Ψυχορράγημα…

Τις αράδες αυτές πρέπει να τις διαβάσεις κυρίως εσύ. Ναι, εσύ! Καλά κατάλαβες, σε σένα απευθύνομαι.

Σε σένα που με καμιά εικοσαριά ευρώ σβήνεις τα ανομολόγητα σου πάθη πάνω σε ανθρώπινες ψυχές. Σε σένα, τον έναν στους τέσσερις Έλληνες που έχει πληρώσει για να κάνει έρωτα με κάποια κοπέλα αδιαφορώντας για όλα όσα πέρασε και περνάει εκείνη. Σε σένα που με τα βρώμικα λεφτά σου ρίχνεις νερό στον μύλο μιας επιχείρησης που αποδίδει δισεκατομμύρια σε εγκληματίες και μετατρέπει ανθρώπινες υπάρξεις σε σκουπίδια και ανθρώπινα ερείπια…

Ένας στους τέσσερις Έλληνες έχει κάνει σεξ με θύμα trafficking…

Αλήθεια, πως μπορείς και κοιμάσαι τα βράδια; Είμαι μάλιστα βέβαιος πως είσαι και καλός Χριστιανός… Πως μπορείς και φιλάς τα παιδιά σου κάθε βράδυ όταν τα βάζεις για ύπνο; Όταν γνωρίζεις; Γιατί μη μου πεις πως δεν γνωρίζεις…

Πως νιώθεις κάθε φορά που ρίχνεις το βρωμερό κορμί σου πάνω στο σώμα μιας κοπέλας που ξέρεις καλά πως είναι θύμα της φτώχειας της;

 Σε σιχαίνομαι, κάθαρμα, να το ξέρεις! Σε σιχαίνομαι και ντρέπομαι που θεωρούμαι πως ανήκω στο ίδιο βιολογικό γένος μ’ εσένα…

Εσύ είσαι που την έκλεψες από τον τόπο της ρε, εσύ και μόνο εσύ! Δεν είναι τα χέρια αυτού του ανθρωπόμορφου τέρατος, του δουλέμπορου, εκείνα που άρπαξαν εκατομμύρια κοπέλες από τις οικογένειες τους μετατρέποντας τους σε σύγχρονες σκλάβες, αλλά τα δικά σου!

Εσύ, ο ευυπόληπτος πελάτης που σβήνεις την αρρώστια σου πάνω σε αθώες ψυχές. Κανένας άλλος, μονάχα εσύ!

Αν εξαφανιζόσουν εσύ από το πρόσωπο τη γης, να είσαι βέβαιος πως το πρόβλημα θα έπαυε να υπάρχει. Εσύ το συντηρείς! Εσύ και μόνο εσύ…

Κι αν έχεις ακόμα το θράσος να ισχυρίζεσαι πως δεν γνώριζες, κτήνος, μάθε λοιπόν τους αριθμούς μπας και χάσεις τον ύπνο σου και γλυτώσει ο κόσμος μας από σένα…

Η εμπορία ανθρώπων αποτελεί σήμερα το τρίτο μεγαλύτερο οργανωμένο έγκλημα μετά την παράνομη διακίνηση ναρκωτικών και το εμπόριο όπλων. Εκτιμάται ότι αποφέρει περίπου 25.700.000.000 ευρώ ετησίως, από τα οποία τα 22.600.000.000 προέρχονται από τη σεξουαλική εκμετάλλευση. Η χώρα μας αποτελεί χώρα προορισμού και διέλευσης ανθρώπων που εισέρχονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Εκτιμάται ότι περίπου 20.000 γυναίκες, εκ των οποίων 1.000 κορίτσια ηλικίας 13 έως 25 ετών, είναι θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης στην Ελλάδα.

Αλήθεια, με πόσες από αυτές έχεις πάει μέχρι τώρα, κτήνος;

 Αλλά εκεί που πραγματικά χρειάζεται κάποιος άνθρωπος τεράστιες δόσεις Vertigo Vomex για να καταπνίξει την αναγούλα που του προκαλούν οι αριθμοί, είναι αν δει το trafficking σε αριθμούς παγκοσμίως…

27.000.000 άνθρωποι στον κόσμο είναι σύγχρονοι δούλοι.

20.900.000 άνθρωποι είναι θύματα καταναγκαστικής εργασίας, συμπεριλαμβανομένης και της σεξουαλικής εκμετάλλευσης.

