Αποτσίγαρα

Γυμνός στο δωμάτιο.
Τα αποτσίγαρα πάνω στο στήθος μου.
Έχω μεθύσει πάλι από τον έρωτά σου.
Είμαι αδύναμος μπροστά σε κάθε τι ερωτικό.

Ο έρωτας πάντα με σάρωνε.
Φιλούσε κάθε πόρο του δέρματός μου και με νέκρωνε.
Έμενα δίχως ψυχή,
δίχως πνοή,
μία τραγική καρικατούρα.

Ακόμη ένα αποτσίγαρο σβήνω πάνω στην καρδιά.

Οι μεγάλοι έρωτες σε ωθούν σε μια εμβρυακή στάση πόνου.
Σάρωμα στο είπα.
Έρωτες θέλεις.
Τους αντέχεις;

Iωάννης Χρυσόστομος Παπουδάρης

Σήματα κινδύνου

Προσοχή βαθμός επικινδυνότητας: Υψηλός.
Η σύγκρουση θα είναι αναπόφευκτη.
Απέβη μοιραία.
Ένας τραυματίας.
Δε χρειάζεται ασθενοφόρο.
Τα ερωτικά τραύματα δε γιατρεύονται με γιατροσόφια.

Θα ήθελα να ξέρω πόσα απωθημένα
γεννιούνται κάθε στιγμή.
Να μας πουν την ιστορία τους.

Απωθημένο και ευτυχές τέλος, φαντάζει παρωδία.
Θα το ακούσει ο έρωτας και θα βάλει τα γέλια.

Είναι στη φύση του απωθημένου,
να σε σιγοκαίει.

Κάτι τελευταίο.
Στο ανεκπλήρωτο, πατάς το γκάζι μηχανικά,
απλά για να το αγγίξεις και να ολοκληρώσεις την ύπαρξή του.

Το ανεκπλήρωτο δίχως εσένα που ερωτεύτηκες,
θα ήταν δυνάμει ανεκπλήρωτο.  

Iωάννης Χρυσόστομος Παπουδάρης

Βροχοσταλίδα

Άσε με να γίνω κύμα να χαθώ στην αγκαλιά σου.
Είναι ο έρωτας μια μαχαιριά και κοντά και μακριά σου.

Χάσου σε παρακαλώ πριν να γίνω κύμα,
πριν να γίνω θύμα.

Με αφήνεις τελικά,
γίνομαι βροχοσταλίδα.
Τον εχάσαμε τον έρωτά.
Σε άλλη αγκαλιά σε είδα.

Ιωάννης Χρυσόστομος Παπουδάρης

Πτώσεις

Στην άκρη του γκρεμού
ένα Σε αγαπώ αιωρείται.
Μην το φοβάσαι, κάνεις από το σε αγαπώ δεν επληγώθη.

Απόψε ο έρωτας ο ιδανικός καταζητείται.
Να τον δικάσουμε τον έρωτα
που θύματα τόσες ζωές μετράει.
Αν όλοι αγαπούσαμε,
το τέλος δε θα βλέπαμε.

Για πάντα θύματα,
για πάντα τραύματα.
Αφού τον έρωτα διαλέξαμε
τη ζωή μας να ορίζει.

Ποια πτώση πονάει πιο πολύ;
Η γενική.
Η ερωτική.
Ή από τον γκρεμό;

Ιωάννης Χρυσόστομος Παπουδάρης

Μην τους πεις

Πήγε τρεις,
δε θα φανείς.
Δεν είναι που σε σκέφτομαι,
το τέλος μας δε δέχομαι.

Σε άλλη αγκαλιά κοιμάσαι,
Σε αγαπώ, να το θυμάσαι.
Σήκω για λίγο,
το φεγγάρι κοίτα,
πες μου πως δεν είναι μια ήττα.

Δε με ενοχλεί,
τόσο πολύ
που άλλα ματιά κοιτάς,
κατά βάθος με αγαπάς.

Τι είναι η αγάπη
για να σταματήσει,
ακόμη κι αν δυο άνθρωποι
για πάντα έχουν χωρίσει.

Αν σε ρωτήσουν,
ποια θα αγάπη θα θυμάσαι,
το όνομά μου μην τους πεις.

Ιωάννης Χρυσόστομος Παπουδάρης

Έρωτες στην πόλη

Θεσσαλονίκη μου,
δε μας προσέχεις
και φέρνεις έρωτες περαστικούς.

