Επίορκη & ερωτευμένη

Ήσουν το λίγο παραπάνω
Στο καθόλου που πάσχιζα να χτίσω 

Ήσουν το κάτι 
Στο τίποτα που προσπαθούσα να πετύχω 

Ήσουν το πάλι
Στο ποτέ ξανά που ορκίστηκα να τηρήσω 

Επίορκη κι ερωτευμένη 
Το χειρότερο είδος…

Μαρία-Θεοδώρα Παπά

31η του Αυγούστου

Έτσι το θέλησε το σύμπαν
Να γεννηθείς την τελευταία μέρα του καλοκαιριού
Στο θέρος να βάζεις τον επίλογο
Στη χειμωνιά την εισαγωγή

Κι όμως
Οι επίλογοι είναι πιο πολλά υποσχόμενοι
Απ’ τις εισαγωγές
Αρκεί την πένα με θάρρος να κρατήσεις

Μουτζούρες επιτρέπονται
Κανενός η σκέψη δεν ανθίζει
Ούτε γερνάει
διαυγής

Χρόνια πολλά ξέχασα να ευχηθώ
Για τα τωρινά κι αυτά που θα ‘ρθουν
Και που εσύ επέλεξες
Να μη γιορτάζουμε μαζί

Δεν ξέρω αν τα γενέθλια
Δέχονται προκαταβολές και πιστώσεις
Μα δέξου την ευχή μου αυτή
Σαν πηγαίο, του πρώην έρωτά μας δώρο 

Μαρία-Θεοδώρα Παπά

Οι άντρες είναι σαν τα καλοκαίρια

Οι άντρες είναι σαν τα μαγιό σε περίοδο καλοκαιρινών εκπτώσεων: Τα μεγαλύτερα μεγέθη εξαντλούνται πάντα πρώτα, και εσύ σαν αργοπορημένη καταναλωτής ξεμένεις με τα μικρά. Και παρότι ξέρεις ότι δε σου κάνουν, συμβιβάζεσαι και τα αγοράζεις για να τα ευχαριστηθείς για λίγες μόνο βουτιές και ινσταγκραμικές φωτογραφίες. Τον επόμενο χρόνο όμως πάλι θα ψάχνεις για καινούργια.

Οι άντρες είναι σαν την αντηλιακή κρέμα. Μια φορά να ξεχάσεις να τη βάλεις, καίγεσαι. Δεν έχεις περιθώριο ασφαλείας.

Οι άντρες κολλάνε πάνω σου σαν την άμμο στα βρεγμένα ακροδάχτυλα, μα σαν κολλήσεις και εσύ, σε ξεβράζουν όπως η ακτή το ενθουσιασμένο κύμα. Όσο και αν αυτή αρνείται τα χάδια του νερού, τόσο αυτό επιμένει. Ακόμη και όταν δεν είναι τίποτε άλλο παρά εξατμισμένο αλατόνερο, μια εξατμισμένη για αυτούς ανάμνηση.

Υπάρχει όμως λύση και αυτή δεν είναι να καταργηθεί το καλοκαίρι. Είναι να βρεις έναν άντρα κατάλληλο και για τις 4 εποχές του χρόνου, για όλες τις καιρικές συνθήκες. Με άλλα λόγια, να προσέχεις σε τι είδους μαγιό ξοδεύεις τα λεφτά σου. Απόφυγε τις σπατάλες μα να μην κάνεις εκπτώσεις στον αληθινό έρωτα. 

Μαρία-Θεοδώρα Παπά

Γοργόνες στη στεριά

Χαρακιές του κύματος τα λέπια σου
Κοράλι αποξηραμένο τα χείλη σου
Κοχύλια θρύψαλα τα όνειρά σου
Μα ποιος μπόρεσε τέτοια υδάτινη ομορφιά
Σε στέρεη ύλη να ξεβράσει;

Σε νόμιζα για πλάσμα ελεύθερο
Που σε νερά τολμηρά κι άγρια κολύμπαγε
Μα να που βρέθηκες κι εσύ
Στης άμμου τα δεσμά κοκαλωμένη
Να θάβεσαι σε χρυσαφένιους κόκκους κίβδηλους

