Από φόβο χάσαμε…

Βράδυ-πρωί σε σκέφτομαι,
την πόρτα μου κοιτάζω.
Μήπως και μπεις αγάπη μου,
και ‘ρθεις να σ’ αγκαλιάσω.

Κι αναπολώ τα μάτια σου,
το γέλιο σου, το δάκρυ,
και κάθε υπόσχεση π’ άφησες
για τούτη την αγάπη.

Κάθε στιγμή, κάθε λεπτό,
που είμαι μακριά σου,
μονίμως συλλογίζομαι
τα τόσα σφάλματά σου.

Και σαν το δάκρυ μου κυλά,
στο μάγουλο και καίει…
μια φωνή μέσα μου,
να σε ξεχάσω λέει!

Και συνεχίζει η φωνή,
να λέει θυμωμένα:
«μην νοσταλγείς τον άνθρωπο,
που τόσα ‘χει καμωμένα»!

Και χάνομαι στις σκέψεις μου,
χάνω μαζί κι εσένα…
κι όσα κι αν περάσαμε,
τα σβήνω ένα-ένα.

Και κοίτα που ξημέρωσε
ακόμα ένα βράδυ,
κι η πόρτα μου δεν άνοιξε,
κι έμεινες στο σκοτάδι…

Και παίρνω πια απόφαση:
Το τέλος εγώ το γράφω!
Κι απ’ την καλή μου την καρδιά,
πλέον σε ξεγράφω.

Την πλάτη μου, τη γύρισα
μια και καλή σε σένα.
Γιατί αξίζω πιο πολλά,
απ’ όσα είχες δοσμένα.

Δε μας συγχωρώ για αυτά
που αφήσαμε δίχως λόγο,
δικαιολογίες βρήκαμε
και χάσαμε από φόβο.

Καλή τύχη σου εύχομαι!
Ο έρωτας όπου σε πάει.
Μα η δική σου η καρδιά,
για ‘μένα θα χτυπάει…

Λου

Ένας Αύγουστος τύφλα στο μεθύσι από έρωτα…

Τον πιο ερωτικό Αύγουστο δεν τον ζήσαμε ακόμα. Γιατί στους προηγούμενους, δεν είχαμε ο ένας τον άλλον. Βλέπεις, ο Αύγουστος είναι ο πιο ερωτικός και μελαγχολικός μήνας του χρόνου. Με τους πιο κόκκινους και μεγάλους ήλιους στο ηλιοβασίλεμα και τις πιο ερωτικές πανσέληνους. Δεν αξίζει να σπαταλάς τέτοιον μήνα με μικρούς –έως ανύπαρκτους- έρωτες και ξενέρωτη παρέα.

Τον πιο ερωτικό Αύγουστο θα τον ζήσουμε τώρα μάτια μου. Τώρα που έχουμε ο ένας τον άλλον. Κι ειλικρινά απορώ… Αφού όσο είμαστε μαζί,  είναι εξίσου ανεβασμένη η διάθεση –ερωτική και μη- τόσο τους χειμερινούς, όσο και τους ανοιξιάτικους και τους καλοκαιρινούς μήνες, πόσο καλύτερο μπορεί να γίνει όλο αυτό μέσα σ’ έναν Αύγουστο; Πόσο πιο ρομαντική μπορεί να γίνει η ατμόσφαιρα; Πόσο περισσότερο να μεθύσουμε από έρωτα;

Ετοιμάσου να ζήσουμε τον καλύτερο Αύγουστο της ζωής μας. Έναν Αύγουστο, γεμάτο βουτιές κάτω απ’ τον καυτό ήλιο και κάτω απ’ το φωτεινό φεγγάρι του πιο όμορφου μήνα. Έναν Αύγουστο, ανέμελο, που η άρμη και ο ήλιος θα μας καίνε το δέρμα κάθε μέρα. Έναν Αύγουστο γεμάτο διασκέδαση, χαλάρωση, που το μόνο που θα υπάρχει στο πρόγραμμά μας θα είναι το να κάνουμε ό,τι γουστάρουμε εκείνη τη στιγμή. Έναν Αύγουστο που ο μόνος του στόχος θα είναι να μείνει στη μνήμη μας για πάντα χαραγμένος, ως ο καλύτερος Αύγουστος της ζωής μας.

Ετοιμάσου να περάσουμε μαζί τον πιο ερωτικό Αύγουστο της ζωής μας. Σου υπόσχομαι ότι θα γίνει ο αγαπημένος σου μήνας. Σου υπόσχομαι μια μόνιμη μέθη. Γιατί ο έρωτας είναι σαν το γλυκό κρασί. Αν πιεις λίγο –ένα ποτηράκι- δεν το καταλαβαίνεις καν, απλώς γλυκαίνεσαι για λίγο κι ύστερα το ξεχνάς. Αν όμως πιεις μεγάλη δόση και πίνεις συνέχεια, ασταμάτητα, σε βαράει κατακούτελα και τέτοιο μεθύσι, δεν ξεχνιέται ποτέ.

Γι’ αυτό σου λέω… Πάμε να πιούμε το κρασάκι μας, περνώντας έναν Αύγουστο τύφλα στο μεθύσι από έρωτα;

Λου

Το πιο μεγάλο «σ’ αγαπώ»

Τα πιο μεγάλα «σ’ αγαπώ»,
δεν είναι αυτά με λέξεις.
Είναι δυο βλέμματα απλά,
που έχεις να διαλέξεις.

Να ακολουθήσεις την καρδιά;
Ή τη λογική σου;
Ώστε να φύγεις μακριά,
να ‘ναι ήρεμη η ζωή σου;

Τα πιο μεγάλα «σ’ αγαπώ»,
δεν τα ακούς ποτέ σου…
Τα δείχνουνε οι πράξεις σου,
κι όλες οι αντοχές σου.