14.200.000 άνθρωποι είναι θύματα εργασιακής εκμετάλλευσης σε τομείς όπως οι αγροτικές καλλιέργειες, οι κατασκευές, η οικιακή εργασία και η βιομηχανική παραγωγή. Αλήθεια, όταν σβήνεις τα βρώμικα πάθη σου πάνω σε ανθρώπινες ψυχές τρως παράλληλα και ζουμερές φράουλες Μανωλάδας;

Θέλεις κι άλλα νούμερα;

4.500.000 άνθρωποι είναι θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης.

5.500.000 παιδιά είναι θύματα εμπορίας για σεξουαλική εκμετάλλευση ή μαύρη εργασία. Ναι ρε, καλά διάβασες… Πεντέμισι εκατομμύρια παιδιά! Παιδιά που θα μπορούσαν να είναι και τα δικά σου παιδιά…

Όλες αυτές οι ανθρώπινες ψυχές προέρχονται από 127 χώρες της υφηλίου και καταλήγουν σε 137 χώρες προορισμού, μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνεται και η χώρα σου!

Θέλεις κι άλλα;

Από όλους αυτούς τους ανθρώπους, μόνο οι 40.000 αναγνωρίστηκαν ως θύματα trafficking το 2013 παγκοσμίως…

Μονάχα το 1-2% των θυμάτων καταφέρνουν να αποδράσουν από τους εκμεταλλευτές τους και να σωθούν. Για κάνε έναν απλό υπολογισμό, αν βέβαια μπορείς, και θα ανακαλύψεις πόσοι είναι τελικά οι άνθρωποι παγκοσμίως που πεθαίνουν στη σκλαβιά…

Και το πιο εξοργιστικό απ’ όλα; Μόνο 1 στους 100.000 Ευρωπαίους διακινητές καταδικάζεται…

Πως νιώθεις τώρα μετά από όλα αυτά; Να ξέρεις ότι την επόμενη φορά που θα πληρώσεις για να σβήσεις την αρρώστια σου, τα μάτια όλων μας θα είναι πάνω σου. Θα είναι πάνω σου και θα τρυπάνε την άδεια σου ψυχή, κτήνος…

Στέφανος Μαντζαρίδης

Κάτι δυνατό, να σε ξεχάσω

Δεν αντέχω άλλο….
Οι δυνάμεις μου, μ’ έχουν πλέον εγκαταλείψει.
Το μόνο που έχει απομείνει σταθερά διπλά μου, είναι η θύμηση της απουσίας σου.
Κάτι ξεχασμένες υποσχέσεις που έμειναν ανεκπλήρωτες.
Κάτι μισές κουβέντες.
Κομμένες και ραμμένες στα μέτρα των πρέπει.
Κάτι ανείπωτες εξομολογήσεις, που δε βρήκαν τη φωνή ώστε ειπωθούν.
Κάτι αγκαλιές που δεν πραγματοποιήθηκαν.
Κάτι μεθυσμένες ανάσες, που απελπισμένα έψαχναν τα χείλη σου να ακουμπήσουν τον αναστεναγμό που έκρυβαν μέσα τους.
Κάτι δάκρυα, που ήθελαν να ξεχυθούν στον ώμο σου, αλλά αντ’ αυτού, τα κατάπιε το μαξιλάρι μου.

Εσύ όμως, άφαντος.

Δεν ψάχνω πλέον το γιατί.
Ούτε δικαιολογίες.
Δεν ψάχνω τρόπους να σε ξαναφέρω κοντά μου.
Ούτε να επικοινωνήσω μαζί σου.
Ούτε να μάθεις την παραμικρή λεπτομέρεια για το τι απέμεινε μέσα μου, μετά από εσένα.
Δεν ψάχνω καν τρόπους να σε δω.
Ή να σου μιλήσω.

Εγώ, που έλιωνα με την εικόνα του προσώπου σου.
Εγώ, που κοβόταν η ανάσα μου, στο άκουσμα της φωνής σου.
Εγώ, που καιγόμουν για μια σου κουβέντα.

Μα ποιον κοροϊδεύω;
Ακόμα σκαλώνω σε κάθε άκουσμα του ονόματος σου.
Ακόμα λιώνω στην ιδέα του να σε δω.
Ακόμα σπαρταράει η καρδιά μου στη σκέψη να σε ξανακούσω.
Ακόμα φλέγομαι να δω ένα μήνυμα σου.
Μια σου λέξη μόνο
–ή και δύο. Αυτές τις δύο, που λέγονται σκέτες και κοφτές.
Που δηλώνουν ότι η απουσία κάποιου, μας κομματιάζει.
Μας αφήνει μισούς.
Ακόμα μέσα μου καρτερώ εκείνο το ταξίδι του ερχομού σου, που ποτέ δεν έκανες.
Ακόμα η λαχτάρα για το ενδεχόμενο να σε βρω στα σκαλοπάτια του σπιτιού μου, παραμένει σταθερή και έντονη, κάθε φορά που γυρνώ σπίτι μου.

