Αύγουστος

Αυτός ο Αύγουστος, περίεργος μήνας…
Ανέκαθεν έκρυβε μια θλίψη 
και μια χαρά συγχρόνως. 

Έχει όλες εκείνες τις αναμνήσεις και τις θύμησες του καλοκαιριού.
Αναμνήσεις γεμάτες, χαραγμένες στο » για πάντα ». 

Έχει όμως και την αναμονή του φθινοπώρου… 
Περιμένει τον άτιμο Σεπτέμβρη 
που θα μας επαναφέρει στην πεζή και γνωστή καθημερινότητά μας. 

Πόσα και πόσα τραγούδια δε γράφτηκαν γι’ αυτόν το μήνα, 
για τον υπέροχο Αύγουστο!

Σκέψεις, μελαγχολία…
Βάσανα του μυαλού.
Ακαταμάχητοι έρωτες, χαμόγελα…
Χτύποι της καρδιάς.
Παλίρροιες, γαλήνες.
Καρδιές αγαπημένες, μα και χωριστές.
Και η ψυχή να θέλει κι άλλο.
Άλλο ένα φιλί,
άλλο ένα σ’ αγαπώ…
Κι ακόμα έναν Αύγουστο…
Αύγουστος…

Δεληλάμπου Βαγγέλης

Που να ‘σαι άραγε;

Η μουσική στο βάθος να παίζει,
έξω πέφτει η βροχή
και από το παράθυρο ακούγεται ο ήχος της.
Τι όμορφα όλα που φαίνονται,
μα δεν είναι.. λείπεις εσύ.
Όλα χάνουν την ομορφιά τους
αν δεν είσαι εδώ.
Όλα τα κάνω μηχανικά, άσκοπα,
χωρίς κανένα λόγο.
Κάνω διάφορα μήπως ξεχάσει το μυαλό.


Που να ΄σαι άραγε;
Λίγο να ερχόσουν να μου κρατούσες συντροφιά αυτήν την όμορφη νύχτα.. μόνο λίγο..
Μια αγκαλιά, ένα φιλί, ένα χέρι
να με κρατήσει για να μην πέσω,
μόνο αυτό ζητώ.. μόνο για λίγο..
Που να ΄σαι άραγε;
Λίγο να έβλεπα ξανά τα μάτια σου,
τα χείλη σου, το χαμόγελό σου..
Αυτό το χαμόγελό σου!


Έλα τουλάχιστον σ’ένα όνειρο,
έλα ένα ψέμα να ζήσω,
έλα για να χαμογελάσω..
έστω για λίγο..
Εγώ είμαι εδώ και σε περιμένω..
και για πάντα αν χρειαστεί.
Σε περιμένω..
Που να ΄σαι άραγε;

Βαγγέλης Δεληλάμπου

Να χαμογελάτε…

Να δείχνετε το χαμόγελό σας…
Στους γύρω σας, στον ή στη σύντροφό σας,
στους φίλους σας, στην οικογένειά σας,
ακόμα και σ’έναν άγνωστο.

Ένα χαμόγελο μπορεί να φτιάξει τη μέρα κάποιου
ή και τη δική σας!

Περισσότερο κόπο κάνουμε 
με το να είμαστε λυπημένοι και σκυθρωποί 
παρά να χαμογελάσουμε,
σκεφτείτε το…

Είναι μια απλή καμπύλη των χειλιών.
Ο,τι έγινε, έγινε…
Ο,τι είναι να γίνει, θα γίνει.
Ο λόγος να μην χαμογελάμε, 
ΚΑΝΕΝΑΣ!

Να χαμογελάτε…
Ένα χαμόγελο είναι το ομορφότερο δώρο
που μπορείς να κάνεις σε κάποιον.
Κάν’ το και στον εαυτό σου!

Βαγγέλης Δεληλάμπου

Τι ωραίο έρωτα που δε ζήσαμε!

Τι ωραίο έρωτα που δε ζήσαμε…

Κι αφήσαμε στη φαντασία μας να κάνει ό,τι θέλει,
είχε δικούς της κανόνες,
μόνο χαμόγελο και μόνο αγάπη,
δάκρυ δεν υπήρχε.