Τα πιο μεγάλα «σ’ αγαπώ»,
μετράνε τους καημούς σου,
τη λύπη σου, το δάκρυ σου,
κι όλους τους αναστεναγμούς σου.

Τα πιο μεγάλα «σ’ αγαπώ»,
σταθερότητα δεν κρατάνε.
Σε ανεβάζουν στα ψηλά,
κι απ’ τα σύννεφα σε πετάνε.

Τα πιο μεγάλα «σ’ αγαπώ»,
τα λεν’ οι μεθυσμένοι.
Που λογική δεν έχουνε,
και το συναίσθημα τους βγαίνει.

Τα πιο μεγάλα «σ’ αγαπώ»,
τα ξέρουνε τα τρένα,
τα αεροδρόμια, οι σταθμοί,
και τα λιμάνια ένα-ένα.

Τα πιο μεγάλα «σ’ αγαπώ»,
στ’ «αντίο» τους “μιλάνε”,
που το δάκρυ τρέχει σαν νερό,
για ‘κείνον που αγαπάνε.

Τα πιο μεγάλα «σ’ αγαπώ»,
με λόγια δεν τα λέμε.
Παρά τα λεν’ τα μάτια μας,
κι από αγάπη κλαίνε.

Τα πιο μεγάλα «σ’ αγαπώ»,
είναι σ’ ένα σου χάδι.
Όταν ξυπνώ και σε κοιτώ,
και διώχνεις το σκοτάδι.

Τα πιο μεγάλα «σ’ αγαπώ»,
τα νιώθω στην αγκαλιά σου,
με κάθε σου χαμόγελο,
και μια ζεστή ματιά σου.

Τα πιο μεγάλα «σ’ αγαπώ»,
δεν τα ‘χουμε πει ακόμα…
Γιατί σαν νιώσεις το «αγαπώ»
Μέσα σου θα ‘ναι αιώνια…

Και θα ‘χεις χρόνο να το πεις,
Και χρόνο να το δείξεις.
Μα, το πιο μεγάλο «σ’ αγαπώ»,
Θα πρέπει να το κερδίσεις…

Λου

Ο ήλιος της ζωής μας

Είναι και κάποιοι άνθρωποι, οι οποίοι έρχονται για να φωτίσουν τις ζωές μας. Ακριβώς όπως ο ήλιος, θα ζεστάνουν τις καρδιές μας όταν το έχουμε ανάγκη. Κι αν έρθουν όταν έχουμε τις καταιγίδες μας, θα δώσουν μια νότα αισιοδοξίας μετά το ξέσπασμα. Όπως ακριβώς ο ήλιος δημιουργεί το ουράνιο τόξο, γεμίζοντας το μουντό βροχερό τοπίο με τα χρώματα ενός πολύχρωμου καμβά, έτσι κι αυτοί οι άνθρωποι συμμετέχουν στο καθάρισμα του τοπίου μετά την μπόρα.

Δεν είναι άνθρωποι φανταχτεροί, ούτε θα κάνουν μπαμ απ’ την πρώτη στιγμή σχετικά με το «πόσο καλοί είναι». Ίσα ίσα, θα είναι ταπεινοί και θα σ’ αφήσουν να τους ανακαλύψεις από μόνος σου. Θα μπορούν να σε διαχειριστούν άψογα στις μαύρες σου, αν όχι απ’ την αρχή, τότε σίγουρα όσο σε μαθαίνουν, τόσο θα νιώθεις ότι προσπαθούν για σένα. Θα θέλουν να σου δίνουν όλο τους το είναι, ό,τι διαθέτουν, όχι γιατί τους το ζήτησες, μα γιατί θα τους έχεις κερδίσει με τις πράξεις σου.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν ανήκουν στην κατηγορία που τους ρίχνεις με το μπλα μπλα. Γι’ αυτό και με τέτοιους ανθρώπους δεν μπορούν να ταιριάξουν πολύ. Πάντα θα είναι θέμα ημερών, βδομάδων, μηνών ή ίσως και χρόνων μέχρι να τους χάσεις αν είσαι μόνο λόγια. Αναλόγως πόση υπομονή θα διαθέτει ο καθένας, θα εξαρτηθεί και το πόσο θα αντέχουν δίπλα τους, ανθρώπους ανάξιους γι’ αυτούς. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα είναι θέμα χρόνου και τέτοιοι άνθρωποι θα έχουν πάντα ημερομηνία λήξης.

Οι άνθρωποι αυτοί, ξεχωρίζουν, γιατί είναι αυθεντικοί. Είναι ειλικρινείς, αγνοί, με μια καρδιά διαμάντι. Κρύβουν μέσα τους υπερπολυτελείς θησαυρούς, που μόνο αν έχεις κι εσύ εξίσου καθαρή ψυχή, θα μπορέσεις να τους ανακαλύψεις. Είναι πάντα πρόθυμοι να σε βοηθήσουν, ακόμα κι αν δεν το αξίζεις. Γιατί οι άνθρωποι αυτοί είναι μαθημένοι στο δούναι, ακόμα κι όταν το λαβείν απουσιάζει. Είναι όμως και πάντα έτοιμοι να πιάσουν ένα χέρι βοηθείας όταν πέφτουν, που λόγω του ότι εκτιμούν κάθε τι που τους προσφέρεται, θα το εκτιμήσουν και θα το ανταποδώσουν διπλά.

