Το πατρικό μου σπίτι

Γύρισα πολλά σπίτια, περιπλανήθηκα, γνώρισα πλούτο και πολυτέλεια. Κάποια με γέμισαν, σε κάποια άλλα ένιωθα έξω από τα νερά μου. Αποχωρίστηκα, μετακόμισα, άλλαξα γειτονιές, γνώρισα ανθρώπους καινούργιους που είχαν τις δικές τους συνήθειες. Κάποιες φορές νοστάλγησα μέρη, σπίτια, παρέες και ανθρώπους. Χάθηκα και περιπλανήθηκα σε εσωτερικούς λαβύρινθους γιατί πολύ δύσκολα προσαρμοζόμουν. Γι’ αυτό το μόνο σπίτι που πραγματικά αγάπησα, ήταν το πατρικό μου. Εκεί που μεγάλωσα. Κάθε του τοίχος έχει αποτυπωμένο και ένα όνειρό μου.

Υποχώρησα να μείνω και σε άλλα σπίτια, αλλά σαν την αγάπη μου για το πατρικό μου δεν κατάφερα να βρω πουθενά. Για αυτό όταν πήγα σε άλλα σπίτια δυσκολεύτηκα να προσαρμοστώ. Ξυπνούσα μέσα στην νύχτα και ήμουν μόνιμα ανήσυχη λες και κάτι μου έλειπε και ποτέ μου δεν μπόρεσα να καταλάβω από ποια σκέψη μου θρέφεται τέτοια εσωτερική αναστάτωση. Ίσως βαθιά μέσα μου το υποσυνείδητο μου να επιθυμεί την επιστροφή μου στο πατρικό μου.

Και όταν βρέχει κανένα σπίτι δεν ήταν ικανό να με κρατήσει μέσα του και να με αγκαλιάσει. Τα βήματά μου με οδηγούν έξω στα στενά δρομάκια μιας φασαριόζικης πόλης για να μπλεχτώ ανάμεσα στους ανθρώπους και να συναντήσω ό,τι ονειρεύτηκα.

Στα άλλα σπίτια ποτέ δεν κατάφεραν να ζεσταθούν τα όνειρά μου στο μαξιλάρι μου. Ίσως γιατί μου έλειπε η θαλπωρή, η αγάπη των γονιών μου ήταν μακριά μου, τα παιδικά μου χρόνια και οι αναμνήσεις μου ήταν άπιαστες στα δικά μου χέρια. Υπάρχουν σκηνές μέσα στο μυαλό μου που δημιουργήθηκαν από μνήμες.

Το πατρικό μου σπίτι με κάνει να ακροβατώ μεταξύ πραγματικότητας, παιδικών αναμνήσεων και φαντασίας. Στο πατρικό μου σπίτι έχει χαραμάδες που ξεπροβάλλει η ελπίδα. Κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού μου είναι αποτυπωμένη η ανάγκη μου να επιστρέψω κάποια στιγμή στο πατρικό μου. Να σεργιανίσω στο μπαλκόνι να μου φτιάξει εκείνον τον ωραίο ελληνικό καφέ η μάνα μου. Να ξαπλώσω στο κρεβάτι μου, να αφήσω την πόρτα του μπαλκονιού μισάνοιχτη, να μπαίνει ο αέρας μέσα και να κινεί όμορφα και ήρεμα την λευκή κουρτίνα.

Μόνο ένα σπίτι μυρίζει αγάπη και ζεστασιά. Το πατρικό μου. Οι τοίχοι είναι ποτισμένοι από την παιδική μου μυρωδιά. Θέλω να κατεβάσω από το πατάρι τα παιδικά μου ρούχα, τα παιχνίδια μου και να ταξιδέψω πίσω στα χρόνια της δικής μου αθωότητας, τότε που τίποτα δεν ήταν ικανό να τσαλακώσει την ψυχή μου. Τότε που τίποτα δεν έχανε την ομορφιά του. Θέλω να γυρίσω για λίγο σε εκείνο το αστικό σημείο της πόλης που οι παιδικές φωνές των φίλων μου, είναι μαζεμένες εκεί και ακόμα ακούγονται οι ήχοι από τα παιχνίδια μας. Το οφείλω στον εαυτό μου μια βόλτα με ένα ποδήλατο γύρω από το πατρικό μου. Να θυμηθώ που μεγάλωσα και μετά πάλι να προχωρήσω μπροστά.

Μαρύσα Παππά

Αποχαιρετισμός και φυγή

Πρέπει να μάθω να φεύγω από καταστάσεις. Πρέπει να μάθω να γυρνάω την πλάτη μου στους ανθρώπους. Επιβάλλεται να απομακρύνομαι από του αυλικούς και τους αυλοκόλακες. Πρέπει να μάθω να σκηνοθετώ τη φυγή μου, να βλέπω μπροστά, να συνεργάζομαι αρμονικά με το σύμπαν, να μάθω να επιδιορθώνω τα σπασμένα μου φτερά και αν χρειάζεται να απομακρύνομαι από τις γειτονιές του κόσμου που έχουν βαλτωμένα νερά.