Δεύτερες σκέψεις, άσχημες λέξεις, ήταν για έρωτες κανονικούς. Εμείς, δυστυχώς, δεν ανήκαμε σε αυτούς. Εμείς αυτόν τον έρωτα μόνο στη φαντασία μας τον ζήσαμε, παρακάτω δεν προχωρήσαμε.

Φοβηθήκαμε μήπως πονέσουμε, 
μήπως μπλέξουμε σε λάθος ιστορίες, μήπως πληρώσουμε παλιές αμαρτίες. Φοβηθήκαμε και σε αυτό που θέλαμε δεν αφεθήκαμε. 

Πνιγήκαμε από τα <<πρέπει>> και πήραμε ό,τι αξίζαμε.

Τι ωραίο έρωτα που δε ζήσαμε!

Βαγγέλης Δεληλάμπου

Δεν είναι λάθος η αγάπη

Δεν έχει κανένα λάθος η αγάπη,
όποια μορφή και αν έχει.


Όταν μιλάμε για αγάπη δε χωράνε λογικές, μη και πρέπει.
Μιλάμε για συναίσθημα, δυνατό και αληθινό, που μόνο η καρδιά μπορεί να το νιώσει.
Το μυαλό έχει μάθει να κρίνει κι όπου μπαίνει η κρίση παύει να υπάρχει αγάπη. Όλοι έχουμε δικαίωμα να τη νιώσουμε και όλοι μπορούμε. Η αγάπη είναι φως, είναι ελπίδα…


Γεννιέται ο άνθρωπος μέσα από αυτή, νιώθει πως μπορεί να αγγίξει τον ουρανό και πως μπορεί να πάρει μια θέση δίπλα στα άστρα.
Με την αγάπη αισθάνεσαι δυνατός, ισχυρός, δε φοβάσαι τίποτα, αγκαλιάζεις τη ζωή.


Είναι αρετή η αγάπη, ενώνει ανθρώπους και αλλάζει τον κόσμο.
Γιατί στην αγάπη δεν υπάρχει κανένα λάθος.

Βαγγέλης Δεληλάμπου

Όνειρο ήταν και πάει…

Χτες το βράδυ σε σκέφτηκα

 και άρχισα να κλαίω, πολύ.

Όχι, όχι επειδή έφυγες,

συνήθισα μακριά σου,

 -λέμε τώρα!

Έκλαψα για όλα εκείνα που δε ζήσαμε,

για όλα εκείνα που λέγαμε

πως θα κάναμε μαζί, ωραία θα ήταν..

 και το αξίζαμε!

Μα τελείωσε τώρα,

όνειρο ήταν και πάει..

Και απόψε τα ίδια θα σκεφτώ,

πάλι τα δάκρυα θα μείνουν συντροφιά μου,

μαζί με όλα εκείνα που έμειναν στη μέση.

Και οι σκόνες κι οι στάχτες

από τις αναμνήσεις

θα έρθουν στα μάτια σαν καρφιά

να μου θυμίζουν όλα όσα αφήσαμε.

Κρίμα,

όνειρο ήταν και πάει…

Βαγγέλης Δεληλάμπου

Κι η ζωή συνεχίζεται…

Κι η ζωή συνεχίζεται,

όμως μισή και μακριά από ‘σένα…

Κι η ζωή συνεχίζεται,

χωρίς τα χάδια σου και τη συντροφιά σου,

χωρίς εσένα.

Λείπει το χαμόγελό σου,

η φωνή σου, εσύ…

μου λείπεις.

Κι η ζωή συνεχίζεται,

όλοι έτσι μου λένε…

μόνο που κανείς δε μου είπε

 πώς συνεχίζεται έτσι αυτή η ζωή. 

Μια ζωή δίχως χρώμα,

μια ζωή με σιωπές.. 

Μια ζωή άδικη,

γεμάτη τρέλα και φόβο.

Κι η ζωή λοιπόν, 

συνεχίζεται..

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΔΕΛΗΛΑΜΠΟΥ

Ο χρόνος

Απ’ τη στιγμή που γεννιόμαστε,
ένα ρολόι από πάνω μας μετράει,
μετράει τον χρόνο μας. 

Η ροή του συνεχής και γρήγορη,
σαν μια βάρκα που πηγαίνει στα ανοιχτά της θάλασσας
και την παρασέρνει το κύμα. 

