Αποσιωπητικά

Δε θα στείλεις μήνυμα.
Το ξέρουμε.
Δεν είναι θέμα δειλίας ή φόβου.
Είναι γιατί δε με θες.
Τα συναισθήματα, πρέπει να εκφράζονται με απλές λέξεις
και όχι περιφραστικά.

Και φυσικά όχι υποθετικές καταστάσεις.
Θα σε αγαπούσα αν…
Αν ήμασταν μαζί, ίσως…

Ξέρεις αν η σχέση μας ήταν να ταυτιστεί με ένα σημείο στίξης,
θα ήταν τα αποσιωπητικά.
Τρεις τοσοδούλες τελείες, η μία μετά την άλλη,
αφήνουν μια υπόνοια για τον παραλήπτη.

Ο έρωτας δείχνει την εξέλιξη ή την κατάληξη του από την πρώτη στιγμή.

Καταλήξαμε, μωρό μου, από έρωτα
με αποσιώπηση συναισθημάτων.

Ιωάννης Χρυσόστομος Παπουδάρης

Τυπικότητα ερωτική

Ο έρωτάς μας περιμένει,
άλλη μια φορά να βιωθεί.
Τέλος, δε θα γνωρίσει
κι ας είναι ένα ψέμα που λέω στον εαυτό μου.
Όπως την πρώτη τη φορά,
χάθηκε ο έρωτας μας με τη φυγή σου.

Νικηθήκαμε από εγωισμό,
Ποιος θα μιλήσει πρώτος.
Ποιος θα ξεκινήσει το λογύδριο του χωρισμού;

Τα λόγια του χωρισμού,
μια τυπικότητα που έχουν.
Κι από κοινοτοπίες
πώς προκαλείται τόσος πόνος;

Κάθε φορά θα χάνεσαι με μια φυγή,
με μια τυπικότητα ερωτική.

Ιωάννης Χρυσόστομος Παπουδάρης

Η τιμή σου

Χάσαμε το τρένο των οκτώ,
έρχομαι εκεί που είσαι να σε βρω.
Όμως, ούτε εκεί δεν είσαι,
είσαι μόνο στο μυαλό.

Ουρλιάζω τα ξημερώματα,
φωνάζουν οι γειτόνοι,
δεν ξέρουν πως ο πόνος
έγινε «πόνοι».

Αν λέω πως αντέχω μακριά σου,
είναι μια αυταπάτη,
είσαι μια ιστορία,
με κακογραμμένα λάθη.

Στα πόσα »Σ’αγαπώ»
επιστρέφεις;
Ποια είναι η τιμή σου;

Ιωάννης Χρυσόστομος Παπουδάρης

Άρωμα πόνου

Φύγαμε, μου λες.
Πιο γρήγορα τρέχεις από εμένα.
Δεν μπορώ να σε προλάβω.

Σταμάτησα, σε άφησα να τρέχεις.
Μάλλον, με άφησες τρέχοντας.

Με ένα σου φιλί, θα μπορούσαν
να συγκεντρωθούν όλοι οι άγγελοι γύρω μας.
Θα είχαμε για λίγο τη χάρη του Θεού.

Δεν ήθελα να σε προλάβω.
Καθώς με τραβούσες,
ο ιδρώτας στα χέρια μου,
μου έδωσε την αφορμή να σε αφήσω.

Σκούπισα με την πετσέτα τον ιδρώτα μου,
τον ιδρώτα σου,
τον ιδρώτα μας.
Μύρισα την πετσέτα.
Είχε το άρωμα που αγαπώ,
Είχε το άρωμα του έρωτα μας.
Άρωμα πόνου.

Ιωάννης Χρυσόστομος Παπουδάρης

Γραμμάρια έρωτα


Πού πουλάνε έρωτα,
λίγα γραμμάρια κλεφτά να αρπάξω;
Ας είναι η δόση μου
αυτή που θα με κάψει.

Έρωτα λιποτάκτη,
είσαι μια απάτη,
ενας ζυγός,
ένας ακαριαίος θάνατος.

Τη σκιά της σκιάς μου κυνηγώ,
μήπως και σε προφτάσω.
Το εργάκι τελειωμένο,
πάλι θα χάσω.

Για λίγο έρωτα μεμψιμοιρείς,
πεθαίνεις πριν να γεννηθείς,
χάνεσαι διαπαντός
σε μια στιγμή.