Αν λοιπόν είσαι τόσο τυχερός, ώστε να έρθει ένας τέτοιος άνθρωπος στη ζωή σου, που θα φωτίσει το πρόσωπο σου κάνοντας σε να λάμπεις από ευτυχία και που θα διώξει τα σκοτάδια σου, όπως ακριβώς ο ήλιος, μην τον αφήσεις να φύγει. Να τον αγαπάς και να του το δείχνεις. Να τον φροντίζεις και να τον προσέχεις, όπως θα κάνει κι αυτός και να εκτιμάς το κάθε τι που θα σου προσφέρει –κυρίως όσα δίνει χωρίς να τα έχεις ζητήσει. Και το βασικότερο; Να μην τον θεωρήσεις ποτέ δεδομένο, γιατί τέτοιοι άνθρωποι ανεκτίμητης αξίας σπανίζουν στις μέρες μας. Και στη δική τους περίπτωση, το «ουδείς αναντικατάστατος» δεν ισχύει. Είναι αναντικατάστατοι, ακριβώς επειδή είναι ασύγκριτοι.

Τους ανθρώπους αυτούς, που είναι ο ήλιος στη ζωή σου, να τους έχεις κορόνα στο κεφάλι σου. Γιατί οι συγκεκριμένοι άνθρωποι, αν εσύ τους έχεις σαν πρίγκιπες, αυτοί θα σ’ έχουν σαν βασίλισσα. Κι εδώ που τα λέμε, πόσοι άνθρωποι νομίζεις ότι θα έχεις την ευλογία να σου φερθούν έτσι και να φωτίζουν τη ζωή σου απ’ την στιγμή που θα τους βάλεις σ’ αυτήν;

Γι’ αυτό σου λέω…

Τον ήλιο της ζωής μας, τον βάζουμε ακριβώς στο ύψος που αρμόζει στον ήλιο να βρίσκεται. Μόνο έτσι είναι ικανός να φωτίζει τη ζωή μας, όποτε κι αν τον χρειαστούμε.

*Αφιερωμένο στο δικό μου ήλιο, που όχι μόνο έχει φωτίσει το πρόσωπό μου με χαμόγελα κι ευτυχία, αλλά έχει φωτίσει την ψυχή μου με τα πιο όμορφα, αγνά κι αληθινά συναισθήματα.

Λου

Μου χρωστάς μια βόλτα

Έχουμε αφήσει μια βόλτα στη μέση…
Βασικά, δεν την κάναμε ποτέ.
Στα λόγια ήταν προγραμματισμένη, και θα γινόταν σύντομα, αλλά δεν έγινε.

Μου χρωστάς λοιπόν μια βόλτα.
Ένα ξημέρωμα μαζί.
Αγκαλιά.
Κάπου εκεί στη παραλία και στα φωτάκια της πόλης ανάμεσα να σε χαζεύω,
ξέροντας ότι είμαι με τον άνθρωπο που ερωτεύτηκα στην πιο ερωτική πόλη.

Να με πάρεις απ’ το χέρι και να κατεβούμε τη Ναυαρίνου ανέμελοι,
σαν να μην υπάρχει χρόνος.

Να φτάσουμε Πύργο και να με σηκώσεις αγκαλιά
γυρνώντας με γύρω γύρω
μέχρι να αρχίσω να τσιρίζω απ’ τον τρόμο μου και συνάμα την χαρά μου.

Να ακούμε την παρέα που είναι μονίμως αραγμένη κάτω απ’ τον λευκό,
παίζοντας κιθάρα και να τραγουδάμε μαζί τους,
σαν να είμαστε πρωταγωνιστές της πιο ρομαντικής ταινίας.

Να περπατάμε κατά μήκος της παραλίας
και να αράζουμε στα σκαλάκια πίσω απ τις ομπρελίτσες.

Εκεί που το κύμα σκάει μπροστά μας,
περιμένοντας αγκαλιά να μας βρει η Ανατολή.

Να μιλάμε για τους εαυτούς μας,
τα όνειρα και τις φιλοδοξίες μας
και μέσα σ’ όλα αυτά να χρησιμοποιούμε πληθυντικό.

Να μην λέμε «θέλω να πάω εκεί»,
αλλά «θέλω να πάμε».

Να σχεδιάζουμε ένα μέλλον κοινό και όμορφο.
Όπως σχεδιάσαμε και αυτή τη βόλτα.
Θυμάσαι;

Όμως ποτέ δεν την πραγματοποίησες.
Ούτε αυτήν, ούτε καμία άλλη απ’ τις υποσχέσεις σου.

Δε πειράζει.
Την κάνω μόνη μου και για τους δύο μας.
Κι όσο κι αν η απουσία σου είναι αισθητή,
άλλο τόσο επιβεβαιώνεται ότι αν άξιζες, θα ήσουν εδώ.

Οπότε τη βόλτα που αφήσαμε στη μέση,
μη φοβάσαι,
την τελείωσα εγώ.

Και να, που ξημέρωσε κιόλας
και το ξημέρωμα με βρήκε μονάχη στα σκαλάκια.

Μα δε πειράζει.
Απόψε, σε άφησα,
γιατί τελείωσα και την τελευταία εκκρεμότητα
που είχε μείνει από εσένα.
Απόψε, τελείωσα τη βόλτα
που αφήσαμε ανεκπλήρωτη.
Απόψε, φεύγω μόνη μου.

Μα είναι το τελευταίο «απόψε» που σε περίμενα.
Απόψε, τελείωσε η βόλτα.
Απόψε, τελείωσες και εσύ.