Πρέπει να μάθω να περπατώ τις νύχτες κρυφά στα στενά της πόλης και να σταματήσει να με τρομάζει το σκοτάδι, να εξοικειωθώ μαζί του, να το συνηθίσω, να το αγαπήσω. Πρέπει να μάθω να ζεσταίνω τα συναισθήματά μου κάθε που παγώνουν και ξεκινάω να βασανίζομαι εσωτερικά. Πρέπει μεγαλώνοντας να μαλακώσω το μυαλό μου και τις σκέψεις μου, να αποβάλλω την επιθετικότητά που με διακατέχει και να εναρμονιστώ με την δύσκολη ατμόσφαιρα της εποχής. Θέλω να αποχαιρετήσω με δάκρυα συμπεριφορές και ανθρώπους που στο παρελθόν με είχαν συντροφεύσει για να φτάσω στο σήμερα και να εξελιχθώ.

Επιθυμώ να πάω μπροστά και να σταματήσει η εσωτερική μου στασιμότητα. Και η συντροφιά τους αν και με σημάδεψε σε ηλικίες τρυφερές κατάφερα να τους αποχωριστώ γιατί στοιχειώνουν την ζωή μου. Ταυτίστηκα με κόσμους διαφορετικούς, που τους είχα φανταστεί και πλάσει πολύ καλά στην ψυχή μου και στο μυαλό μου, τους είχα ονειρευτεί και σχεδιάσει.
Μερικές στιγμές πίστεψα και νόμιζα ότι ζω σε δυο διαφορετικούς κόσμους παράλληλα. Αυτόν που ζω και αυτόν που θέλω να ζω.

Δεν ήταν καθόλου εύκολη για εμένα αυτή η εναλλαγή κόσμων. Υπήρξαν στιγμές που βασανιζόμουν να επιλέξω τον κόσμο που θα ζήσω, ήθελα εκείνον τον δικό μου τον φανταστικό, που μυρίζει αγνότητα. Και δε με αφήναν και μέσα μου ένιωθα λες και κουβαλούσα βράχους που δεν μπορούσα να τους σπάσω και να τους βγάλω. Δεν είχα άλλη επιλογή από το να εγκαταλείψω δια παντός εκείνον τον θλιβερό κόσμο που δε με χωρούσε.

Άνοιξα τα μάτια μου, όρθωσα το ανάστημά μου και γύρισα την πλάτη μου στα εφήμερα και στα μάταια. Ακολούθησα έναν παλιό δρόμο δικό μου, δύσβατο που οδηγεί στην αρμονία και την ηρεμία. Αποχωρίστηκα τακτικές και ανθρώπους που σε οδηγούν με τη συμπεριφορά τους και τις πράξεις τους στην ομίχλη και τη δυστυχία με τρόπο έντεχνο και χειριστικό. Προτιμώ να μείνω μόνη μου και απομονωμένη, άδεια από ανθρώπους και γεμάτη από συναισθήματα στο άκρο ετούτης εδώ της πόλης, απαλλαγμένη από ανθρώπινα πάθη και λάθη που αδειάζουν τους ανθρώπους εσωτερικά αλλά τους γεμίζουν εξωτερικά.

Επιθυμώ να μην παρατηρώ πλέον τις συμπεριφορές τους, μα να πορεύομαι και να ζω μακριά από αυτούς. Να συνεχίσω να ζω ευτυχισμένη και χαμογελαστή σε εκείνο το μικρό σπιτάκι με τις ελάχιστες ανέσεις αλλά να έχω τη δυνατότητα να μπλέκομαι στα πόδια των ρομαντικών και να κλέβω λίγο από την αίγλη τους και την νοοτροπία τους. Να κρυφοκοιτάζω τις λεπτομέρειες και την ουσία της ζωής τους για να παίρνω κουράγιο τις δύσκολες μου στιγμές. Θέλω κάποια στιγμή όταν νιώσω έτοιμη και τα πόδια μου είναι δυνατά να απελευθερωθώ και να προχωρήσω μπροστά. Μου αξίζει ένας κόσμος καλύτερος από αυτόν εδώ.

Μαρύσα Παππά

Οι άνθρωποι σήμερα

Θυμάστε όταν ήμασταν παιδιά; Τα είχαμε μάθει αλλιώς τα πράγματα. Είχαμε προσδοκίες για κόσμους φανταστικούς, δεν ξέραμε ακόμα να αναλύουμε τα πράγματα. Σκύβαμε το κεφάλι όταν πληγωνόμασταν. Συμφωνούσαμε σχεδόν στα πάντα με όλους. Κουβαλάμε μνήμες μέσα μας από τα παιδικά μας χρόνια. Μάθαμε αλλιώς, αποκτήσαμε συνήθειες που μας σημάδεψαν και μας στοίχειωσαν. Έφτασαν στο άσχημο σημείο να επηρεάσουν αρνητικά τη ζωή μας. Αρνηθήκαμε πολλές φορές όταν ήμασταν μικροί να κάνουμε τα χατίρια στον εαυτό μας. Δε μάθαμε να λέμε όχι, γιατί μας είχαν συνηθίσει έτσι κι εμείς μάθαμε μόνο να υποκύπτουμε. Ήθελαν κάποιοι να ακούνε μονάχα ναι από εμάς. Στερηθήκαμε τη δύναμη που μας χαρίζει η ζωή. Πόσο μεγάλο λάθος κάναμε.

