το βλέμμα τους είναι γεμάτο αμφιβολίες και ψάχνει κάποιον να τις καθησυχάσει και να τις απομακρύνει.

Απέναντί σου θα αντικρίσεις ανθρώπους καθαρούς σαν το γάργαρο νερό και οι ψυχές τους προσκυνούν και ακολουθούν τους άγραφους κανόνες της ηθικής και της αγάπης. Όλοι αυτοί είναι ικανοί να βοηθήσουν και να ξεκλειδώσουν μια ψυχή. Είναι δύσκολοι συνταξιδιώτες δε θα τους πλησιάσεις εύκολα. Δε θα κερδίσεις εύκολα την εμπιστοσύνη τους. Για να πάρεις εισιτήριο να ταξιδέψεις στο δικό τους πλοίο πρέπει να υπακούσεις τους δικούς τους άγραφους κανόνες, αλλιώς γρήγορα θα σε απορρίψουν και θα σε διώξουν. Καταστρώνουν ταξίδια δύσκολα και σχέδια που μόνο άνθρωποι της δικής τους ράτσας καταλαβαίνουν. Δε φοβούνται πλέον τους ανθρώπους που δε συμπορεύονται μαζί τους, απλά τους απορρίπτουν και προχωρούν παρακάτω με βήματα γοργά. Έμαθαν να μην σπαταλούν τον πολύτιμο χρόνο τους σε ανθρώπους που δεν έχουν κοινά σημεία. Αγαπούν τις σιωπές και τις καθαρές συνειδήσεις. Δεν τρομάζουν πλέον και μέσα τους έχουν κρυμμένα πυρομαχικά για μια ώρα ανάγκης. Όποτε κρίνουν ότι πρέπει να γίνει εσωτερική έκρηξη τα κάνουν όλα ρημαδιό και τα ξαναφτιάχνουν από την αρχή. Ταξιδεύουν πάντα με όμορφη παρέα και δεν τους ενδιαφέρει τίποτα άλλο παρά να μείνει αναλλοίωτος και καθαρός ο δικός τους κόσμος.

Γι’ αυτό θα αγωνίζονται πάντα. Γι’ αυτό και το σύνθημά τους είναι σε κάθε ταξίδι:
Μπρος ολοταχώς!

Μαρύσα Παππά

Δειλοί απέναντι στην αγάπη

Γνώρισα ανθρώπους του φευγιού.
Που επέτρεψαν στον εαυτό τους βάναυσα να πληγωθεί
και να πληγώσει.
Είδα ανθρώπους να ζουν χώρια και ας είχαν αγαπηθεί
μοναδικά και τρελά.
Οι συνθήκες ποτέ δεν τους επέτρεψαν να είναι μαζί.
Τους κράτησαν χώρια συγκυρίες και καταστάσεις.
Ίσως δεν τόλμησαν να κάνουν αυτό το μετέωρο βήμα
προς τα συναισθήματά τους .
Αντίκρισα ανθρώπους να μην μπορούν να ξημερώσουν
τον πόνο τους και τους πήρα αγκαλιά και έκλαψαν πάνω
μου μέχρι το ξημέρωμα.
Μου διηγηθήκαν ιστορίες μοναδικής αγάπης και τρέλας.
Μιας ιδιόμορφης και ιδιότυπης ψυχικής αφοσίωσης τους,
που όμοιά τους δεν είχα ξανακούσει στην ζωή μου.
Μου διηγήθηκαν ότι τρόμαζαν μπροστά στην αγάπη και
εκεί που όλα κόντευαν να γίνουν σημαντικά και
σπουδαία επέλεγαν πάντα τον δρόμο του φευγιού και της
απομάκρυνσης.
Και έπεφταν στον φαύλο κύκλο της μοναξιάς τους.
Είχαν μια ασύγκριτη γοητεία πάνω τους που μύριζε
καθάρια ψυχή, ανόθευτο συναίσθημα μα όλα αυτά
επισκιαζόντουσαν από έναν μοναδικό φόβο που τους
κρατούσε πάντα μακριά από τον άνθρωπο που
αγαπούσαν.

