Η ευτυχία του δικού μας «μαζί»…

Σ’ αγαπάω τόσο πολύ που οι λέξεις πια δε μου φτάνουν να εκφραστώ. Σε κοιτάζω και ξέρω πως τίποτα άλλο δε θα μπορούσε να με γεμίσει περισσότερο. Είμαι δίπλα σου και ξέρω ότι ανήκω εδώ. Και θέλω αυτά που νιώθουμε σήμερα, να τα νιώθουμε κι αύριο. Και κάθε αύριο από εδώ και πέρα. Όμως ανησυχώ. Αν ξεφτίσει όλο αυτό; Αν βαρεθούμε;

Είναι τόσο δυνατό αυτό που νιώθουμε ο ένας για τον άλλον αγάπη μου, που οι λέξεις όπως «ξεφτίσει» και «βαρεθούμε», φαντάζουν αδύνατες και πέφτουν αμαχητί μπροστά στο χείμαρρο του έρωτα μας…

Πως να μη νιώθω σιγουριά κι ασφάλεια μαζί σου, όταν εκμηδενίζεις κάθε ενδεχόμενο πτώσης μας; Είναι αδύνατο να μην αισθάνομαι ότι βρήκα το σπίτι μου στην αγκαλιά σου. Όταν όμως έρθουν δυσκολίες; Αν είναι πιο δυνατές από εμάς; Τότε τι θα γίνει;

Τίποτα δεν είναι πιο δυνατό από την αγάπη μας! Τίποτα πιο δυνατό από αυτό που αισθανόμαστε ο ένας για τον άλλον. Τα ομορφότερα πράγματα κι οι πιο γερές βάσεις, μπαίνουν όταν αυτές τις δυσκολίες καταφέρνουμε να τις εκμηδενίζουμε μέσα από την καθημερινότητα μας. Με τον σεβασμό και την εμπιστοσύνη που έχουμε ο ένας για τον άλλον.

Κάθε πιθανό εμπόδιο που μπορώ να σκεφτώ, μοιάζει μικρό μπροστά σ’ αυτό που έχουμε χτίσει και σε όσα έχουμε σχεδιάσει ακόμα να χτίσουμε. Περάσαμε δυσκολίες και βγήκαν με πολύ μεγαλύτερη επιτυχία απ’ όση πιστεύαμε. Κι αυτό τα λέει όλα από μόνο του. Νιώθω ότι εδώ, μαζί σου, όλα τα μπορώ. Όλα τα μπορούμε.

Είχα πάψει να ελπίζω σε κάτι καλό, μέχρι που ήρθες εσύ και κούμπωσες ιδανικά. Σαν ένα κομμάτι του παζλ, που τόσα χρόνια έψαχνα και μου έλειπε, για να ολοκληρωθεί αυτό που λένε «ευτυχισμένη ζωή». Μια γεμάτη ζωή, μαζί σου! Γιατί πολύ απλά, μαζί σου έχω τη ζωή που ονειρευόμουν πάντα. Γι’ αυτό σου λέω, διώξε κάθε φοβία κι ανασφάλεια που σε βασανίζει και έλα να το ζήσουμε! Μαζί!

Πουθενά δεν πάω μάτια μου. Γιατί το «μαζί» σου, είναι ο,τι πιο δυνατό έχω νιώσει, τόσο συναισθηματικά όσο και ψυχικά. Κι αυτό είναι που ήθελα πάντα. Ένα «μαζί» που να με κάνει ακόμα πιο δυνατή, πιο γεμάτη και πιο ευτυχισμένη, απ’ ότι ήμουν ήδη μόνη μου. Και μόνο σε σένα το βρήκα. Εδώ είμαι κι εδώ θα μείνω. Στη σχέση αυτή που χτίσαμε και στη ζωή που χτίζουμε. Στην ευτυχία του δικού μας «μαζί».

Ηλίας Παπαθανασίου & Μαριλένα Σ.

Σε θέλω στη ζωή μου και θα παλεύω κάθε στιγμή γι’ αυτό!

Βλέπεις ότι είμαστε κάθε μέρα μαζί.
Γιατί θέλω κάθε μέρα να είμαι μαζί σου.
Γιατί με σένα θα συνεχίσω τη ζωή μου.
Με σένα θέλω να κάνω οικογένεια.
Με σένα όλα!
Τι δεν καταλαβαίνεις;

Στο είπα, η απόσταση δε μου κάνει καλό.
Όσο είσαι εδώ, δίπλα μου, κοντά μου, είναι όλα πολύ καλύτερα.
Είμαι πιο ήρεμος…
Ξέρεις κι εσύ κι εγώ, τι θέλω περισσότερο από κάθε τι!
Κι ελπίζω να στο δείξω ξεκάθαρα.
Σ’ αγαπάω και δε θέλω να σε χάσω…
Αυτό κράτα μόνο.