Γυρίσαμε την πλάτη στη ζωή από μικρά και τώρα πληρώνουμε τα λάθη μας. Ναι, μάθαμε να μην έχουμε θάρρος να εξηγήσουμε όταν κάποιες πράξεις μας ενοχλούν. Δίναμε εξηγήσεις μόνο όταν θέλαμε να καλύψουμε ανάγκες άλλων και αφήναμε τον εαυτό μας σε δεύτερη μοίρα. Μεγαλώσαμε και ξεχάσαμε την ανεμελιά μας, χάσαμε τα φωτεινά χρώματα της ζωής γιατί δε θέλαμε να αντικρύσουμε τον πραγματικό κόσμο από νωρίς. Και ξαφνικά το πλήρωμα του χρόνου ήρθε να μας διδάξει και να μας ανοίξει τα μάτια.

Η κοινωνία μας είναι βαμμένη στα χρώματα της μαυρίλας. Μυρίζει μιζέρια, ψυχική ανισορροπία, συναισθηματική πίεση και άγχος. Μα το κυριότερο, γέμισε ο κόσμος δυστυχία. Μια κοινωνία ολόκληρη επιλέγει τον πόνο, παρά την ευτυχία. Έχει για δεκανίκι της πρόσωπα μουντά και θλιμμένα. Όλοι γράφουν και σβήνουν, στιγμές και αναμνήσεις. Υποφέρουν και ταυτόχρονα είναι ευγνώμονες γιατί αντικρίζουν τους διπλανούς τους που είναι σε χειρότερη
κατάσταση από αυτούς. Αλλά ο παρονομαστής είναι κοινός, θλίψη, δυστυχία, πόνος και μάτια συνεχώς βουρκωμένα. Και αν κάπου συναντήθηκαν με τη χαρά και την αλήθεια δεν τόλμησαν να τα πλησιάσουν αυτά τα συναισθήματα. Τα κεφάλια έσκυψαν, τα μάτια θόλωσαν, τα στόματα έκλεισαν και η «αυτό-θυσία» απλά συνεχίστηκε. Ο φόβος μεγάλωσε αντί να μικρύνει και η ψυχή κλειδώθηκε περισσότερο αντί να συμβεί το αντίθετο. Κι εκείνο το σφίξιμο στο στήθος εξακολουθεί να υπάρχει.

Οι άνθρωποι σήμερα φοβούνται και πολλά βιώματα -αυτά που ξεκίνησαν από την παιδική ηλικία. Οι άνθρωποι σήμερα δεν αγαπούν, αλλά συμπαθούν. Οι άνθρωποι σήμερα αποφεύγουν τις μεγάλες εκρήξεις, τις θεαματικές αλλαγές, με αποτέλεσμα να μικραίνουν οι ψυχές τους και ας γδέρνονται καθημερινά από τον φόβο. Προτιμούν τον φόβο και τον πόνο, από την απελευθέρωση. Προτιμούν να κλαίνε και να σπαράζουν από το να χαμογελούν και να ευτυχούν. Οι άνθρωποι σήμερα προτιμούν να μην τσακίζουν τις λύπες αλλά να μην καταστρέφουν τις χαρές. Οι άνθρωποι σήμερα έμαθαν να προσπερνούν τις ανάγκες τους. Οι άνθρωποι σήμερα δεν έχουν την διάθεση να αλλάξουν.

Μαρύσα Παππά

Η βάρκα της ζωής μου

Έκατσα οκλαδόν και κοιτούσα τη βάρκα μου. Έπιασα στα χέρια μου το καραβόπανο της ζωής μου, ράβε ξήλωνε από τους ανθρώπους που πέρασαν από αυτή. Πέρασαν από την ζωή μου άνθρωποι και ανθρωπάκια. Συνειδητοποίησα πόσο σύντομο είναι αυτό το ταξίδι.

Μα αυτή την φορά το πανί μου θα το ράψω γερό και ανθεκτικό για να αντέχει να απορρίπτει. Τόσο γερό που δε θα δέχεται όλες τις συγγνώμες από αυτούς που με πίκραναν. Και είναι πολλοί και πολλές. Δυσκολεύομαι λίγο γιατί τα νερά της δικής μου θάλασσας βάλτωσαν και θυμίζω λίγο λίμνη με βάλτους. Είναι από όλα αυτά που ανέχτηκα και με κράτησαν πίσω και
στάσιμη.