Αγαπούσαν επικίνδυνα ήταν τόσο ορατό στο βλέμμα
τους.
Ήταν ικανοί από την μια στιγμή στην άλλη να τινάξουν
την ζωή τους στον αέρα αλλά ταυτόχρονα τους έβλεπες
να έχουν μια ιδιόμορφη δειλία.
Σαν να φοβόντουσαν να αντικρίσουν τα συναισθήματά
τους, σαν να μεγάλωσαν για εκείνη την μοναδική αγάπη
της ζωής τους.
Τους βλέπεις από μακριά και είναι όμορφα μπερδεμένοι.
Ώρες ώρες τους ζηλεύεις για αυτό το μοναδικό που
έζησαν αλλά ταυτόχρονα θρηνείς μαζί τους γιατί δεν
κατάφεραν να το ζήσουν μέχρι τέλους.
Μπλεγμένα μυαλά και καρδιές και οι πρωταγωνιστές να
κάθονται αντικριστά για να μας θυμίζουν ότι οι αγάπες
δεν πάνε πάντα στον παράδεισο, κάποιες φορές οδηγούν
με μαθηματική ακρίβεια στην κόλαση.
Την εσωτερική κόλαση.
Αινιγματικές αγάπες, γεμάτες ερωτήματα.
Σύνδεση ανθρώπων με τρόπους μαγικούς και
εξωπραγματικούς.
Αχ τι είδαν τα μάτια μου και πόσο πικράθηκα.
Είδα ανθρώπους να αποχωρούν λίγο πριν το φινάλε από
την έξοδο κινδύνου για να προλάβουν και να μην
πληγωθούν.
Και μετά τους είδα σε μια γωνιά να κάθονται να κλαίνε
για τις χαμένες τους αγάπες.

Και τόσο αντιφατικούς και παράξενους ανθρώπους δεν
είχα ξανασυναντήσει.
Πρώτη φορά στην ζωή μου που λυπήθηκα τόσο πολύ
δειλό άνθρωπο.
Δείλιασε μπροστά στην αγάπη, ίσως την μοναδική αγάπη
στην ζωή του.

Μαρύσα Παππά

Με κούρασαν οι άνθρωποι

Με κούρασαν όλοι εκείνοι οι ασήμαντα μέτριοι που κάνουν πως τα ξέρουν όλα. Όλοι εκείνοι, που αναλώνονται σε άσκοπες κουβέντες που μυρίζουν εκείνη την τελειότητα οι πράξεις τους. Με κούρασαν όλοι εκείνοι, που νομίζουν ότι τα κάνουν όλα καλύτερα από τους άλλους και δεν αποδέχονται τα λάθη τους. Όλοι εκείνοι, που απαιτούν να τους ακούς με προσοχή όταν μιλούν, αλλά δεν έχουν καμιά διάθεση να σε ακούσουν όταν μιλάς εσύ. Εκείνοι οι αδιάφοροι που πλασάρονται σπουδαίοι, σημαντικοί και αναντικατάστατοι.

Όλοι αυτοί που απαιτούν σεβασμό, χωρίς να τον αξίζουν και αγνοώντας την έννοια της λέξης. Όλοι εκείνοι, που φωνάζουν και διαφημίζουν πολυδάπανες και δυστυχισμένες ζωές. Που ασχολούνται με τις ζωές των άλλων, γιατί η δική τους είναι βουτηγμένη στο ψέμα και την υποκρισία. Με κούρασαν όλοι αυτοί που καθημερινά κλείνουν ραντεβού με το αύριο για να καταφέρουν κάποιο νέο πισώπλατο μαχαίρωμα. Όλοι αυτοί οι αναμάρτητοι που κρατούν λίθους στα χέρια και είναι έτοιμοι να λιθοβολήσουν όλους όσους τους εναντιώνονται και τους αμφισβητούν.