Λου

Η ευτυχία του δικού μας «μαζί»…

Σ’ αγαπάω τόσο πολύ που οι λέξεις πια δε μου φτάνουν να εκφραστώ. Σε κοιτάζω και ξέρω πως τίποτα άλλο δε θα μπορούσε να με γεμίσει περισσότερο. Είμαι δίπλα σου και ξέρω ότι ανήκω εδώ. Και θέλω αυτά που νιώθουμε σήμερα, να τα νιώθουμε κι αύριο. Και κάθε αύριο από εδώ και πέρα. Όμως ανησυχώ. Αν ξεφτίσει όλο αυτό; Αν βαρεθούμε;

Είναι τόσο δυνατό αυτό που νιώθουμε ο ένας για τον άλλον αγάπη μου, που οι λέξεις όπως «ξεφτίσει» και «βαρεθούμε», φαντάζουν αδύνατες και πέφτουν αμαχητί μπροστά στο χείμαρρο του έρωτα μας…

Πως να μη νιώθω σιγουριά κι ασφάλεια μαζί σου, όταν εκμηδενίζεις κάθε ενδεχόμενο πτώσης μας; Είναι αδύνατο να μην αισθάνομαι ότι βρήκα το σπίτι μου στην αγκαλιά σου. Όταν όμως έρθουν δυσκολίες; Αν είναι πιο δυνατές από εμάς; Τότε τι θα γίνει;

Τίποτα δεν είναι πιο δυνατό από την αγάπη μας! Τίποτα πιο δυνατό από αυτό που αισθανόμαστε ο ένας για τον άλλον. Τα ομορφότερα πράγματα κι οι πιο γερές βάσεις, μπαίνουν όταν αυτές τις δυσκολίες καταφέρνουμε να τις εκμηδενίζουμε μέσα από την καθημερινότητα μας. Με τον σεβασμό και την εμπιστοσύνη που έχουμε ο ένας για τον άλλον.

Κάθε πιθανό εμπόδιο που μπορώ να σκεφτώ, μοιάζει μικρό μπροστά σ’ αυτό που έχουμε χτίσει και σε όσα έχουμε σχεδιάσει ακόμα να χτίσουμε. Περάσαμε δυσκολίες και βγήκαν με πολύ μεγαλύτερη επιτυχία απ’ όση πιστεύαμε. Κι αυτό τα λέει όλα από μόνο του. Νιώθω ότι εδώ, μαζί σου, όλα τα μπορώ. Όλα τα μπορούμε.

Είχα πάψει να ελπίζω σε κάτι καλό, μέχρι που ήρθες εσύ και κούμπωσες ιδανικά. Σαν ένα κομμάτι του παζλ, που τόσα χρόνια έψαχνα και μου έλειπε, για να ολοκληρωθεί αυτό που λένε «ευτυχισμένη ζωή». Μια γεμάτη ζωή, μαζί σου! Γιατί πολύ απλά, μαζί σου έχω τη ζωή που ονειρευόμουν πάντα. Γι’ αυτό σου λέω, διώξε κάθε φοβία κι ανασφάλεια που σε βασανίζει και έλα να το ζήσουμε! Μαζί!

Πουθενά δεν πάω μάτια μου. Γιατί το «μαζί» σου, είναι ο,τι πιο δυνατό έχω νιώσει, τόσο συναισθηματικά όσο και ψυχικά. Κι αυτό είναι που ήθελα πάντα. Ένα «μαζί» που να με κάνει ακόμα πιο δυνατή, πιο γεμάτη και πιο ευτυχισμένη, απ’ ότι ήμουν ήδη μόνη μου. Και μόνο σε σένα το βρήκα. Εδώ είμαι κι εδώ θα μείνω. Στη σχέση αυτή που χτίσαμε και στη ζωή που χτίζουμε. Στην ευτυχία του δικού μας «μαζί».

Ηλίας Παπαθανασίου & Μαριλένα Σ.

Αυτή η μία, στη ζωή του άντρα

Πολλές γυναίκες θα περάσουν απ’ την ζωή ενός άντρα. Απ’ την εφηβεία του κιόλας, που θα νιώσει το πρώτο καρδιοχτύπι, θα καταλάβει ότι μια γυναίκα μπορεί να του αλλάξει την διάθεση όποτε εκείνη θέλει.

Η κάθε μία αφήνει το δικό της σημάδι στη ζωή του κάθε άντρα. Κάποιες φεύγουν και μένουν αδιάφορες. Άλλες αφήνουν κακές, ενώ άλλες, όμορφες αναμνήσεις. Άλλες μαθήματα κι άλλες εμπειρίες.

Ποια μένει όμως για πάντα;
Μία και μόνο μία.

Μία θα είναι πάντα εκείνη που ξεχωρίζει στη ζωή ενός άντρα. Και δεν είναι εκείνος ο πρώτος έρωτας στα 18 του. Ούτε εκείνη που της έδωσε πολλά και τον πούλησε. Ούτε καν εκείνη που του φέρθηκε πιο αντρίκια απ’ ότι αυτός. Η κάθε μια κατηγορία από αυτές τις γυναίκες θα υπάρχει σαν ανάμνηση στο μυαλό του άντρα, αλλά όχι σαν σημάδι στην καρδιά του.

Στην καρδιά του θα υπάρχει μία.

Δυστυχώς, δεν είναι πάντα αυτή η μία που καταλήγει στο πλευρό του για το υπόλοιπο της ζωής του, γιατί κάποιοι καταλαβαίνουν τι είχαν αφού το χάσουν. Υπάρχουν όμως και οι περιπτώσεις, όπου ο άντρας καταλαβαίνει εξ αρχής τι έχει διπλά του και την κρατάει αυτήν την μία, πραγματικά για πάντα. Κάνοντας μαζί της οικογένεια και ζώντας τ’ όνειρό του, με ακριβώς αυτήν που ήθελε απ’ την πρώτη στιγμή που την ερωτεύτηκε.