Αυτή την φορά υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μην χαριστώ σε κανένα. Βλέπεις ξήλωσαν της ψυχής μου το πανί αμέτρητες φορές και το κατάντησαν κουρέλι. Μα θα το μαζέψω πάλι, έχω μέσα μου περίσσεια δύναμη κι ας νομίζουν ότι με στράγγιξαν. Έσφαλα γιατί το επέτρεψα, δεν έπρεπε να το αφήσω να γίνει έτσι. Έπρεπε να είμαι πιο ψυχρή, πιο αποφασιστική. Πόσες φορές μου τσάκισαν την ελπίδα μου, μου έκοψαν τα φτερά μου οι άνθρωποι αυτοί. Δεν το κρύβω, ένιωσα μικρή κι αδύναμη, γεμάτη πόνο. Θέλησα να τους καταστρέψω, μα ο περήφανος εαυτός μου, όσο πολεμοχαρής κι αν ήταν, δε θα έδινε ποτέ μια μάχη ανάμεσα σε δειλούς και μικρόψυχους. Απέναντι μου πάντα προτιμούσα δυνατούς και έξυπνους πολεμιστές, με στόμφο ήρωα. Δε θέλησα ποτέ να πολεμήσω απέναντι σε δειλούς και ανάξιους.

Κι έτσι αποφάσισα να κάνω το μεγάλο μου βήμα. Μόνη μου και αβοήθητη, με σκοπό να πιάσω τη ζωή από τα μαλλιά, να μην χαριστώ σε κανένα, με κίνδυνο αυτή τη φορά να βουλιάξω μονάχη μου τη βάρκα της ζωής μου. Σηκώθηκα όρθια και πέταξα από πάνω μου τους παρατρεχάμενους που ήρθαν δίπλα μου χωρίς λόγο, τους ανέντιμους, τους βολεψάκηδες, τους γυρολόγους, τους μόνιμα φοβισμένους κι όλους αυτούς που φοβούνται τα ταξίδια. Αυτοί όλοι δε χωρούν στην δική μου βάρκα.

Εγώ δεν πουλήθηκα ποτέ, δε μου άρεσε η βόλεψη, τη βαριέμαι. Θέλω περιπέτεια, ταξίδι και καθαρούς ανθρώπους. Να αστράφτουν εσωτερικά, το εξωτερικό τους περίβλημα ουδόλως με απασχολεί. Σιχάθηκα τη φιγούρα. Η δική μου βάρκα δεν έχει πυξίδες και σκοπούς. Ταξιδεύει ελεύθερη και πασχίζει να φτιάξει αυτόν εδώ τον κόσμο όσο δύσκολο και αν ακούγεται. Η δική μου βάρκα δεν έχει ανάγκη πολυτέλειες και υπερβολές. Ένα γερό σκαρί θέλω να το ρίξω στη θάλασσα να ξεκινήσει το ταξίδι της. Ελεύθερη και αγέρωχη, απαλλαγμένη από μικρούς κι ασήμαντους. Θέλω να κάνω ένα ταξίδι που αρμόζει στην δική μου βάρκα, που θα επιβιώνει στις μεγάλες φουρτούνες. Και λυτρωμένη από όλη την ψευτιά και υποκρισία του κόσμου, να βρω την δική μου Ιθάκη. Κι ας ταξιδέψω κόντρα στους καιρούς.

Μαρύσα Παππά

Συναισθηματική ανεπάρκεια


Σκλήρυναν τα πράγματα.
Λιγόστεψαν τα συναισθήματα των ανθρώπων.
Λες και αυτός ο πόνος που περιφέρεται στην ατμόσφαιρα αφαίμαξε από τις ψυχές τους ότι υπήρχε.
Βγήκαν στη φόρα τα πραγματικά πρόσωπα πολλών όσο και να τα έκρυψαν η μάσκες.
Ξεγυμνώθηκαν οι ψυχές.
Και εγώ σου λέω φοβάμαι.


Με τρομάζει αυτή η ανυπαρξία συναισθημάτων.
Γέμισαν κενά στις καρδιές τους όλοι.
Άδειοι από συναίσθημα και ψυχή.
Νεκρές καρδιές και συναισθήματα.
Κενοί άνθρωποι που βροντοφωνάζουν ότι αγαπούν και συμπονούν.
Γιατί φωνάζετε τα συναισθήματα σας;
Για να σας ακούσουν και να εντυπωσιάσετε τον κόσμο.
Για να τιτλοφορηθείτε φιλάνθρωποι.
Για τίποτα άλλο δεν κάνετε. Μόνο για εντύπωση και φιγούρα.
Κάντε όμορφα και ήρεμα ένα βήμα μακριά μου.