Μαρία-Θεοδώρα Παπά

Ρίο-Αντίριο

«Έλα τώρα! Αν βγείτε για μια μπύρα, θα κάνετε πολλά παραπάνω από το να πιείτε μια μπύρα και το ξέρεις», μου έλεγαν όλοι όταν σκεφτόμουν να τον ξανά συναντήσω μετά τον άτσαλο εκείνο καλοκαιρινό χωρισμό μας. Και όμως, ίσως για πρώτη φορά να είχαν άδικο. Στο μυαλό μου είχα κάτι πολύ πιο αθώο, όπως να μοιραστούμε ένα μπουκάλι αλκοόλ, αφού πια δε μοιραζόμαστε κοινές πορείες. Να καπνίσουμε ένα τσιγάρο στριφτό, με μένα να προσποιούμαι πως ξέρω να καπνίζω και τελικά να πνίγομαι από τον άγευστο καπνό όπως πνίγομαι από τα γευστικά συναισθήματά μου για εκείνον.

Αυτό που χρειαζόμαστε για να μας ξανά ενώσει είναι πολλά παραπάνω από λίγη νικοτίνη τυλιγμένη σε εύθραυστο χαρτί. Είναι ένα σύγχρονο θαύμα του κόσμου, μια γέφυρα Ρίου-Αντιρίου. Αν μοιράζαμε τη διαδρομή όπως μοιράσαμε εκείνη τη μπύρα και το τσιγάρο, ίσως να μοιραζόμασταν τελικώς και μια κοινή ζωή. Δεν είναι πολύ γοητευτικό έστω και να το πιστεύω;

Απλώς, όταν μια μέρα θα κοιτάζω πίσω στη νεανική ζωή μου, δε θέλω να βασανίζομαι πως αρκέστηκα στον ουρανό και δε διεκδίκησα τη θάλασσα επειδή φοβόμουν να περάσω στην αντίπερα όχθη.

Και αν πνιγόμουν κι αυτό μια απάντηση θα ήταν…

Μαρία-Θεοδώρα Παπά

Οι παπαρούνες της κορνίζας

Προτιμώ τα καυσαέρια της Αθήνας
Από τoυς κάμπους με τις παπαρούνες
Εκεί κατάντησα

Ψιχάλες ανυπεράσπιστου θέρους
Και μπαλκόνια παρθένου ουρανού
Δε με ενθουσιάζουν πια
Δεν τα θέλω
Εκεί κατάντησα

Έχω τα ταβάνια μοναξιάς μου
Και τις ντουλάπες άγχους μου
Και είμαι εντάξει
Εκεί κατάντησα

Και το αστείο ξέρεις ποιο είναι;
Ότι κάποτε μ’άρεσαν οι παπαρούνες
Δεσμίδες τις μάζευα
Και δε μου ’φταναν τα χέρια

Τώρα τις έχω
Και τις βλέπω σε κορνίζα
Το ίδιο δεν είναι;

Μαρία-Θεοδώρα Παπά

Πιστεύεις στο για πάντα;

Θαρρώ πως δεν επιτρέπεται η στάθμευση εδώ, μα θα το ρισκάρω. Εξάλλου, αξίζει η παρανομία για τον έρωτα. Αυτό το σημείο στην παραλία Ipanema της Βραζιλίας ήταν η εφηβική κρυψώνα μου. Εδώ έφερνα όλες τις νεανικές μου αγάπες και εδώ έφερα και Εκείνη που ελπίζω να είναι η τελευταία μου, η παντοτινή. Δε θέλω να χαραμίσω το μυστικό μου μέρος για άλλες ατελέσφορες αγάπες, όχι πια. Νομίζω πως η καρδιά μου έχει πλέον παρκάρει, μα εύχομαι η θέση να μην μείνει κενή απ’την απόρριψή της.

Παρατηρώ τα υπολείμματα της άμμου στη διαχωριστή γραμμή του στήθους της και στην περιοχή γύρω από το σκουλαρίκι στον αφαλό της. Πόσο θα ήθελα να παίξω ένα κυνήγι χαμένου θησαυρού πάνω στο κορμί της. Τα λιωμένα Starάκια της γδέρνουν την εξάτμιση της παλιάς μου Kawasaki. Ξέρω πως περιεργάζεται τα τατουάζ στο στέρνο μου. Και πάλι θα με ρωτήσει για εκείνο με τον χαμαιλέοντα μέσα σε έναν ήλιο που καταλήγει σε δύο πλεγμένες μεταξύ τους αλυσίδες. Λατρεύει να ακούει ιστορίες για την ανθρώπινη προσαρμογή και την ελπίδα. Μα και εμένα μ’αρέσει να τις διηγούμαι. Για την ακρίβεια, αυτή είναι η αγαπημένη μου απ’ όλες τις ιστορίες που έχω τυπωμένες πάνω μου. Οι περισσότερες είναι στίγματα επιπόλαιων εφηβικών επιλογών που ανακατεύτηκαν με μελάνι και λίγες πιτσιλιές επανάστασης. Δε θα πω λάθη. Ποτέ δε μου άρεσε να χρησιμοποιώ τη λέξη αυτή.