Για λίγο στο λιμάνι μένουν,
χρόνια δύσκολα μας περιμένουν.
Να θέλουμε καράβια,
που όλο ταξιδεύουν.
Οι έρωτες έρχονται
μας αποφεύγουν.

Θεσσαλονίκη μου,
γιατί δε μας φροντίζεις;
Πώς να ελπίζεις
σε έρωτες περαστικούς;

Αχ, πόλη μου,
χάθηκα στα στενά σου.
Και έψαχνα για χρόνια,
έρωτα ταξιδευτή.
Μήπως με αγαπήσει
λίγο πριν φύγει,
λίγο πριν τα χείλη μας από ανάγκη ξεκολλήσουν…

Ιωάννης Χρυσόστομος Παπουδάρης

03.00 π.μ

Γιαβρί μου, φύγε βιαστικά.
Λέξη να μη μου πεις,
δε θέλω να ‘σαι ‘δω,
να με φιλάς το χάραμα στις τρεις.

Αυτοί που φεύγουν γοργά,
δεν προλαβαίνουν μέγα πόνο να σπείρουν.
Αν έμενες κι άλλο κοντά μου,
θα είχαμε έναν έρωτα τρανό.

Ευτυχώς, δεν αγγίξαμε την τελειότητα
και χωριστήκαμε στις τρεις το χάραμα.

Αν πήγαινε τέσσερις,
δε θα άντεχα, θα σου σκίζα τα ρούχα
να μη μπορείς να φύγεις.

Γεια σου, λοιπόν,
το άρωμα και η μορφή σου πλημμύρισε το σύμπαν μου.
Δεν ήσουνα για εμένα,
μονάχα για τις λέξεις μου,
αυτές που τις κοιτώ,
και θέλω να τις σβήσω.

Καμία λέξη,
κανένας έρωτας,
υποκατάστατό σου είναι.

Ιωάννης Χρυσόστομος Παπουδάρης

Αποσιωπητικά

Δε θα στείλεις μήνυμα.
Το ξέρουμε.
Δεν είναι θέμα δειλίας ή φόβου.
Είναι γιατί δε με θες.
Τα συναισθήματα, πρέπει να εκφράζονται με απλές λέξεις
και όχι περιφραστικά.

Και φυσικά όχι υποθετικές καταστάσεις.
Θα σε αγαπούσα αν…
Αν ήμασταν μαζί, ίσως…

Ξέρεις αν η σχέση μας ήταν να ταυτιστεί με ένα σημείο στίξης,
θα ήταν τα αποσιωπητικά.
Τρεις τοσοδούλες τελείες, η μία μετά την άλλη,
αφήνουν μια υπόνοια για τον παραλήπτη.

Ο έρωτας δείχνει την εξέλιξη ή την κατάληξη του από την πρώτη στιγμή.

Καταλήξαμε, μωρό μου, από έρωτα
με αποσιώπηση συναισθημάτων.

Ιωάννης Χρυσόστομος Παπουδάρης

Τυπικότητα ερωτική

Ο έρωτάς μας περιμένει,
άλλη μια φορά να βιωθεί.
Τέλος, δε θα γνωρίσει
κι ας είναι ένα ψέμα που λέω στον εαυτό μου.
Όπως την πρώτη τη φορά,
χάθηκε ο έρωτας μας με τη φυγή σου.

Νικηθήκαμε από εγωισμό,
Ποιος θα μιλήσει πρώτος.
Ποιος θα ξεκινήσει το λογύδριο του χωρισμού;

Τα λόγια του χωρισμού,
μια τυπικότητα που έχουν.
Κι από κοινοτοπίες
πώς προκαλείται τόσος πόνος;

Κάθε φορά θα χάνεσαι με μια φυγή,
με μια τυπικότητα ερωτική.

Ιωάννης Χρυσόστομος Παπουδάρης

Η τιμή σου

Χάσαμε το τρένο των οκτώ,
έρχομαι εκεί που είσαι να σε βρω.
Όμως, ούτε εκεί δεν είσαι,
είσαι μόνο στο μυαλό.

Ουρλιάζω τα ξημερώματα,
φωνάζουν οι γειτόνοι,
δεν ξέρουν πως ο πόνος
έγινε «πόνοι».

Αν λέω πως αντέχω μακριά σου,
είναι μια αυταπάτη,
είσαι μια ιστορία,
με κακογραμμένα λάθη.

Στα πόσα »Σ’αγαπώ»
επιστρέφεις;
Ποια είναι η τιμή σου;

Ιωάννης Χρυσόστομος Παπουδάρης