Σας σιχάθηκε το είναι μου.
Βαρέθηκα να σας ακούω να φωνάζετε και να κάνετε συναισθηματική φασαρία.
Κουράστηκα να σας βλέπω να κάνετε τους φιλάνθρωπους και κατά βάθος να είστε στραγγισμένοι από αισθήματα.
Δε σας μπορώ με τρομάζετε.
Φοβάμαι αυτό το χάσμα που δημιουργείτε χωρίς να το αντιλαμβάνεστε.
Προτιμώ να μένω μόνη μου, να μη με περιτριγυρίζουν άνθρωποι του σιναφιού σας.
Θέλω να τον αλλάξω αυτόν τον κόσμο.
Το βαρέθηκα.
Θέλω να καταφέρω μια μέρα και να κινητοποιήσω τους πάντες.
Σαν αερικό να περάσω και να αλλάξω τον αέρα.
Δε θέλω να στέκομαι δίπλα σας.
Θέλω να ξεσπάσει μια μπόρα και να παρασύρει τα πάντα.
Να καταφέρει να καθαρίσει από αυτόν εδώ το βρώμικο κόσμο όλους αυτούς που έμαθαν να εκμεταλλεύονται και να πατούν σε συναισθήματα για να πετύχουν σκοπούς.
Δεν έχετε τσίπα πάνω σας.


Έχετε βουλιάξει στο συναισθηματικό συμφέρον και το μόνο που κάνετε καλά είναι να χλευάζετε όσους δεν ακολουθούν τα νερά σας.
Όλοι αυτοί που σας χαλάνε τον κόσμο σας και ζητούν αλήθειες είστε έτοιμοι να τους λιθοβολήσετε με γρήγορες διαδικασίες.
Σαν δικαστές που είναι έτοιμοι να απαγγείλουν κατηγορητήριο.
Μοιάζετε σαν το δήμιο που ετοιμάζεται να πάρει το κεφάλι σε όποιον αντιστέκεται και σε όποιον πάει κόντρα στο αφεντικό του.
Δε ντρέπεστε καθόλου, έχετε χάσει τον έλεγχο και τη λογική.
Είστε συναισθηματικά ανεπαρκείς και κάνετε μονάχα κακό.
Δε μάθατε να αγαπάτε.
Μάθατε να συμπαθείτε μονάχα όσους σας κάνουν τα χατίρια.
Τους υπόλοιπους να τους ρίξετε στην πυρά αν δεν προλάβουμε όλοι εμείς οι διαφορετικοί και οι ρομαντικοί να καθαρίσουμε τον κόσμο από εσάς τους ενοχλητικούς.

Μαρύσα Παππά

Στρατιώτες της ζωής

Ρίξε τους μια ματιά έστω και φευγαλέα, δες πόσο λαβωμένοι είναι, αταίριαστοι με το σημερινό κόσμο, λίγο παράταιροι, αρκετά ταλαιπωρημένοι, γεμάτοι πληγές και σημάδια, μα στέκουν όρθιοι και αγέρωχοι.


Έχουν περάσει από σαράντα κύματα για αυτό και κατανοούν τα προβλήματά σου και τις δυσκολίες σου.
Δεν έχουν καμία διάθεση και πρόθεση να σου ασκήσουν κριτική, ακούν με σεβασμό και προσήλωση το πρόβλημά σου. Κάποιες φορές αν τα καταφέρνουν προσπαθούν να σε βοηθήσουν κιόλας.
Δεν επέλεξαν συνειδητά να ταλαιπωρηθούν και να βασανισθούν, τους έτυχε και δε δείλιασαν, πάλεψαν τίμια και με ψηλά το κεφάλι.
Αυτοί οι άνθρωποι έμαθαν να στέκονται όρθιοι σε κάθε φουρτούνα της ζωής τους.
Βιώσαν καταστροφές, ανατράπηκαν τα πάντα, είδαν τον κόσμο τους να χάνετε και να καταρρέει.
Είδαν πλάτες να γυρίζουν και καταρρακώθηκαν από την απόρριψη και την αδιαφορία που ένιωσαν μα δεν το έβαλαν κάτω.
Εγώ όλους αυτούς τους ονομάζω καπετάνιους της ζωής που αν και δεν εισέπραξαν αυτό που πραγματικά τους αναλογεί, κλήθηκαν να ανέβουν το δικό τους μοναδικό γολγοθά και ανταποκρίθηκαν με θάρρος και αξιοπρέπεια.


Όλοι αυτοί διεκδίκησαν τη ζωή που στερήθηκαν με μοναδική δύναμη καρδιάς.
Θέλησαν να πάρουν πίσω τη ζωή τους, τα όνειρά τους, τις ελπίδες τους.
Όλοι αυτοί δε χρειάστηκε να παίξουν ποτέ με κλειστά χαρτιά και κρυμμένους άσσους στα μανίκια. Τα μανίκια τους και τα χέρια τους ήταν και παραμένουν καθαρά, το κεφάλι τους είναι συνεχώς ψηλά και το βλέμμα τους πεντακάθαρο.
Όλοι αυτοί με τις μοναδικά δυνατές ψυχές συνήθισαν τις δυσκολίες και έγιναν επιφυλακτικοί και φοβισμένοι σε καθετί καλό που τους συνέβαινε. Φοβόντουσαν τα καλά και τα θετικά όταν τους συνέβαιναν, αλλά δεν έχασαν ποτέ την πίστη τους.
Πιστοί στρατιώτες του δόγματός ότι «το καλό πάντα κερδίζει».
Αυτοί όλοι οι άνθρωποι είναι καπετάνιοι δυνατοί, καλοί και έμπειροι, αλλά πίστεψέ με, η πορεία τους κτίστηκε δύσκολα.