«Πιστεύεις στο για πάντα;» τη ρωτάω.
«Όχι», βιάζεται να πει και νιώθω την απάντησή της να με χαστουκίζει
όπως το κύμα χαστουκίζει την ακτή.
«Γιατί;»
«Γιατί προτιμώ μία ξεκάθαρη κοντόφθαλμη οπτική, από μία θολή
απομακρυσμένη».

Μαρία-Θεοδώρα Παπά

Τα σημεία στίξης

Έβαλα θαυμαστικό στα αμυγδαλωτά
Σοκολατένια μάτια σου
Όταν για πρώτη φορά
Συνομίλησαν με τα δικά μου

Έβαλα ερωτηματικό στην καλοσύνη
Του πρώτου μας φιλιού
Γιατί σε μια μπερδεμένη κοινωνία
Η καλοσύνη είναι αμφισβητήσιμη

Έβαλα κόμμα στις ωραίες μας στιγμές
Αφήνοντας περιθώριο
Και για άλλες ακόμα

Έβαλα άνω τελεία στον πρώτο μας τσακωμό
Μέχρι να ξανά ξύσω το μολύβι
Και να τελειώσω επιτυχώς την παράγραφο

Έβαλα αποσιωπητικά στο πρώτο σ’αγαπώ σου
Γιατί δεν είχα το θάρρος να ανταπαντήσω «παρομοίως»
Ένα σχολιαρόπαιδο ήμουν ακόμα στην αγάπη
Κι εσύ μ’ έκρινες μετεξεταστέα 

Μα σε ολόκληρο το κείμενο της σχέσης μας
Ξέχασα να βάλω την τελεία
Γιατί τελεία βάζουμε όταν κάτι τελειώνει.
Το μεταξύ μας έχει όντως τελειώσει;

Μαρία-Θεοδώρα Παπά

Λένε… (Μέρος 2ο)

Άντρας με κοιλίτσα είναι σαν γλυκιά καραμελίτσα.

Ενώ η γυναίκα με κοιλίτσα είναι σαν… Βασικά όχι σαν. Χοντρή σκέτο. Για το ράφι και για άλλα έπιπλα οικιακής χρήσεως. Η κοινωνία (όπως τουλάχιστον εκφράζεται μέσα από τα social media) υποστηρίζει το body positivity και αποδέχεται τα plus size σώματα όταν όμως αυτά αποτελούνται από λεπτή μέση και μεγάλους γλουτούς, αλλά όχι το αντίθετο, δηλαδή αδύνατα πόδια και κοιλίτσα… καραμελίτσα.

Μα πώς είσαι έτσι πετσί και κόκκαλο. Φάε κάτι.

Και μετά κόβεσαι απανωτά σε μαθήματα της σχολής, πεθαίνει ο σκύλος σου, δυσκολεύεσαι να βρεις φίλους στο Πανεπιστήμιο και στο καπάκι σε χωρίζει η σχέση σου την προτεραία της εξεταστικής. Έτσι, τρως πολλά παραπάνω από κάτι και τότε έρχεται το «Μα πώς πάχυνες έτσι; Πρέπει να αδυνατίσεις». Και εκεί αναρωτιέσαι πόσο ξέγνοιαστος πρέπει να είναι κάποιος από προβλήματα, ώστε το μεγαλύτερο του μέλημα να είναι το δικό σου κοιλιακό λίπος.

Οι γυναίκες είστε στην κουζίνα και όμως οι καλύτεροι σεφ του κόσμου είναι άντρες.