Και τώρα το κρίσιμο ερώτημα. Ποια είναι αυτή η μία;

Είναι αυτή, που όταν ερωτευτούν, θα κοιτάζονται στα μάτια και οι λέξεις θα περισσεύουν.
Εκείνη, που θα τον κοιτάζει και μ’ ένα του βλέμμα, θα ξέρει τι θέλει, ή τι σκέφτεται.
Εκείνη, που με έναν του αναστεναγμό, θα καταλαβαίνει ακρίβως τι του συμβαίνει και θα του δίνει λύσεις πριν αυτός προλάβει να ξεστομίσει το πρόβλημά του.
Εκείνη η μία, είναι αυτή που δε θα είναι γκόμενα. Είναι αυτή, που θα είναι στο πλευρό του και θα τον προσέχει σαν μανά, αδερφή, κολλητή και γυναίκα του μαζί.
Αυτή, που ξαφνικά θα αποτελέσει το μεγαλύτερο στήριγμα του, κι αυτός το δικό της.
Που θα της μιλάει για τα πάντα του, σαν να κάνει διάλογο με τον ίδιο του τον εαυτό –τόσο ελεύθερα.
Αυτή, που θα ξεστομίζει το «σ’ αγαπώ» μπροστά της, κι η καρδιά του θα ανεβάζει παλμούς σε κλάσματα δευτερόλεπτων.
Που θα βγαίνουν απ’ την καρδιά του όσα της εξομολογείται, κι όχι απ’ το στόμα του αυθόρμητα κι απερίσκεπτα.
Αυτή, που θα αγαπήσει κάθε ατέλειά της και θα λατρέψει κάθε τι δικό της, και κάθε τι που υπάρχει γύρω της.
Αυτή, που κάθε τρελά που θα κάνει για χάρη της, θα του φαίνεται ό,τι πιο λογικό υπάρχει.Αυτή, που θα καταργηθεί απ’ το λεξιλόγιο του η λέξη «όρια», όταν την βρει.Με απλά λόγια, αυτή, που η χημεία τους θα είναι ό,τι πιο δυνατό θα ‘χει νιώσει. Κι ας μην ήξερε καν ότι μπορούσε να νιώσει τόσο έντονα, πριν τη γνωρίσει.

Κι όταν όλοι θα ρωτάνε «γιατί αυτή;» τότε ολόκληροι τόμοι από λέξεις δε θα φτάνουν για να μπορέσει να εκφραστεί. Να πει τι; Ότι ήρθε μια τυχαία απ’ το πουθενά κι έγινε τα πάντα; Ότι στην ασπρόμαυρη μουνταμάρα της ζωής του, εκείνη έφερε έναν πολύχρωμο καμβά και χρωμάτισε κάθε όνειρό του και κάθε συναίσθημά του, με τόσο έντονες αποχρώσεις που δεν εκφράζονται με λόγια; Ότι σε έναν ψεύτικο κόσμο, εκείνη έχει αποτελέσει την μόνη αλήθεια που κρύβει μέσα του; Ότι θα έδινε ό,τι έχει και δεν έχει, για να την δει να χαμογελάει; Ότι θα έφτανε στα άκρα, προκειμένου να την έχει βασίλισσα;

Αυτή τη μια, όταν την βρει κι είναι μαζί της, θα είναι σαν να μην είχε τίποτα πριν απ’ αυτήν, και θα ξέρει ότι χάνοντας την, δε θα ξαναβρεί κάτι παρόμοιο. Τίποτα δε θα τον γεμίζει αρκετά και καμία δε θα συγκρίνεται μαζί της. Ούτε απ’ το παρελθόν, ούτε στο παρόν, κι ούτε στο μέλλον του. Καμία δε θα μπορεί να την αντικαταστήσει ούτε στο κορμί του, ούτε στο μυαλό του. Μα κυρίως, καμία δε θα τη φτάνει ούτε στην ψυχή του, ούτε στην καρδιά του.

Αυτή η μία, θα είναι το πρώτο άτομο που θα θέλει να μοιράζεται κάθε χαρά του και κάθε λύπη του. Που στις όμορφες στιγμές θα θέλει να την έχει στο πλευρό του αγκαλιά του, και στις δύσκολες να την έχει στήριγμα του.

Αυτή η μια λοιπόν, στην ζωή κάθε άντρα θα είναι η γυναίκα-σταθμός. Είτε αποτελέσει το λιμάνι του, είτε όχι, θα είναι για πάντα στην καρδιά του, ο νούμερο ένα σταθμός του. Γιατί πολύ απλά, αυτή η μία, θα είναι για αυτόν, ασύγκριτη.
Μία και μοναδική…

Λου

Πανελλην…νικητές είστε έτσι κι αλλιώς!

Να απευθυνθώ πρώτα σε γονείς ή παιδιά;
Θα απευθυνθώ στα παιδιά, μιας και οι πανελλήνιες αφορούν αυτά και μόνο.

Αγαπητά μου 18χρονα παιδιά,

Πάρτε μια βαθιά εισπνοή, βγάλτε μια βαθιά εκπνοή, και κλείστε τα βιβλία. Ό,τι κάνατε ως τώρα, κάνατε.
Μη βαρύνετε άλλο τα κεφαλάκια σας και μην επιβαρύνεται περαιτέρω την ψυχολογία σας.
Όσοι διαβάσατε, έχοντας κάποιο στόχο, σας εύχομαι ολόψυχα να τον πραγματοποιήσετε.
Όσοι δε διαβάσατε, είτε γιατί βαριόσασταν, είτε δε θέλατε, είτε δε σας έβγαινε ρε αδερφέ, αλλά θέλετε και θα πάτε να δώσετε, ας ελπίσουμε όλοι σ’ ένα θαύμα!
Όσοι πάλι αποφασίσατε ότι οι πανελλήνιες εξετάσεις δε σας αφορούν και δε θέλετε να κριθεί το μέλλον σας μέσα απ’ αυτή τη διαδικασία, μπράβο σας.