Είδαν τη ζωή τους να γκρεμίζεται από τη μια στιγμή στην άλλη αλλά και πάλι απέρριψαν το σενάριο καταστροφής και προτίμησαν να δούνε τη θετική πλευρά των πραγμάτων.
Προσπάθησαν να προσεγγίσουν μέσα τους την αισιοδοξία, όσο δύσκολο και αν ήταν.
Αυτούς τους ανθρώπους να τους κρατήσεις δίπλα σου, τους χρειάζεσαι στη ζωή σου, είναι χρήσιμοι.
Και οι δυσκολίες τους επιβάλλεται να σου γίνουν μάθημα.
Γιατί έχουν προσωπικότητα και ανάστημα, είναι διαμάντια ακατέργαστα.
Είναι ψυχές αθάνατες και απαιτούν σεβασμό και αγάπη.


Μαρύσα Παππά

Ο έρωτας μου σε τροχιά σύγκρουσης

H ελπίδα μου εξανεμίστηκε μαζί με εσένα.
Τα πήρες όλα μακριά και μαζί σου.
Δε μου άφησες τίποτα δικό σου πίσω.

Αυτό το «μαζί» εμείς οι δυο ποτέ δεν το νιώσαμε ολοκληρωτικά. Πάντα κάτι ερχόταν να ανατρέψει την κοινή μας ζωή. Την έχω νιώσει άπειρες φορές αυτή την απόρριψη σου να με χτυπάει αλύπητα. Κάθε που είχα αποφασίσει να κάνω ένα άλμα κοντά σου, τότε έπαιρνες την μεγάλη απόφαση και έφευγες λες και ήμουν ο μεγαλύτερος εχθρός σου. Κι έφευγα μακριά από εσένα με σκοπό να σε αποτινάξω από πάνω μου, να σε εκδιώξω, αλλά ποτέ δεν τα κατάφερνα.

Κατάφερνες πάντα με έναν δαιμονισμένο και χειρουργικό τρόπο να κρατάς κάτι δικό μου κοντά σου. Ένα ένα κομμάτι έφτιαχνες το παζλ μου, κρατούσες κομμάτια μου. Σαν να ήθελες να τα ασφαλίσεις, να τα κρατήσεις μόνο εκεί για εσένα. Να υπάρχουν κάπου για την κατάλληλη στιγμή σου. Ήθελες να έχεις την ευχαρίστηση ότι τα έχεις ισοπεδώσει όλα
και ταυτόχρονα ήθελες να αγκαλιάζεις τα συντρίμμια που δημιούργησες. Πολύ οξύμωρο σχήμα αλλά ταυτόχρονα πέρα για πέρα ρεαλιστικό.

Μα εμείς οι δυο δεν είχαμε ξοφλήσει, είχαμε άπειρους λογαριασμούς ανοικτούς. Και ο πολεμοχαρής εαυτός μου τώρα είχε πάρει την απόφαση να σε καλέσει σε έναν πόλεμο μέχρι εσχάτων, να λογαριαστούμε για όλους και για όλα.

Ήταν η πρώτη φορά που δε σε φοβόμουν και δε φοβόμουν και την ήττα, αλλά έτοιμη να πανηγυρίσω και τη νίκη μου. Και ας ήσουν ισχυρότερος και δυνατότερος από εμένα. Όσο και να αντιστεκόσουν με τα γνωστά σου τερτίπια αυτή την φορά θα σε πήγαινα μέχρι τέλους. Θα τερμάτιζα τις δικές σου αντοχές χωρίς ενδοιασμούς. Είχα μάθει καλά το παιχνίδι σου και είχα αποφασίσει να το παίξω και εγώ αντιστρέφοντας τους ρόλους. Και αυτή την φορά θα κέρδιζε η δική μου λογική.

Βλέπεις έγινε πολύτιμος οδηγός μου και συμπορευτήκαμε παρέα εναντίον σου σε αυτόν τον πόλεμο. Τώρα είμαι σίγουρη ότι εσύ δε θα καταφέρεις να αποκρυπτογραφήσεις τις δικές μου αντιθέσεις και επιθυμίες. Σου υπόσχομαι ότι θα σε στείλω πίσω να συνεχίσεις, έχοντας εξασφαλίσει την μοναδικότητά μου στην ζωή σου.

Εις το επανιδείν…

Μαρύσα Παππά

Κόσμοι διαφορετικοί

Τώρα τελευταία αλλάζει το βλέμμα μου όταν συναντάω ανθρώπους. Μουδιάζει, γίνεται εχθρικό και πλέον του λείπει η συμπόνια.

Άλλαξα, σκλήρυνα, έκανα άπειρα εσωτερικά ταξίδια, μέχρι να φτάσω σε αυτό το σημείο. Πολλές φορές με χαρακτήρισαν τρελή και όχι μόνο, όταν είχα όραμα να αλλάξω τον κόσμο. Προσπαθούσα να τους πείσω για τα λάθη τους, μα δεν είχαν καμιά διάθεση να ακούσουν, μόνο μου ασκούσαν κριτική. Ας είναι, δεν πειράζει ήταν η στιγμή που είχα ανάγκη.

