Άρωμα πόνου

Φύγαμε, μου λες.
Πιο γρήγορα τρέχεις από εμένα.
Δεν μπορώ να σε προλάβω.

Σταμάτησα, σε άφησα να τρέχεις.
Μάλλον, με άφησες τρέχοντας.

Με ένα σου φιλί, θα μπορούσαν
να συγκεντρωθούν όλοι οι άγγελοι γύρω μας.
Θα είχαμε για λίγο τη χάρη του Θεού.

Δεν ήθελα να σε προλάβω.
Καθώς με τραβούσες,
ο ιδρώτας στα χέρια μου,
μου έδωσε την αφορμή να σε αφήσω.

Σκούπισα με την πετσέτα τον ιδρώτα μου,
τον ιδρώτα σου,
τον ιδρώτα μας.
Μύρισα την πετσέτα.
Είχε το άρωμα που αγαπώ,
Είχε το άρωμα του έρωτα μας.
Άρωμα πόνου.

Ιωάννης Χρυσόστομος Παπουδάρης

Γραμμάρια έρωτα


Πού πουλάνε έρωτα,
λίγα γραμμάρια κλεφτά να αρπάξω;
Ας είναι η δόση μου
αυτή που θα με κάψει.

Έρωτα λιποτάκτη,
είσαι μια απάτη,
ενας ζυγός,
ένας ακαριαίος θάνατος.

Τη σκιά της σκιάς μου κυνηγώ,
μήπως και σε προφτάσω.
Το εργάκι τελειωμένο,
πάλι θα χάσω.

Για λίγο έρωτα μεμψιμοιρείς,
πεθαίνεις πριν να γεννηθείς,
χάνεσαι διαπαντός
σε μια στιγμή.

Ιωάννης Χρυσόστομος Παπουδάρης

Θέλεις;

Θέλεις μαζί να προχωρήσουμε;
Θέλεις τα χείλη σου αντίο να μην πούνε;
Θέλεις να μείνεις λίγο ακόμη,
κι ας γίνει το λίγο πιο πολύ;

Θέλεις και τις συγγνώμες να τις θάψουμε;
Γιατί ο άνθρωπος δεν πρέπει συγγνώμη να ζητά,
αφού δεν ξέρει τον άνθρωπο που έχει δίπλα του καλά.

Θέλεις μαζί τον έρωτα
να κάνουμε αγάπη
να μη χρειάζεται άλλο να θέλουμε;

Θέλεις με λόγια απλά,
οι ψυχές μας να ενωθούν;

Iωάννης Χρυσόστομος Παπουδάρης

Μέσα στα μάτια σου

Μια θάλασσα τα μάτια σου,
ναυάγιο μέσα τους εγώ.
Ένιωθα τη μελαγχολία σου,
έφτανα ως τον ουρανό.

Απορώ πως σε δυο μάτια
χωράς τόση θάλασσα;

Ένα ρίγος στο κορμί,
με μια ματιά σου μόνο.
Aκόμη κι απ΄τον ήχο
το βλέμμα σου
πιο δυνατά μου μιλούσε.

Στα δυο σου μάτια
ο έρωτας εγκλωβισμένος…

Ιωάννης Χρυσόστομος Παπουδάρης

– Με αγαπώ – ΟΚ

Εσύ που φεύγεις,
ξέρεις τι αφήνεις πίσω σου;
Ένα ‘Σ’αγαπώ» ανείπωτο.

Είναι η νύχτα δική μου,
να σε σκέφτομαι όπως θέλω,
να είσαι το μυστικό μου.

Τελειώσαμε νωρίς,
Δε θα φανείς.
Απότομα μου τράβηξες την
καρδιά μέσα από το στήθος.

Δεν είχα πια ζωή,
και το «Σ΄αγαπώ» ειπώθηκε
σε ‘μένα για να ζήσω.

Ιωάννης Χρυσόστομος Παπουδάρης

Ελευθερία στα χαμηλά

Στο δωμάτιο με τα φώτα κλειστά,
το οξυγόνο τελειώνει
κι αναπνέω αργά
»Θα πεθάνεις» ακούω, να λέει η φωνή στο κεφάλι.