Οι πανελλήνιες παιδιά, δεν είναι τίποτα περισσότερο από 4 διαγωνίσματα. Σαν τα χιλιάδες που έχετε κάνει στο σχολείο τόσα χρόνια.
Σαφώς κι είναι λίγο πιο κρίσιμα, ως προς τα αποτελέσματα τους, μιας και θεωρητικά σας εξασφαλίζουν την είσοδό σας σε ένα καλό Πανεπιστήμιο ή Τ.Ε.Ι., αλλά όπως ανέφερα, ΛΙΓΟ. Δεν εξαρτάται τίποτα σημαντικό από αυτές. Ούτε οι σπουδές σας, ούτε το μέλλον σας, και σίγουρα ούτε η ζωή σας!
Δεν είναι εξάλλου λίγα τα παραδείγματα ανθρώπων που απέτυχαν στις πανελλαδικές εξετάσεις, ή δεν έδωσαν και καθόλου, κι οι μισθοί τους κι οι δουλειές τους είναι ανώτερες από άτομα τα οποία έσπασαν τα κεφάλια τους πάνω στα βιβλία.

Καλό είναι σ’ αυτή τη φάση της ζωής σας, να πατήσετε στα πόδια σας, όντας πλέον ενήλικες, και να πάρετε τις αποφάσεις σας.
Είτε αυτές είναι να σπουδάσετε, είτε όχι, φροντίστε να επιλέξετε -με όση ωριμότητα μπορεί να έχει ένα παιδί 18 χρόνων- κάτι το οποίο θα σας ικανοποιεί τόσο στα 18 σας, όσο και στα 50 σας.
Δύσκολο, το ξέρω, αλλά φροντίστε ό,τι κι αν επιλέξετε να είναι ΔΙΚΗ ΣΑΣ επιλογή!

Όσοι μπήκατε στο τριπάκι των πανελληνίων, και δώσατε μια δυνατή προσπάθεια, είτε τον τελευταίο χρόνο, είτε και περισσότερα χρόνια, ήρθε η ώρα της δικαίωσης σας. Πάρτε μια βαθιά ανάσα, κλείστε τα βιβλία σας και πείτε «προσπάθησα, θα τα καταφέρω». Πιστέψτε το, γιατί πρώτα απ’ όλα το αξίζετε!
Κι όταν έρθει η ώρα των αποτελεσμάτων, αν έχετε επιτύχει τον στόχο σας, θα σας ανταμείψει η σχολή που θέλατε για τον κόπο σας.
Εάν δεν έχετε επιτύχει τον στόχο σας, σηκώστε κεφάλι και μην ξεχνάτε στιγμή ότι τη ζωή μας τη φτιάχνουμε ΕΜΕΙΣ οι ίδιοι, κι όχι τα συστήματα και τα σχολεία. Είναι ΠΆΝΤΑ στο χέρι του καθενός να ορίσει το μέλλον του και τη ζωή του, ανεξάρτητα απ’ το πόσα εμπόδια και αναποδιές θα συναντήσει.

Καλή επιτυχία σε όλους παιδιά, και δε θα ευχηθώ καλά αποτελέσματα, αλλά να γίνει ό,τι είναι καλύτερο για τον καθένα σας.
Μην ξεχνάτε ότι κάθε εμπόδιο, για καλό.
Νικητές είστε όλοι έτσι κι αλλιώς, για την κάθε προσπάθειά σας!

Αγαπητοί γονείς,

Οι πανελλήνιες ΔΕ σας αφορούν.
Οι καραμέλες περί «φροντιστηρίων» και «τζάμπα πήγαν οι κόποι μας και τα λεφτά μας» σε περίπτωση αποτυχίας των παιδιών σας, αυτομάτως σας κάνει κακούς γονείς.
Υποτίθεται ότι κάνουν μια προσπάθεια για το δικό τους μέλλον, προκειμένου να το διευκολύνουν.
Με το να το ρίξετε πάνω σας, και πάνω στα λεφτά σας και στον κόπο σας, αυτόματα αποδεικνύετε ότι βάζετε τα παιδιά σας σε μια διαδικασία ψυχοφθόρα, με σκοπό να τα καμαρώσετε εσείς και να νιώσετε περήφανοι εσείς, περισσότερο άπ’ ότι τα ίδια τα παιδιά.

Να είστε περήφανοι για τα παιδιά σας είτε διαβάζουν, είτε όχι. Είτε επιτύχουν, είτε όχι. Είτε γίνουν δικηγόροι, γιατροί, καθηγητές, είτε γίνουν οικοδόμοι ή αγρότες.

Να είστε περήφανοι αν μεγαλώσατε παιδιά με παιδεία, στον τομέα του χαρακτήρα, της ευγένειας και των τρόπων σωστής συμπεριφοράς. Όχι αν μεγαλώσατε παιδιά που σπούδασαν.

Να είστε περήφανοι αν έκαναν ή κάνουν κάτι που τους αρέσει, και τους γεμίζει τους ίδιους. Κι όχι αν επιλέξουν να κάνουν κάτι το οποίο θα χαροποιεί και θα γεμίζει εσάς.

Να είστε περήφανοι αν βγάλατε στην κοινωνία καλά παιδιά, πρώτα, κι ύστερα μορφωμένα.

Γιατί, αγαπητοί γονείς, η μόρφωση είναι σχετική. Υπάρχουν αγράμματοι ΑΝΘΡΩΠΟΙ με τρόπους, και μορφωμένοι επιστήμονες με συμπεριφορά χειρότερη κι απ’ αυτή των «ζώων».

Επιλέξτε που θέλετε να ανήκει η κληρονομιά σας, και μεγαλώστε τα παιδιά σας με την ανάλογη ανατροφή.