Απεγκλωβίστηκα από αυτούς τους ανθρώπους, σταμάτησα να δίνω απαντήσεις στα ερωτήματα τους για τη συμπεριφορά μου και τις πράξεις μου. Άλλωστε, δεν είχε πλέον κανένα νόημα να το κάνω. Και στις δυο πλευρές ήταν εμφανέστατη η αλλαγή.

Και τώρα οι ερωτήσεις έγιναν άπειρες και οι απαντήσεις μηδενικές. Είχα βαρεθεί να μιλάω προτίμησα το μεγάλο όπλο του ανθρώπου, την σιωπή. Συνειδητοποίησα γρήγορα ότι αυτό το παιχνίδι πλέον, να ερωτούν και να μην απαντώ, δεν τους ιντριγκάρει, αλλά τους θυμώνει, για τον απλούστατο λόγο ότι δε γίνεται το δικό τους.

Πεισματικές συμπεριφορές που θυμίζουν μικρά παιδιά. Πλέον δεν χρειαζόταν να μιλήσω για κανέναν. Οι διαφορετικοί μας κόσμοι είχαν ξεκαθαριστεί και όλες αυτές οι προσπάθειές τους να με εντάξουν εκεί δεν είχαν πιάσει τόπο. Δεν ασφυκτιούσα πλέον, μπορούσα να ανασάνω
ελεύθερη χωρίς να είμαι υποχρεωμένη να απαντάω. Χάρισα τις στιγμές μου εκεί που ήθελα και δεν ήμουν πλέον απελπισμένη που δεν ακολουθούσαν τον δικό μου κόσμο.

Είναι λογικό, δεν αντέχουν όλοι τον κόσμο της διαφάνειας, της αγάπης και της ειλικρίνειας. Συναντάς δυσκολίες μέχρι να ενταχθείς σε αυτόν, πολλές φορές απογοητεύεσαι. Αλλά η ουσία είναι ότι είσαι διάφανος και ξεκάθαρος. Είσαι ο εαυτός σου, δε χρειάζεται να προσποιηθείς ρόλους που δε θα καταφέρεις να ανταποκριθείς. Αυτός ο δικός τους κόσμος δε σου δίνει περιθώρια να πετάξεις ψηλά, μόνο να κοιτάς αφ’ υψηλού. Και αυτό είναι μεγάλη διαφορά, χαοτική που δεν μπορείς να μηδενίσεις αυτήν την απόσταση ό,τι και να κάνεις.

Διαφορές των κόσμων.
Διαφορετικοί άνθρωποι.
Διαφορετικά μυαλά.
Διαφορές των ανθρώπων.

Μαρύσα Παππά

Εσωτερική απελευθέρωση

Έχω νιώσει αμέτρητες φορές το μέσα μου να αλλάζει. Να γίνεται σκληρό και άκαμπτο. Να αλλάζει μορφή και εκείνη η ευαισθησία που το χαρακτηρίζει να εξαφανίζεται. Λες και συντελούν δυνάμεις και καταστάσεις να αλλάξουν όλα μονομιάς.

Και όταν κάνω αναδρομή στο παρελθόν θυμάμαι τα σημεία σταθμούς στη ζωή μου που με έκαναν και άλλαξα. Και τα θυμάμαι όλα με κάθε λεπτομέρεια. Όλα τα σωστά και τα λάθος συντάχθηκαν απέναντι μου και συντέλεσαν σε αυτή την εσωτερική μου αλλαγή.

Κρίθηκα και μου ασκήθηκε σκληρή και άδικη κριτική από ανθρώπους που δεν κάτσαμε στο ίδιο τραπέζι ούτε μισή ώρα. Έκριναν από εμπειρία και εξωτερική εμφάνιση. Αν το καλοσκεφτείς βέβαια όλη αυτή η φαινομενική μου καταδίκη από ανθρώπους που δε με γνωρίζουν, τελικά αποδείχθηκε χρήσιμη για εμένα. Τολμώ να πω ότι με βοήθησε να απορρίπτω και να μη δίνω σημασία στα λεγόμενά τους. Να προσπερνάω εύκολα χωρίς αυτά τα ενοχικά σύνδρομα που με κατακτούσαν σε νεαρότερη ηλικία.

Από ψυχολογικής σκοπιάς, όλοι αυτοί κατανοώ ότι ένιωθαν μια βαθύτατη ικανοποίηση αφού κάλυπταν τη ματαιοδοξία τους με έναν τρόπο αρκετά συνηθισμένο. Οδηγοί τους σε αυτήν την προσπάθεια ήταν και παραμένουν τα ρήματα «κατηγορώ» και «κατακρίνω». Φτάνω στο σημείο να πω, απαλλαγμένη από τις κριτικές και τη γνώμη τους, ότι νιώθω μέσα μου απέραντη ηρεμία και ευγνωμοσύνη, αφού με μερικές κινήσεις τους κατάλαβα καλά τις προθέσεις τους και απομακρύνθηκα έγκαιρα, πριν με επηρεάσουν και πέσει η αυτοπεποίθησή μου.