Λυπάμαι αν ένιωσες ποτέ μόνη σου σ’ αυτό και ότι δεν προσπαθούσα για μας…
Εγώ θέλω να προσπαθώ.
Γιατί αξίζει.
Και θα προσπαθήσω ακόμα κι άλλο πολύ για μας!
Να ξανακερδίσω την εμπιστοσύνη σου και την ασφάλεια που πρέπει να έχεις δίπλα μου.
Γιατί είμαι ο άντρας σου και αν δεν είμαι ικανός 100% να στα δώσω,
τότε δεν είμαι άξιος να κάθομαι δίπλα σου!

Μαγκιά μου δεν είναι ούτε να στα λέω ούτε να στα γράφω.
Μαγκιά μου είναι να τα κάνω πράξη όσα σου λέω.
Γιατί το αξίζεις και με το παραπάνω.

Ίσως να είναι ο τρόπος που χειρίζεσαι εσύ κάποια πράγματα διαφορετικός απ’ τον δικό μου. Θα προσπαθήσω πολύ για μας όμως, ώστε να μη φαίνεται αυτή η διαφορά που λες.
Να νιώθεις σιγουριά για μένα.
Δε ξέρω τι άλλο να πω, ή αν πρέπει, ή θα τα κάνω χειρότερα.

Σε θέλω.
Θέλω να είμαστε μαζί.
Είμαι ερωτευμένος μαζί σου και θέλω να προσπαθήσω γι’ αυτό.
Ή με αφήνεις ή όχι.

Σε θέλω στη ζωή μου.
Είσαι η ζωή μου, είτε σ αρέσει είτε όχι!
Γεννήθηκες για μένα, περίμενα για σένα…

Θα προσπαθήσω να ενώσω ξανά όσες γέφυρες γκρεμοτσακίστηκαν!
Δε βάζω όρια καρδιά μου πουθενά.
Σε θέλω στη ζωή μου και θα παλεύω κάθε στιγμή για το καλύτερο!

Θα ‘θέλα τόσο πολύ να ένιωθα την ανάσα σου στα στήθη μου
καθώς θα σ’ έπαιρνα στην αγκαλιά μου τώρα…
Έρχομαι!

Αυτόν τον άντρα έχεις και θα έχεις.
Και θα συνεχίσεις να έχεις, μέχρι που θα βαρεθείς να με έχεις.

Ηλίας Παπαθανασίου

Έρωτας είναι…

Έρωτας με πολύ απλά λόγια,
είναι ακριβώς ό,τι δεν μπορείς να περιγράψεις με λόγια!

Έρωτας είναι το βλέμμα σου,
όταν με διαπερνά
και μουδιαζει όλο μου το κορμί!

Έρωτας είναι η κάθε μέρα μαζί σου.
Είναι η καλημέρα σου,
η καληνύχτα σου!

Να σε ζητώ απεγνωσμένα
ακόμα και στον ύπνο μου,
γιατί δε σε χορταίνω!

Έρωτας είναι να σε παίρνω αγκαλιά
για να κοιμηθούμε
και να μου λες
«γύρνα απ’ την άλλη να κοιμηθείς άνετα,
γιατί δουλεύεις το πρωί
κι αγαπιόμαστε αύριο πάλι».

Όταν τόσο εύκολα,
την καθημερινότητα μας
τη μετατρέπεις σε κάτι μαγικό!

Έρωτας είναι το άπιαστο όνειρο,
που άγγιξα μαζί σου!
Το όνειρο, που σταμάτησα να ελπίζω και να κυνηγώ,
μέχρι που εμφανίστηκες εσύ στη ζωή μου!

Εσύ, τα πάντα μου!
Εσύ Λου…λούδι μου!
Μόνο Εσύ!

Ηλίας Παπαθανασίου

Στα κάστρα της πόλης μου

Άλλη μια μέρα έφυγε, έφτασε στο τέλος της κι εγώ εδώ. Στα ερείπια μιας άλλης εποχής, στα κάστρα, όπως έμαθα από μικρός, μόνος, να χαζεύω τον ήλιο που σιγά σιγά χάνεται. Ένα τόσο όμορφο ηλιοβασίλεμα, αλλά παράλληλα και τόσο βαρύ, γιατί έρχεται να μου θυμίσει, πως ακόμα μια μέρα πέρασε.