Καμία σημασία όμως δεν έχει πια.
Γιατί όπως είπα, δεν ψάχνω πλέον τίποτα που θα μπορούσε να μας φέρει κοντά.
Πλέον η μόνη μου αναζήτηση, είναι στους τρόπους να σε ξορκίσω.
Να βρω αυτό το κάτι, που θα σε κάνει οριστικά παρελθόν μέσα μου.
Ένα παρελθόν, με κλειστές πλέον πόρτες.

Ψάχνω κάτι συγκεκριμένο.
Κάτι δυνατό.
Κάτι δυνατό, να σε ξεχάσω…
Κάτι δυνατό, ώστε να βγεις μια για πάντα από κάθε κύτταρο του κορμιού μου.
Κάτι δυνατό, ώστε να εξαφανιστείς από κάθε ίχνος των σκέψεων μου.
Κάτι δυνατό, ώστε να νεκρώσει και το τελευταίο συναίσθημα που σε συμπεριλαμβάνει.

Κάτι τόσο δυνατό, που να είναι πιο δυνατό από έμενα…

Εγώ βλέπεις, δεν είμαι δυνατή πλέον.
Δείχνω, αλλά δεν είμαι.
Τα καταφέρνω καλά, γιατί έχω μάθει να κρατάω το κεφάλι ψηλά.
Να περνώ τα ζόρια μου, μονή μου.
Κι έτσι, ζεις κι εσύ στο παραμύθι σου.
Ένα παραμύθι, το όποιο σου επιτρέπει να ζεις δίχως τύψεις, βλέποντας με χαμογελαστή και περήφανη.

Θα τη βρω την άκρη μου όμως εγώ.
Όπως πάντα άλλωστε.
Θα πατήσω στα πόδια μου και θα πεισμώσω τόσο, ώστε να καταφέρω να κερδίσω αυτό που θέλω. Έστω και εν μέρει.
Θα βρω αυτό το κάτι που ψάχνω.
Αυτό το κάτι, που θα είναι τόσο δυνατό, ώστε μια για πάντα να βάλει τέλος σε εσένα.
Ψάχνω κάτι δυνατό να με βοηθήσει να σε διαγράψω από παντού.
Κάτι δυνατό, να σε αντικαταστήσει, πριν μισήσω τα πάντα γύρω μου.
Κάτι δυνατό, πριν σιχαθώ τον ερωτά και την αγάπη εξ αιτίας σου…
Κάτι δυνατό, να σε βγάλει από μέσα μου, για να μπορέσω να ανασάνω ξανά.
Να μη σε σκέφτομαι μόλις ξυπνάω.
Να μην ξενυχτάω κάθε βράδυ, σκεπτόμενη εσένα.
Να μη με βρίσκουν τα ξημερώματα με υγρά μάτια.
Να μην είμαι κάθε μέρα, με ένα ερωτηματικό καρφωμένο στο μυαλό μου… Ένα ερωτηματικό με όνομα.
«ΓΙΑΤΊ;», το λένε.
Να μη σε θυμίζει κάθε αγαπημένο μου μέρος, που μας είχα ονειρευτεί μαζί εκεί.
Γιατί, θα ερχόσουν…
Θυμάσαι;
Θα πηγαίναμε παντού.
Μα δεν ήρθες.
Ποτέ.

Για αυτό σου λέω…
Πλέον, δε σε θέλω εγώ!
Δε θέλω τίποτα από εσένα…
Το μόνο που θέλω πλέον,
είναι κάτι δυνατό, ώστε να σε ξεχάσω…

Λου

Τι είναι έρωτας;

Έρωτας. Όπως το φαντάζεται κανείς. Μπορεί να είναι οι ωραίες μυρωδιές που μπαίνουν απ’ τα ρουθούνια και πλημμυρίζουν το μέσα σου! Ξέρετε ποιες μυρωδιές λέω. Αυτές που δημιουργούν τα ανθισμένα λουλούδια, ντυμένα με ζωηρά χρώματα. Αυτά τα λουλούδια που αποτελούν τη λεπτομέρεια σ’ έναν πίνακα ζωγραφικής που απεικονίζει την άνοιξη. Με το φωτεινό λαχανί για το φύλλωμα των δέντρων, και αυτό το ανοιχτό γαλάζιο για τον ουρανό, που δε φιλοξενεί σύννεφα. Προτιμάει να παρακολουθήσει μόνος του τη συναυλία που δίνουν τα πουλιά.