Απελευθέρωση από τα δεσμά παραφρόνων και μικρών ανθρώπων, που ψάχνουν ευκαιρία να υποτιμήσουν όλους όσους δε συντάσσονται μαζί τους. Ας είναι, δεν είναι κακό αυτό, σου δίνει έναν αέρα ελευθερίας, αναπνέεις πιο καλά, ο αέρας σου είναι καθαρός από λόγια και κουβέντες.

Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που δε ζω αυτές τις συμβατικές και «αποδεκτές» ζωές και ας στοχοποιούμαι συχνά πυκνά από τέτοιους ανίδεους ανθρώπους. Μου δίνουν το περιθώριο να ακολουθώ τη δική μου σκέψη να μην μπαίνω σε καλούπια, να οδηγούμαι μακριά, χωρίς να
περιορίζεται το μυαλό μου και η ψυχή μου σε ανόητες κριτικές. Μεγαλώνοντας έμαθα καλά πως όσο πιο ελεύθερα σκέπτεται το μυαλό μας και όσο καλύτερα χρησιμοποιούμε τις δυνάμεις του, τόσο πιο ελεύθεροι και απαλλαγμένοι από γνώμες, ζούμε.

Διδάχθηκα βαθιά και απέκτησα εμπειρίες ζωτικής σημασίας για το υπόλοιπο της ζωής μου. Από αυτές που σε προστατεύουν από κακοτοπιές και σου δημιουργούν μια μη συμβατή διαδρομή για τέτοιους μίζερους ανθρώπους.

Μαρύσα Παππά

Άνθρωποι βράχοι.

Μην φεύγεις από τους ανθρώπους σου. Μην απομακρύνεσαι από δίπλα τους. Δεν χρειάζεται να εναλλάσσεσαι για να δείξεις ότι κάποιος είσαι. Αυτό που παρουσιάζεις το σκληρό και ταυτόχρονα εύθραυστο κόβει κάθε είδους επικοινωνία και τρομάζει. Στην ουσία δεν βοηθάει κανένα. Αντίθετα μουδιάζει τις ψυχές και μετά τις βάζει φωτιά και τις καίει. Τις κομματιάζει αυτή η εναλλαγή συμπεριφοράς.

Η ψυχή θέλει ασφάλεια και ηρεμία. Θα πρέπει να μάθεις να μοιράζεσαι. Είτε είναι χαρές, είτε στεναχώριες, είτε αγάπη, είτε πόνος. Μα μάθε να τα μοιράζεσαι όλα -ό,τι διαιρείται και έχει θετικό παρονομαστή, πάντα πολλαπλασιάζεται, ενώ ό,τι έχει αρνητικό μικραίνει και εξαφανίζεται.

Να μάθεις να κάνεις αισθητή την παρουσία σου όταν ο άλλος σε έχει ανάγκη και να μην φοβάσαι να σπαταλήσεις γραμμάρια από την δύναμη και την ενέργειά σου. Να μπορείς να συμμετέχεις στων άλλων τις ήττες και τις νίκες, να πανηγυρίζεις μαζί τους ή να στεναχωριέσαι στο πλάι τους. Μα να τα κάνεις όλα αυτά, ψάχνοντας την ουσία την ύπαρξης σου και αυτού εδώ του κόσμου.

Να σταματήσεις να λειτουργείς εγωιστικά και να μην κάνεις αλισβερίσι, τι θα δώσεις τι θα πάρεις. Να δίνεις χωρίς να περιμένεις να πάρεις. Να κάνεις τους άλλους να νιώθουν ασφάλεια δίπλα σου και να ξημερώσει εκείνη η ημέρα που θα είσαι το στήριγμα και το αποκούμπι τους. Να σε χαρακτηρίζουν βράχο δίπλα τους. Να αποπνέεις την ασφάλεια στις ιστορίες των ανθρώπων. Να μη σε νιώθουν μπερδεμένο άνθρωπο, να μπορούν να σε εμπιστευτούν και πίστεψέ με είναι ευλογία μεγάλη αυτή.

Να διαψεύδεις στατιστικές και να σπας κανόνες, να είσαι το κάτι διαφορετικό στις ζωές των ανθρώπων να μην είσαι μια από τα ίδια. Να αγκαλιάζεις όποιον είναι ευάλωτος και η προσωπικότητά σου να έχει εκτόπισμα. Να μην φοβάσαι τις συνέπειες και να ρίχνεσαι σε ξένες μάχες αν χρειαστεί. Να είσαι προασπιστής τους δικαίου και να μη φιλιώνεις με το άδικο ποτέ. Να στέκεσαι δίπλα στους αδύναμους και να αποχωρείς γενναία όταν η αποστολή σου έχει τελειώσει. Να μάθεις να είσαι γενναίος και γενναιόδωρος άνθρωπος.

Mαρύσα Παππά