Πέρασε κι άφησε πίσω της απορίες κι αναπάντητα ερωτήματα…
Τι έκανα σήμερα;
Πως ήταν η μέρα μου;
Είμαι ευχαριστημένος;
Γέλασα;
Δε θυμάμαι, ίσως ελάχιστα…
Τι άλλο έκανα;
Ήμουν σωστός απέναντι στους άλλους;
Απέναντι στον εαυτό μου, ήμουν;
Γιατί άραγε είμαι μόνος εδώ πάνω;

Εδώ! Παρέα με τη μοναξιά…

Ήρθε πάλι να μου θυμίσει τις επιλογές και τα λάθη που ίσως έκανα και βρίσκομαι τώρα εδώ μόνος… Αλλά ίσως και όχι, απλά να ζητάει κι αυτή λίγη παρέα μαζί μου. Εγώ έχω εκεί έξω ανθρώπους, που νοιάζονται για μένα, το ξέρω. Που θα είναι δίπλα μου σε ό,τι κι αν ζητήσω.

Εδώ έρχομαι, γιατί μου αρέσει. Αυτή η ηρεμία, σε συνδυασμό με την υπέροχη θέα που αντικρίζουν τα μάτια μου, γαληνεύει την ψυχή μου. Καθαρίζω το μυαλό μου απ’ όλες τις βρομιές της καθημερινότητας.

Έτσι ήμουν πάντα άλλωστε. Ένας ρομαντικός, μοναχικός ταξιδιώτης, που με όπλο του την φαντασία, μπορεί να ταξιδέψει παντού, να κάνει όνειρα… Να βλέπει το παρελθόν μέσα από το ηλιοβασίλεμα και να διορθώνει τα λάθη του. Να οραματίζεται μέσα από την ανατολή μια καινούργια μέρα, γεμάτη ελπίδες, όνειρα και φιλοδοξίες για το μέλλον… Αυτός είμαι εγώ!

Ηλίας Παπαθανασίου

Περίμενα για σένα, γεννήθηκες για μένα…

Πέρασαν ήδη τρεις βδομάδες από τότε…
Όπως κάθε πρωί, ξύπνησα με την πιο γλυκιά καλημέρα από τα χείλη σου. Σε φίλησα και φεύγοντας για τη δουλειά σε αποχαιρέτησα, λέγοντας σου ότι δε θα αργήσω, θα έρθω γρήγορα κοντά σου. Βλέπεις, ήταν λιγοστές οι ώρες που έμεναν και ήθελα να εκμεταλλευτώ και το τελευταίο δευτερόλεπτο μαζί σου.

Έτσι κι έγινε, δεν άργησα πολύ και γύρισα στο σπίτι. Σε είχε πάρει ο ύπνος. Ήταν η σειρά μου να σε ξυπνήσω. Ήρθα κοντά σου, σου ψιθύρισα πόσο σε λατρεύω και σε πήρα στην αγκαλιά μου. Δε θυμάμαι πόση ώρα μείναμε έτσι… Ήταν λες και σταμάτησε ο χρόνος και ήμουν ακριβώς εκεί που ήθελα.

Έπειτα σηκωθήκαμε και μέχρι να ετοιμαστείς, είχα φτιάξει τον αγαπημένο μας ελληνικό. Είχε υπέροχη μέρα και βγήκαμε στο μπαλκόνι. Ο ήλιος έπεφτε στα μαλλιά σου και τα έκανε να λάμπουν, καθώς δε σταματούσα να τα χαϊδεύω, να σε φιλώ και να σου λέω να μη στεναχωριέσαι και να μη φοβάσαι. Μου ήταν τόσο δύσκολο να σε αποχωριστώ, όσο κι αν το έπαιζα ήρεμος. Παρόλο που σου έλεγα ότι όλα θα πάνε καλά, μέσα μου έβραζα. Αλλά δεν ήθελα να το κάνω ακόμα πιο δύσκολο για μας. Ήταν το τελευταίο καφεδάκι μας βλέπεις, στο μπαλκόνι του σπιτιού μας.

Όλη αυτή η άρρωστη κατάσταση που επικρατεί τον τελευταίο μήνα, έμελλε να μας απομακρύνει και να μας δοκιμάσει. Έχουν περάσει τρεις βδομάδες από τότε και παρά τις δυσκολίες, εμείς μέσα από αυτό βγαίνουμε πιο δυνατοί. Δε ξέρω πόσος χρόνος θα περάσει μέχρι να σε ξαναδώ, αυτό που ξέρω είναι ότι περίμενα τόσα χρόνια τον απόλυτο έρωτα και δε τον αφήνω τώρα που τον βρήκα. Θα περιμένω όσο κι αν χρειαστεί. Γιατί πολύ απλά, έρωτά μου, περίμενα για σένα, γεννήθηκες για μένα.

Ηλίας Παπαθανασίου