Καταρχήν, αν πιστεύεις ακόμη ότι οι γυναίκες βρίσκονται ΜΟΝΟ στην κουζίνα ή ότι η κουζίνα είναι κατεξοχήν γυναικείος τομέας, στερείσαι κοινωνικής ενημερότητας και βρίσκεσαι κάμποσα χρόνια πίσω πνευματικά. Αλλά αν θέλεις να επιχειρηματολογήσουμε προς αυτή την κατεύθυνση, υπό το ίδιο πρίσμα, οι ποινικές επιστήμες είναι ένας ανδροκρατούμενος τομέας και όμως κάποιοι από τους σπουδαιότερους εγκληματολόγους και ποινικολόγους του κόσμου είναι γυναίκες. Δικαστικές εκπομπές όπως το “Hours to Kill” και “It takes a killer” θα επιβεβαιώσουν τον ισχυρισμό αυτό. Αντίστοιχα, οι χειρωνακτικές εργασίες θεωρούνται «αντρική υπόθεση», πολλές είναι όμως οι γυναίκες εργολάβοι, ειδικευμένες σε κατασκευές και επισκευές. Προς επιβεβαίωση, σού προτείνω να παρακολουθήσεις το “Flea Market Flip” και το “Rehab Addict” με τη Nicole Curtis.

Πότε θα μου φτιάξεις παστίτσιο ή κεφτεδάκια από τα χεράκια σου;

Εδώ βλέπουμε μια ατάκα μετεξέλιξης του ελληνικού «γύπινγκ», στις απαρχές του οποίου βρίσκεται το «Ζαχαροπλάστης ήταν ο πατέρας σου»; «Συγγνώμη, αλλά καλέσατε λάθος αριθμό. Εδώ που πήρατε δεν είναι υπηρεσία catering και μαγειρικής».

Σπουδάζεις νομική ε; Θέλεις να μου δώσεις το όνομα και το τηλεφωνάκι σου μήπως σε χρειαστώ μελλοντικά;

Όχι, γιατί εγώ ειδικεύομαι στο αστικό δίκαιο, όχι στο ποινικό και δει στο εγκληματικό flirting στο οποίο εσύ χρήζεις βοήθειας. 

Μαρία-Θεοδώρα Παπά

Λένε…

Λένε…

Τα καλύτερα αρώματα μπαίνουν σε μικρά μπουκαλάκια.

Εμένα όμως μού αρέσουν τα μεγάλα μπουκάλια γιατί περιέχουν περισσότερη ποσότητα προϊόντος και κατ’επέκταση έχουν μεγαλύτερη διάρκεια. Ήδη συμπιέσαμε τα συναισθήματά μας, τα θέλω μας, τα όνειρά μας σε μέγεθος ταξιδίου. Ας μην κάνουμε το ίδιο και με τις ευωδιές του κορμιού μας.

Λένε…

Παπούτσι από τον τόπο σου και ας είναι και μπαλωμένο.

Μα αν μπορείς να διαλέξεις ένα άριστης κατάστασης και ποιότητας παπούτσι από οποιοδήποτε μέρος του κόσμου, γιατί να στραφείς στο μπαλωμένο; Απλά και μόνο επειδή γνωρίζεις καλύτερα τον τοπικό παραγωγό; Τα έξοδα αποστολής και τελωνείου είναι μικρό κόστος για κάτι που έχει τις προοπτικές να κρατήσει για πάντα. Το μπαλωμένο κάποια στιγμή θα ξανά τρυπήσει, και εσύ κάποτε θα βαρεθείς να ράβεις κάτι που ξέρεις πως είναι πια για πέταμα. Ούτε καν για αντικατάσταση ή ανακύκλωση.

Λένε…

Ο έρωτας περνάει από το στομάχι

Οτιδήποτε όμως περνάει από το στομάχι, περνάει και από κάποιο άλλο όργανο του πεπτικού συστήματος και νομίζω κανένας μας δε θα ήθελε έναν έρωτα που είναι για… τις γλουτιαίες περιοχές, όπως πολύ λόγια θα το έθετε και ο αγαπημένος μας Κωνσταντίνος Κατακουζηνός.

Λένε…

Άντε και με ένα καλό παιδί

Και κατά την στενόμυαλη, στερεοτυπική ελληνική αντίληψη, το καλό παιδί είναι ο επιτυχημένος νομικός, γιατρός, επιχειρηματίας με τα πολλά λεφτά, το preppy-nerdy ντύσιμο και την εξωτερική συστολή. Τι και αν είναι εγωπαθής, απορροφημένος από τις επιτυχίες του, ανταγωνιστικός, κακομαθημένος, με τάσεις βίας και θυμού που φροντίζει να εκδηλώνει μόνο στο σπίτι; Λεπτομέρειες…

Μαρία Θεοδώρα Παπά