Με κούρασαν όλοι αυτοί με τα πανάκριβα εξώφυλλα τους, που μυρίζουν υποκρισία από μακριά και το περιεχόμενο τους είναι κενό. Όλοι όσοι σεργιανίζουν διαδρομές γεμάτες ντροπή, που χαραμίζουν στιγμές, ώρες, μέρες και νύχτες από την ζωή τους, για να εκλιπαρούν και να ξεπουλάνε ψυχές και σώματα στον βωμό του χρήματος και στα χέρια επιτήδειων που τους φουσκώνουν τα μυαλά και τους παραμυθιάζουν ότι θα τους προσφέρουν τα πάντα. Εκτός από συναισθήματα. Με κούρασαν όλοι εκείνοι που απαιτούν να κατέχουν θέσεις στις ζωές των άλλων και να καθορίζουν τύχες.

Με κούρασε όλη αυτή η μετριότητα, η απώλεια του μέτρου και των ορίων κι η απώλεια των συναισθημάτων. Με κούρασε ο ανώφελος κι ανύπαρκτος κόσμος τους.

Μαρύσα Παππά

Η αρχή της εσωτερικής απελευθέρωσης.

Είχα μόλις καταφέρει να ξεφύγω από τη φασαρία των ανθρώπων και σε μια γωνία αυτού του κόσμου να αναζητήσω την εσωτερική μου ησυχία. Χαμήλωσα το ρυθμό της ζωής μου, σιώπησα ηθελημένα και θέλησα απομονωθώ από τον όχλο. Αποφάσισα να κλείσω τις πόρτες εισόδου στους περισσότερους και κράτησα γύρω μου τους δικούς μου ανθρώπους.

Ένιωσα λίγο παράξενα λες και αυτή την στιγμή την προετοίμαζα χρόνια. Θέλησα να αφήσω την σκέψη μου να χαλαρώσει, επέτρεψα στο μυαλό μου μετά από πολλά χρόνια και χωρίς τύψεις να σταματήσει να σκέφτεται τις πληγές του παρελθόντος.
Πρώτη φορά έβλεπα τον εαυτό μου απέναντι στον καθρέπτη απαλλαγμένο από δισταγμούς και τύψεις.


Θέλησα να αποβάλλω από πάνω μου την ευαισθησία μου. Θέλησα να απομακρύνω από κοντά μου τη μεγάλη θλίψη που είχα βιώσει στο παρελθόν. Δεν το είχα ξαναζήσει αυτό, στην αρχή ένιωσα να παγώνω αλλά στη συνέχεια ζεστάθηκα. Και ξάπλωσα στον καναπέ μου λίγο πιο ανάλαφρη. Ξημέρωνε μέρα περίεργη και πρωτόγνωρη για εμένα. Ξημέρωνε μέρα ελευθερίας και απαλλαγής.

Ξεκίναγε μια ζωή διαφορετική που δεν έμοιαζε με την προηγούμενη. Ένιωσα διαφορετικά, αυτός ο κόμπος που χρόνια ένιωθα στο στήθος μου άρχισε να υποχωρεί. Οι εμπειρίες μου από τις σκληρές δοκιμασίες με είχαν αλλάξει, δε με άφηναν να εξελιχθώ, αλλά τώρα κάτι
μέσα μου άλλαξε. Υποτίθεται ότι τον άνθρωπο τον σκληραίνουν οι δυσκολίες τον αλλάζουν.
Κανένας όμως δεν ήταν σε θέση να καταλάβει τι ένιωθα και πως. Πόσο παράξενα φαίνονται όλα εκ πρώτης όψεως. Αλλά η συνέχεια έχει την ουσία, γιατί είναι λυτρωτική. Ξεκλειδώθηκε και έφυγε από μέσα μου ο πόνος και η θλίψη.