Καλή επιτυχία στα ΠΑΙΔΙΑ σας, και μην ξεχνάτε ότι σε κάθε δύσκολη φάση τους (επειδή οι πανελλήνιες είναι απ’ τις πιο δύσκολες και ψυχοφθόρες διαδικασίες), σας θέλουν δίπλα τους να τα στηρίζετε. Όχι να τα αγχώνετε κι άλλο. Αν δεν μπορείτε να κάνετε το πρώτο, τότε καλύτερα να κρατήσετε απόσταση για μια βδομάδα, γιατί το να κάνετε το δεύτερο, ειλικρινά περισσεύει.

Λου

Θεέ, που ήσουνα το βράδυ εκείνο, που ήμουνα παιδί;

«Σαν ήμουνα παιδί, είχα ονειρευτεί…»

Ήμουν παιδί, μαμά. Ένα απλό παιδί, όπως όλα τα υπόλοιπα. Ένα παιδί, με όνειρα, φιλοδοξίες, διάθεση για ζωή. Εσύ την είχες ζήσει τη ζωή σου και δεν έδειχνες να έχεις την ίδια διάθεση με εμένα. Γιατί όμως έπρεπε να χαθεί η παιδικότητα μου και να στερηθώ την αθωότητα της; Γιατί έπρεπε να προσπεράσω τόσο απότομα και τόσο βίαια αυτήν την ανέμελη ηλικία και να γεμίσω ευθύνες; Γιατί με καταστρέψατε; Ήμουν μόνο ένα παιδί…

«Σαν ήμουνα παιδί, φέρθηκε η ζωή άδικα πολύ σε μένα…»

Την ώρα που οι άλλες μαμάδες πήγαιναν τους φίλους μου στη παιδική χαρά, εσύ προτιμούσες να τρυπάς τις φλέβες σου. Να νεκρώνεις κάθε τι μέσα σου, προσποιούμενη ότι δεν υπάρχω. Ίσως και να μην ήθελες να υπήρχα… Κι όσο συνέχιζες, κάθε φορά ήσουν ολοένα και πιο ξένη.  Κι ο μπαμπάς το ίδιο. Αγαπούσε τη στοίβα με τα μπουκάλια του, περισσότερο από εμένα. Οι μώλωπες που είχαμε καλά κρύψει κάτω απ’ τα βρώμικα ρούχα μας, μαρτυρούσαν το αποτέλεσμα της αγάπης του αυτής.

Κι όταν μεγαλώνοντας, οι συμμαθητές μου, μου έλεγαν να πάω να παίξω μαζί τους, εγώ προσπαθούσα να σας συνεφέρω απ’ την κωματώδη κατάσταση που συνεχώς βρισκόσασταν. Μαζεύοντας σας από τα πατώματα τόσο τα μπουκάλια και τις σύριγγες, όσο κι εσάς τους ίδιους.

Γιατί ρε μαμά;
Δεν ήμουν ποτέ αρκετός για εσένα;
Δεν με ήθελες; 
Ο μπαμπάς γιατί μας άφησε;

«Σου λέω δεν θέλω να χαθώ,
όμως δε μπορώ, Θεέ μου, το κακό να σταματήσω…»

Τόσα αναπάντητα ερωτήματα γυρνούσαν στο κεφάλι μου, θυμάμαι. Κι εσύ, ανίκανη να δώσεις τις απαντήσεις που γύρευα, προτίμησες να μου δώσεις την λύση να «καθησυχάσω» τις σκέψεις μου. Να μην με πνίγουν τα τόσα γιατί. Να μην έχω απορίες για την εξέλιξη της ζωής μας.
Μια τζούρα, ένα τσιγάρο, μία ένεση…
Η ταχύτητα με την οποία κατρακύλησα μαζί σου σ’ αυτόν τον αργό θάνατο, ήταν ιλιγγιώδης. Αδυνατώ να θυμηθώ το σκεπτικό με το οποίο κατέληξα να βυθιστώ στον ίδιο βούρκο που τόσο μισούσα… Ίσως επειδή ήταν ό,τι πιο κοντινό είχαμε ποτέ εμείς οι δύο. Επειδή για πρώτη φορά είχαμε κάτι κοινό να μοιραστούμε, ώστε να είμαστε μαζί σε κάτι…

«Σαν μέσα μου χυθεί, νιώθω όπως κι εσύ…
νιώθω σαν Θεός και δυνατός για μια στιγμή…»

Εσύ μου έλεγες ότι θα ηρεμεί το μέσα μου. Ότι θα νιώθω ολοκληρωμένος –αντί για μισός που ένιωθα τόσα χρόνια- κι ότι θα μπορώ να κάνω τα πάντα. Πράγματι, τόση δύναμη μαζεμένη στα χέρια μου δεν την είχα ποτέ μου. Τόση σιγουριά μέσα μου για τον εαυτό μου. Ήμουν Θεός, ξανά και ξανά, κάθε φορά με τη βοήθεια της λευκής βασίλισσας. Ένα μόνο ξέχασες να μου πεις όμως, μαμά. Ότι αυτό δεν κρατάει πολύ…

«Μα ύστερα από λίγο τ’ όνειρο τελειώνει…»

Μαμά, εσένα τι σε οδήγησε εδώ;
Γιατί δεν θέλησες να ζήσεις;
Γιατί ενώ ήξερες ότι οδηγείσαι σ’ έναν αργό θάνατο, αντί να με σώσεις, εσύ με τράβηξες δίπλα σου;
Και τώρα τι;
Γιατί κάθεσαι και κλαις πάνω απ’ το κεφάλι μου;
Μετάνιωσες;
Ή λυπάσαι που φεύγω πριν από εσένα και θα πρέπει να αντέξεις ακόμα μία απώλεια, αλλά αυτή τη φορά μόνη σου;
Δεν το φαντάστηκες ότι θα με οδηγούσες εκεί;
Ή απλά ήλπιζες πως όταν ερχόταν αυτή η ώρα, εσύ θα είχες ήδη φύγει;

