Παίκτες σιωπής

Διαλέξαμε κι οι δύο τη σιωπή.

Δεν είπαμε τίποτα,
μονάχα κοιτούσαμε αμίλητοι,
πάντα σιωπηλοί.

Στο μυαλό μας λέξεις πολλές,
έτοιμες να βγουν από τα χείλη,
να καίνε το στόμα,
μα δε βγήκε καμία,
ποτέ.

Μόνο ακούγαμε τα φλύαρα λόγια,
που μιλούσανε
χωρίς να πούνε κάτι.

Άσκοπα λόγια
δίχως περιεχόμενο.

Βάλαμε και τη μάσκα της λογικής,
για να μπορέσουμε να μιλήσουμε,
να φωνάξουμε κι εμείς
-μα τίποτα δεν είπαμε,
δεν ήμασταν οι εαυτοί μας.

Για όσα ονειρευτήκαμε,
σιωπήσαμε.

Μείναμε οι δυο μας
σ’αυτό το παιχνίδι
με στόματα κλειστά.

Λευκές σελίδες το βιβλίο της ζωής,
γεμάτες από σιωπές.

Οι λέξεις ανείπωτες
κι εμείς εκεί…
πάντα σιωπηλοί.

Βαγγέλης Δεληλάμπου

Ανθρώπινες σχέσεις

Χρόνια προσπαθώ να εξηγήσω τις ανθρώπινες σχέσεις.

Γιατί, πώς, τώρα τι γίνεται. Τι νιώθουμε, ποια τα συναισθήματά μας;
Θα πληγωθω; Τι κάνω;
Θα ερωτευτώ; Κι αν πληγωσω; Αν πληγωθω;
Θα ζηλέψω; Μπορεί.
Τι κάνω; Τι απόφαση θα πάρω; Τι θα επιλέξω;
Θα είναι σωστή η επιλογή μου; Θα είναι το καλύτερο για εμένα;

Τόσα πολλά ερωτήματα, τόσες σκέψεις. Κάποιες σχέσεις είναι ευλογία, κάποιες άλλες κατάρα και άλλες μαθήματα ζωής. Σε δοκιμάζουν, σου βγάζουν τον καλύτερο ή τον χειρότερο εαυτό σου. Κάποιοι μένουν δίπλα σου, αλλοι αποχωρούν κι άλλους τους διώχνεις.

Συμπεριφορές, λάθη, ψέματα, πράξεις, λόγια, πόνος, ευτυχία. Όλα θα έρθουν στο δρόμο της ζωής. Κι η ζωή θα συνεχίσει το χορό της. Κι εμείς θα κινούμαστε στους ρυθμούς της, θα προχωράμε στα βήματα της. Κι ο καιρός θα περνάει.

Γύρω μου οι άνθρωποι θέλουν να κερδίσουν μία σχέση, όμως δεν παραχωρούν τίποτα από τον εαυτό τους, ούτε χιλιοστό, για να μην χάσουν τη βολή τους. Κολλημένοι στο εγώ τους –στο εγώ μας καλύτερα. Ένα άτιμο κι άθλιο “εγώ”, που κατασπαραζει τα σωθικά μας. Ένα σαράκι που μας τρώει σιγά σιγά. Κάποιες φορές κρύβεται καλά, δε φαίνεται. Μα τις περισσότερες φορές, βγαίνει στην επιφάνεια και τα καταστρέφει όλα.

Εγωισμός… Αυτός ο εγωισμός, ο καταστροφικός, που δηλητηριάζει τις ψυχές μας. Βλαβερός κι ανούσιος, μόνο τη δυστυχία φέρνει. Σκέφτεσαι τα ανικανοποίητα “θέλω” σου, τα φορτώνεις στον άνθρωπό σου και τον γεμίζεις συνεχώς με “πρέπει”, “δεν”, “όχι” και “μη”. Θέλεις να ελέγχεις τα πάντα, αδιαφορώντας για τις ανάγκες του άλλου. Τον κάνεις να νιώθει ενοχές για κάτι που έκανε ή και που δεν έκανε. Τον χειραγωγεις και τον ελέγχεις, κρατώντας τον δεμένο με σχοινιά και παρατηρείς την κάθε του κίνηση. Είσαι εκεί πάντα να του κόψεις τα φτερά.

Ένα “εγώ” τεράστιο, πιο μεγάλο κι από το ίδιο το σύμπαν, που μπαίνει στη σχέση και γκρεμίζει ό,τι βρει. Αφήνει τις σχέσεις μισές, χαλόντας τη μαγεία. Τη μαγεία του έρωτα. Σηκώνει τείχη ο εγωισμός, κρύβοντας τα αισθήματα. Διώχνει το φως, την αισιοδοξία. Η κρίση θολώνει κι η κάθε ελπίδα χάνεται με τον καιρό. Τρώει λίγο λίγο την ψυχή ο εγωισμός και γυρισμός δεν υπάρχει. Δε διορθώνεται πια τίποτα.

Συμβαίνει, πληγώνεσαι. Το νιώθεις, το αντιλαμβάνεσαι. Καταλαβαίνεις. Ή έστω προσπαθείς. Πονάς, πονάς πολύ. Το συζητάς με γνωστούς και φίλους. Πονάει ακόμα. Το συζητάς ξανά, μα συνεχίζει να πονάει. Περνάει ο χρόνος. Περνάει κι άλλος χρόνος..

Κι εμείς εκεί… Συνεχίζουμε…  

 Δεληλάμπου Βαγγέλης