Πλησιάζω όλο και πιο πολύ στη λύτρωσή μου. Ξέρω πως δεν θα είναι εύκολο αλλά κάθε αρχή και δύσκολη. Η ουσία ήταν να ξεκινήσει η εσωτερική μου αλλαγή.

Μαρύσα Παππά

Το εσωτερικό μας φως

Όταν ήμουν μικρή, έβλεπα μόνο ό,τι φαίνονταν και τίποτα παραπάνω. Αγνοούσα, λόγω της ηλικίας μου, τι συνέβαινε στον κόσμο γύρω μου. Ωστόσο, οι γονείς μου προσπαθούσαν να μου μάθουν από μικρή την έννοια της αδικίας. Ήθελαν να με κάνουν να δω με το βλέμμα της ψυχής μου. Ταυτόχρονα όμως, όλα έφταναν μέχρι ένα σημείο κι αυτό επιθυμούσαν, με σκοπό να μην πληγωθώ. Προστάτευαν την ψυχή μου. Απόλυτα δικαιολογημένοι.

Οι άνθρωποι όμως μεγαλώνοντας, δε με καλωσόρισαν στοργικά, δε μου χάιδεψαν τα χέρια, δε μου προσέφεραν κανένα αγαθό. Δε με άφησαν να τους πλησιάσω. Την απλή παιδική επαφή την στερήθηκα, με τη δικαιολογία ότι ήμουν η μικρότερη στην παρέα και θεωρητικά η πιο ευάλωτη. Πέρασαν τα χρόνια, συνάντησα κι άλλους ανθρώπους, που όσες χειραψίες κι αν μου έκαναν, ποτέ καμιά δεν έγινε με την καρδιά τους, όλες έκρυβαν καχυποψία και μυστήριο.

Έμαθαν να μπαίνουν μέσα σ’ ένα προστατευτικό κέλυφος κι ένα από τα μεγαλύτερα δώρα της ζωής, το εσωτερικό φως τους, δεν κατάφεραν να το βρουν ποτέ. Για να ελευθερωθεί ο άνθρωπος από το κέλυφός του, πρέπει να αφυπνιστεί το πνεύμα του, να εισχωρήσει μέσα του φως.

Ο άνθρωπος που καταφέρνει να ξαναγεννηθεί μέσω του πνεύματός του και καταφέρει να αντικρύσει το εσωτερικό του φως, θα νιώσει να αγκαλιάζεται από τους πάντες. Μέσω του φωτός που θα εισχωρήσει μέσα μας, θα εξαλειφθεί σε μεγάλο βαθμό η αδιαφορία για τον πλησίον μας και θα ενεργοποιηθούμε, θα εγκαταλείψουμε την αδράνεια. Δείχνοντας αδιαφορία για τον διπλανό μας, ουσιαστικά για την ίδια μας την ύπαρξη αδιαφορούμε. Απλά ο ατομισμός, δε μας αφήνει να το δούμε και να πολεμήσουμε αυτή τη βάρβαρη συνήθειά μας.

Όταν όμως ο άνθρωπος, γίνει δεκτικός στον πλησίον του, θα αποκτήσει ευχάριστες και θαυμαστές εμπειρίες. Οι περισσότεροι άνθρωποι, δεν κοιτούν με τα μάτια της ψυχής. Οι περισσότεροι, αντλούν επιφανειακές πληροφορίες και προσαρμόζονται ανάλογα με τα προσωπικά τους συμφέροντα. Οι άνθρωποι, έχουν συνηθίσει να ζουν μέσα στην φυλακή της καθημερινότητάς τους, χωρίς να αντιλαμβάνονται τίποτα άλλο. Όσο κι αν αισθάνονται απομονωμένοι, αρνούνται να βγουν έξω από τις κλειστές πόρτες και να ενωθούν με τους υπόλοιπους. Αν και πρωταρχικός στόχος όλων, είναι να τα βρούμε με τον εαυτό μας, στην ουσία ελάχιστοι το τολμούν.

Μαρύσα Παππά