Μετράει συνέχεια, ώρες, λεπτά, χρόνια. 
Ο χρόνος…
Σύμμαχός μας, μα κι εχθρός. 

Αυτός μας φταίει για ό,τι δεν προλάβαμε,
τον βρίζουμε, τα βάζουμε μαζί του
και για να μην θίξουμε τον εγωισμό μας,
του ρίχνουμε όλο το φταίξιμο επάνω του.

Μα είναι και καλός μαζί μας,
μας δίνει τόσες ευκαιρίες να συνειδητοποιήσουμε τα λάθη μας
και μας χαρίζει χιλιάδες στιγμές για να τις ζήσουμε όπως εμείς θέλουμε.

Κυλάει και φεύγει,
δεν μπορείς να τον γυρίσεις πίσω.
Απ’ τη στιγμή που φεύγει δεν ξαναγυρνάει. 
Μπορεί όμως να αφήσει πίσω του ωραίες εικόνες,
που θα τις κουβαλάς μαζί σου μια ζωή
-τις αναμνήσεις. 

Γι’ αυτό την κάθε στιγμή μας, ας την αξιοποιήσουμε
και το κάθε δευτερόλεπτο σ’ αυτήν τη γη,
σ’αυτόν τον κόσμο,
ας το ζήσουμε.
Έντονα και δυνατά.

Βαγγέλης Δεληλάμπου

Μαριονέτα

Το ήξερα πως δεν είχες κάτι να δώσεις,
αλήθεια, το ‘ξερα απ’ την αρχή.
Μα σε ερωτεύτηκα, να πάρει!

Τί να κάνω…

Κι όποιος ερωτεύεται γίνεται έρμαιο,
παιχνίδι στα χέρια του άλλου…
Σαν μαριονέτα.
Μια μαριονέτα, που υπακούει τυφλά,
χωρίς καμία βούληση.

Η ζωή μου, στα χέρια σου,
κρέμεται από μερικές κλωστές.
Διατάζεις κι εγώ εκτελώ.
Κινούμαι και χορεύω στο δικό σου ρυθμό.
Γίνομαι το δικό σου εκκρεμές,
κρέμομαι από τα σχοινιά σου…

Τραβάς τα νήματα δυνατά,
με πονάς. 
Τα χαλαρώνεις,
σωριάζομαι.

Έχεις τον απόλυτο έλεγχο.

Η κάθε μου κίνηση,
δική σου
κι η ισορροπία μου εύθραυστη,
από εσένα εξαρτώμαι.

Μ’ αφήνεις και σπάω,
γίνομαι κομμάτια χίλια δυο.

Με παρατάς,
πια δε σου κάνω.

Τελείωσες την παράσταση,
πας για την επόμενη…

Βαγγέλης Δεληλάμπου

Συνήθεια

Συνηθίζουν οι άνθρωποι,
συνηθίζουν στο καθετί.

Μέρα τη μέρα,
χωρίς να το θέλουμε,
μπαίνουμε σε μία ρουτίνα
κι εκτελούμε πράξεις
χωρίς καμιά σκέψη,
μηχανικά,
σαν προγραμματισμένα ρομπότ.

Όλα σιγά σιγά παίρνουν τη μορφή της συνήθειας.

Όπως ο έρωτας,
που ντύνεται καθημερινά
με δόσεις αλήθειας
και συνηθίζεται,
κάνοντάς τον δεδομένο.

Συνηθίζουμε την κακία,
τη βάζουμε στη ζωή μας,
στην καθημερινότητά μας
και πια στα μάτια μας
μοιάζει τόσο οικεία…

Συνηθίζουμε ακόμα και στον πόνο,
μπαίνει μέσα μας,
σ’ όλο μας το κορμί
και μέχρι να το καταλάβουμε,
ριζώνει παντού,
μας κάνει υποχείριό του
και πια σαν άβουλα όντα,
κάνουμε ό,τι μας πει.

Έχει τόση δύναμη η συνήθεια,
που πάντα μας νικάει.

Όλα συνηθίζονται,
μέχρι κι οι άνθρωποι…
Μέχρι και τα «θέλω» τους,
ακόμα και τα «σ’αγαπώ» τους…

Βαγγέλης Δεληλάμπου