Ιωάννης Χρυσόστομος Παπουδάρης

Θέλεις;

Θέλεις μαζί να προχωρήσουμε;
Θέλεις τα χείλη σου αντίο να μην πούνε;
Θέλεις να μείνεις λίγο ακόμη,
κι ας γίνει το λίγο πιο πολύ;

Θέλεις και τις συγγνώμες να τις θάψουμε;
Γιατί ο άνθρωπος δεν πρέπει συγγνώμη να ζητά,
αφού δεν ξέρει τον άνθρωπο που έχει δίπλα του καλά.

Θέλεις μαζί τον έρωτα
να κάνουμε αγάπη
να μη χρειάζεται άλλο να θέλουμε;

Θέλεις με λόγια απλά,
οι ψυχές μας να ενωθούν;

Iωάννης Χρυσόστομος Παπουδάρης

Μέσα στα μάτια σου

Μια θάλασσα τα μάτια σου,
ναυάγιο μέσα τους εγώ.
Ένιωθα τη μελαγχολία σου,
έφτανα ως τον ουρανό.

Απορώ πως σε δυο μάτια
χωράς τόση θάλασσα;

Ένα ρίγος στο κορμί,
με μια ματιά σου μόνο.
Aκόμη κι απ΄τον ήχο
το βλέμμα σου
πιο δυνατά μου μιλούσε.

Στα δυο σου μάτια
ο έρωτας εγκλωβισμένος…

Ιωάννης Χρυσόστομος Παπουδάρης

– Με αγαπώ – ΟΚ

Εσύ που φεύγεις,
ξέρεις τι αφήνεις πίσω σου;
Ένα ‘Σ’αγαπώ» ανείπωτο.

Είναι η νύχτα δική μου,
να σε σκέφτομαι όπως θέλω,
να είσαι το μυστικό μου.

Τελειώσαμε νωρίς,
Δε θα φανείς.
Απότομα μου τράβηξες την
καρδιά μέσα από το στήθος.

Δεν είχα πια ζωή,
και το «Σ΄αγαπώ» ειπώθηκε
σε ‘μένα για να ζήσω.

Ιωάννης Χρυσόστομος Παπουδάρης

Ελευθερία στα χαμηλά

Στο δωμάτιο με τα φώτα κλειστά,
το οξυγόνο τελειώνει
κι αναπνέω αργά
»Θα πεθάνεις» ακούω, να λέει η φωνή στο κεφάλι.

Η καρδιά μου χτυπά
συγχρονίζεται με τα παραθυρόφυλλα.

Μια ανάγκη που έχω
να αποδεσμευτώ
από ό,τι θυμίζει εσένα.

Η καρδιά συνεχίζει με ρυθμούς βιαστικούς,
στο χαλί επάνω αφημένοι λυγμοί.

Θα περάσει ο πόνος,
η γαλήνη θα ΄ρθει.

Θα είναι η ιστορία μας,
γεμάτη από φόβο,
ποιος θα κάνει το πρώτο το βήμα.

Ανεβαίνουν οι παλμοί, 140 είναι,
τα χέρια αγκυλωμένα,
τα μάτια ανοιχτά.
Αν δεν βρεθείς χαμηλά, έστω για έναν έρωτα,
πώς θα νιώσεις την ελευθερία;

Ιωάννης Χρυσόστομος Παπουδάρης

Αισθήσεις

Τα χέρια μου τα άδεια,
χωρίς εσένα που θα πάνε;
Θα είναι ακόμη πιο άδεια.
Θα είναι σαν χέρια μην έχω,
αφού δε σ’ αγκαλιάζω.

Τα μάτια μου,
τα μάτια σου αν δεν κοιτάνε,
πως θα τυφλωθούν ξανά;
Γιατί αν δεν κοιτάς το ένα το ερωτικό,
ποιος είναι ο λόγος της όρασης;

Κι αν δε μυρίζω το άρωμά σου
στα ρούχα μου ή στο δέρμα μου,
Τι να μυρίζω;
Τον γαλλικό καφέ που πίνω μόνος μου;

Αισθήσεις που δεν αφορούν τον έρωτά μας,
τι να τις κάνω;

Ιωάννης Χρυσόστομος Παπουδάρης