 Ίσως να είναι αυτή η καυτή ηλιαχτίδα που σου καίει το πρόσωπο, ενώ είσαι ξαπλωμένη μπροστά απ’ τη θάλασσα κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Κι όμως, εσύ, δεν ενόχλησε! Θέλεις να κρατήσεις τα μάτια σου κλειστά και να ακούσεις τον ήχο που κάνουν τα κύματα. Υπέροχος ήχος. Υπέροχο το γεγονός ότι η φύση μπορεί να δημιουργεί μουσική, δίχως μουσικά όργανα, δίχως λόγια.

 Θα μπορούσε να είναι τα φύλλα που πέφτουν από τα δέντρα το φθινόπωρο και ακουμπάνε τη Γη. Τόσο απαλά, σαν χάδι. Μπορεί και σαν δάκρυ, που κυλάει απ’ τα μάτια μιας κοπέλας που ερωτεύτηκε και πληγώθηκε, διασχίζει τα μάγουλά της και ύστερα πέφτει καθώς φτάνει στην άκρη του σαγονιού της. Επειδή δεν υπάρχει ανιδιοτελής αγάπη. Παρά μόνο στα μυθιστορήματα και τις ταινίες όπου ο συγγραφέας, ή σεναριογράφος, έχει πιθανώς απογοητευτεί που δεν πήρε ότι έδωσε. Αυτή είναι και η αιτία που γράφει τέτοιες ιστορίες. Μπορεί να είναι επίσης το άκουσμα της βροχής ή ακόμα και η μυρωδιά της υγρασίας.

 Έρωτας ίσως να είναι το ψυχρό κλίμα που σε κάνει να θέλεις να μείνεις απλά τυλιγμένη με την κουβέρτα σου, στον καναπέ σου, με κλειστή τηλεόραση, ακούγοντας τον ήχο της φωτιάς που έρχεται από το αναμμένο τζάκι, διαβάζοντας κάποιο ενδιαφέρον βιβλίο ή περιοδικό. Και όταν κοιτάζεις από το παράθυρό σου το μουντό ουρανό ή το χιονισμένο τοπίο, ταξιδεύεις με τη φαντασία σου στον κόσμο της Νάρνια.

 Μα πως θα μπορούσαν όλα αυτά να είναι έρωτας αν δεν μπορείς να τα ζήσεις με κάποιον που είσαι ερωτευμένη; Δύσκολο πράγμα ο έρωτας. Περίπλοκη αντίδραση του οργανισμού. Αλλά, τι μπορείς να κάνεις;

Όλγα Σπανού

Σαν καλοκαιρινή βροχή

Αυθόρμητη σαν την καλοκαιρινή βροχή

Έτσι και εσύ για εμένα.

Μπόρα το φιλί σου ταράζει

τα νερά της καρδιάς μου.

Η ανάσα σου αέρας στα πανιά μου.

Δεν το φοβάμαι το μελτέμι.

Σαν καπετάνιος να βγαίνω

για σεργιάνι στο κορμί.

Η αλμύρα απ’τον ιδρώτα σου

σαν το θαλασσινό νερό

να καίει το σκαρί μου.

Η βροχή αυτού του έρωτα

να μου ξεπλένει την ψυχή

G.G

Σε φτάνουν οι καλημέρες μου;

Άραγε σε φτάνουν οι καλημέρες μου;

Ή μήπως βρίσκεσαι τόσο μακριά που δεν μπορείς να τις νιώσεις;

Μια στιγμή ησυχίας χρειάζεται και θα τις ακούσεις.

Είναι όλες εκεί.

Μία-μία.

Μία για κάθε ημέρα.

Δε σε έχω αφήσει ποτέ χωρίς καλημέρα.

Δεν έχει σημασία που δε σου τις στέλνω.

Βρίσκονται όλες εκεί. Κάθε πρωί.

Κάθε πρωί που η πρώτη σκέψη, εσύ, έρχεσαι στο μυαλό.

Τη στιγμή που συνειδητοποιείς πως τα μάτια σου δεν αντικρίζουν αυτό που θέλουν.

Την ίδια ακριβώς στιγμή η καλημέρα έχει ειπωθεί,

σαν μια ευχή.

Κι ας είσαι μακριά μου,

εύχομαι να περάσει όμορφα η μέρα σου,

να χαμογελάσεις.

Γιατί αυτό θέλω.

Ακόμα κι αν εγώ δεν το βλέπω.