Η καρδιά μου χτυπά
συγχρονίζεται με τα παραθυρόφυλλα.

Μια ανάγκη που έχω
να αποδεσμευτώ
από ό,τι θυμίζει εσένα.

Η καρδιά συνεχίζει με ρυθμούς βιαστικούς,
στο χαλί επάνω αφημένοι λυγμοί.

Θα περάσει ο πόνος,
η γαλήνη θα ΄ρθει.

Θα είναι η ιστορία μας,
γεμάτη από φόβο,
ποιος θα κάνει το πρώτο το βήμα.

Ανεβαίνουν οι παλμοί, 140 είναι,
τα χέρια αγκυλωμένα,
τα μάτια ανοιχτά.
Αν δεν βρεθείς χαμηλά, έστω για έναν έρωτα,
πώς θα νιώσεις την ελευθερία;

Ιωάννης Χρυσόστομος Παπουδάρης

Αισθήσεις

Τα χέρια μου τα άδεια,
χωρίς εσένα που θα πάνε;
Θα είναι ακόμη πιο άδεια.
Θα είναι σαν χέρια μην έχω,
αφού δε σ’ αγκαλιάζω.

Τα μάτια μου,
τα μάτια σου αν δεν κοιτάνε,
πως θα τυφλωθούν ξανά;
Γιατί αν δεν κοιτάς το ένα το ερωτικό,
ποιος είναι ο λόγος της όρασης;

Κι αν δε μυρίζω το άρωμά σου
στα ρούχα μου ή στο δέρμα μου,
Τι να μυρίζω;
Τον γαλλικό καφέ που πίνω μόνος μου;

Αισθήσεις που δεν αφορούν τον έρωτά μας,
τι να τις κάνω;

Ιωάννης Χρυσόστομος Παπουδάρης

Δανεικό όνομα

Το όνομά σου στο χαρτί,
με πίεση το γράφω
και σε κάθε γράμμα του πονώ.

Πώς λίγα γράμματα αρμονικά δεμένα,
μου ταράζουν το μυαλό;

Το όνομά σου στο χαρτί,
είναι ένας μικρός θάνατος.

Κι αν κάποιος πάει να γράψει
για έρωτες μικρούς,
το όνομά σου του δανείζω,
για να νιώσει όπως και εγώ.

Ιωάννης Χρυσόστομος Παπουδάρης

Ιδανικό φιλί

Ιδανικό φιλί με δάγκωμα στα χείλη,
ακόμη ένα λάθος
στη λίστα μας.

Να προσπαθώ λίγη αλήθεια,
λίγο έρωτα να βρω
στον έρωτα μας.
Όμως, το λάθος μας ταιριάζει.

Μια γεύση μελιού με κανέλα,
στα χείλη σου.
Αχ, να μην τα άφηνα,
για λίγο ακόμη να ένιωθα
αυτήν την έκρηξη.

Ιωάννης Χρυσόστομος Παπουδάρης

Άμμος στο στόμα

Θα βουτάμε στη θάλασσα
την τελευταία μέρα της άνοιξης.

Δε θα μου μιλάς, η σιωπή σου
θα είναι το δηλητήριο.
Όμως, είσαι ειλικρινής.

Θα μου λες:
Τελειώνει η άνοιξη σήμερα, διαλύοντας στο χάος εκείνη τη σιωπή
κι εγώ βλακωδώς θα σου απαντώ:
Η άνοιξη κρύβεται μέσα μας.

Θα μειδιάζεις και θα σιωπάς.
Έχεις λίγη άμμο στο στόμα σου.
Μπορώ να σε φιλήσω;

Εκεί φτάσαμε.
Να παρακαλάμε για ένα φιλί.

Ένα τελευταίο βράδυ μαζί σου
και μετά θα κρύψω τα φιλιά μου.

Ιωάννης Χρυσόστομος Παπουδάρης