«…και το σώμα μου αρχίζει να παγώνει…
τρεμοσβήνει η ζωή σαν φλόγα από κερί…»

Δεν θέλω να φύγω μαμά, αλήθεια…
Τι να κάνω;
Προλαβαίνω;
Δεν προλαβαίνω μαμά… νιώθω κρύος.
Που είναι όλη αυτή η δύναμη τώρα;
Τώρα νιώθω μια ψύχρα.
Ένα κενό.
Τώρα, δεν έχει πισωγύρισμα.
Τώρα, δεν έχει δεύτερες, τρίτες, ή εκατοστές ευκαιρίες.
Τώρα, είναι πλέον αργά.

«Θεέ μου σου ζητώ συγγνώμη αν τώρα κλαίω…
πριν χαθώ όμως πες μου ένα τελευταίο.
Που ήσουνα το βράδυ εκείνο, που ήμουνα παιδί;…»

Μπορεί να δάκρυα σου να πέφτουν καυτά πάνω στο πρόσωπό μου, αλλά δεν τα νιώθω πλέον μαμά. Είναι αργά για δάκρυα, άστα. Αυτά έπρεπε να τα σκεφτόσουν όταν ήμουν παιδί. Εκείνο το παιδί, με την αθώα ψυχή. Εκείνο το παιδί, όπως τόσα άλλα παιδιά, που χαντακώθηκε πίσω από μια ανεύθυνη οικογένεια. Δε πειράζει μαμά, εγώ σε συγχώρησα. Κι άμα σε συγχωρέσει κι ο Θεός, να του πεις ότι χρωστάει κι αυτός σε εμένα μια συγγνώμη. Σε εμένα, και σε κάθε άλλη αθώα ψυχή, που ήταν απών όταν ακόμα ήμασταν παιδιά…

Είναι δικαίωμα σου να ζήσεις τη ζωή σου όπως θέλεις.
Είναι δικαίωμα σου να καταστρέψεις τον εαυτό σου
με ουσίες, αλκοόλ, ναρκωτικά και οτιδήποτε άλλο γουστάρεις.
Δεν έχεις απολύτως κανένα δικαίωμα όμως
να καταστρέφεις τις ζωές των γύρω σου.
Δεν έχεις κανένα δικαίωμα, αν αποφασίσεις –ή τύχει- να κάνεις παιδιά,
να τα καταστρέψεις, επειδή είσαι εσύ κατεστραμμένος.
Αν δεν μπορείς να είσαι υπεύθυνος γονιός, καλύτερα να αφήσεις το παιδί σου σε υπεύθυνα χέρια, κι ας ζήσει χωρίς τους γονείς του,
παρά να μεγαλώσει με αυτοκαταστροφικούς  ανθρώπους για πρότυπα. 

(το κείμενο περιέχει στίχους του τραγουδιού “σαν ήμουνα παιδί”)

Λου

Είσαι εσύ. Ήσουν πάντα εσύ…

Και τότε, ήρθες εσύ.
Σαν ένας εγκέλαδος, έτοιμος να φέρεις τα πάνω κάτω.
Σαν το ουράνιο τόξο, μετά από μια μεγάλη καταιγίδα.

Εκεί που δεν περίμενα κανέναν.
Εκεί που η μοναξιά μου,
είχε γίνει απόλαυση.
Εκεί που η ηρεμία,
ήταν η πρωταγωνίστρια της ζωής μου.
Εκεί που όλα κυλούσαν τόσο γαλήνια.
Εκεί, εμφανίστηκες εσύ.

Να ταράξεις τα νερά μου,
με τον πιο ιδανικό τρόπο.
Να μου δείξεις πόσο άδικα χαλιόμουν πριν σε γνωρίσω.
Πόσο ανούσια περνούσα την καθημερινότητα μου.
Να μου επιβεβαιώσεις πόσα αξίζω,
δίνοντάς μου ό,τι ζητάω.
Μα και όσα δε ζήτησα καν,
εσύ απλόχερα μου τα προσφέρεις.

Και τότε κατάλαβα.
Κατάλαβα ότι ήσουν εσύ, αυτός «ο ένας».
Δε θα μπορούσε να ήταν άλλος εξάλλου.
Ο ανέκαθεν μοιρολάτρης εαυτός μου,
είχε πάψει πλέον να πιστεύει στο πεπρωμένο.
Και να, που εσύ κατάφερες να μου αποδείξεις
ότι δεν έπρεπε να σταματούσα ποτέ.

Και τώρα;
Κάθε μέρα είμαι όλο και πιο σίγουρη.
Ότι γεννήθηκα για να σε συναντήσω.
Ότι είσαι φτιαγμένος για εμένα.
Αποκλειστικά.
Χωρίς αμφιβολίες.
Χωρίς πισινές.
Χωρίς δεύτερες σκέψεις.

Πάντα ήσουν εσύ.
Αυτός που περίμενα.
Αυτός που ήθελα.
Αυτός που έφτασε, για να κάνει τη διαφορά.
Αυτός που εμφανίστηκε, για να μείνει.
Αυτός που ήρθε, για να με κρατήσει.

Γιατί πουθενά αλλού δεν ταίριαξα τόσο.
Κι ούτε πρόκειται.
Γιατί με κανέναν άλλον δε θέλω να ταιριάξω.
Γιατί είσαι δικός μου κι είσαι η ευτυχία μου.
Γιατί είσαι εσύ.
Γιατί ήσουν πάντα εσύ…

Λου