Λίγη ησυχία χρειάζεται μωρό μου και θα τις ακούσεις.

Θα σε φτάσουν όσο μακριά κι αν βρίσκεσαι.

Ευαγγελία Κ

Μια εικόνα χίλιες λέξεις – Τύχη

Αν καμιά φορά σε πετύχω
με ένα τυπικό χαιρετισμό
κι ένα νεύμα συμπάθειας
θα σε προσπεράσω.
Κι όπως θα χαθώ στο θόλο πλάνο
των φώτων της πόλης
δε σου κρύβω πως
θα φλερτάρω με το ενδεχόμενο
να γυρίσω πίσω για να παίξω
το τελευταίο χαρτί μου
στη φαινομενικά χαμένη πατρίδα μας.
Κοιτώντας σε στα μάτια
να διεκδικήσω ορισμένες εξηγήσεις
όπως το τι πήγε λάθος
κι αυτή τη φορά με εμάς;
Μα ο εγωισμός μου,
που λίγο πριν σου αφεθώ
δυναμικά θα επέμβει
και σαν αλεξίπτωτο θα ανοίξει
σώζοντας με από έναν βέβαιο ξεπεσμό.
Και με γοργό βηματισμό
θα με ξεβγάλει από τη
τυχαία συνάντηση μας
μα και το χρόνιο αδιέξοδο σου. (Έλενα Κορινιώτη)

Δεν ήρθες τυχαία στη ζωή μου.
Ούτε εγώ τυχαία
στη δική σου.
Δεν στάθηκες από ανάγκη δίπλα μου.
Ούτε εγώ κοντά σου.
Τη νύχτα που σε γνώρισα
μου είπες πως ήρθες για να μείνεις.
Κι εγώ σου απάντησα
«Μείνε»
Κι ύστερα ξημέρωσε για πάντα.
Δε θυμάμαι άλλη νύχτα να ζήσαμε. (Σοφία Τανακίδου)

Σκηνή 1η: Καλοκαίρι 1991. Ρώμη. Όπως κάθε χρόνο… Μόνο που εκείνη τη φορά ο κόσμος γυρίζει ανάποδα κι αναγκάζομαι να επιστρέψω άρον άρον νωρίτερα στη Θεσσαλονίκη που ζούσα τότε λόγω μιας τρελής αναποδιάς. Χριστοπαναγίες σε όλο το ταξίδι της επιστροφής. Ατυχία;
Σκηνή 2η: Καλοκαίρι 2001, μια μέρα μετά. Θεσσαλονίκη. Επίσκεψη στο σπίτι του κολλητού μου με το που γύρισα πίσω, αυτό δεν κάνεις κάθε φορά που πνίγεσαι; Η πόρτα ανοίγει. Είναι μπροστά μου. Από το πουθενά. Την επόμενη μέρα θα έφευγε. Δε θα τη γνώριζα ποτέ… Τύχη;
Σκηνή 3η – φινάλε (;): Καλοκαίρι 2020. Αθήνα. Εκείνη, ένα 16χρονο παιδί κι εγώ. Οικογένεια.

Ατυχία; Τύχη; Μπα, τίποτα από τα δύο… Δεν πιστεύω στην τύχη. Αν το βάφτιζα κάπως, θα το έλεγα κάρμα, μοίρα. (Στέφανος Μαντζαρίδης)

Οι άνθρωποι εκ φύσεως είμαστε λίγο ευθυνόφοβοι. Θα προτιμήσουμε να ρίξουμε ένα κακό συμβάν στην «κακή μας τύχη», αλλά ένα καλό, θα το πάρουμε ως δική μας επιτυχία. Προσωπικά, ανέκαθεν ήμουν μοιρολάτρης. Θεωρώ πως ο,τι συμβαίνει στη ζωή μας – καλό ή κακό- καθώς επίσης κι όσοι περνούν απ τη ζωή μας, έχουν τον λόγο τους. Πιστεύω πως αν είναι γραφτό να συναντηθείς με κάποιους ανθρώπους, με το έναν ή τον άλλον τρόπο, εν τέλει θα συναντηθείς. Το θέμα τύχης, είναι θέμα κάρμα. Όσο καλύτερα φέρεσαι, τόσο καλύτερα θα σου επιστρεφονται συμπεριφορές. Αν είσαι πικρόχολος και φέρεσαι με κακία κι αδικία, τότε μην κατηγορείς την «κακή σου την τύχη», αλλά το κακό σου το μυαλό.
Γι αυτό λοιπόν, δεν μπορώ να πω ότι πιστεύω στην τύχη απόλυτα. Μπορώ να πω με σιγουριά ότι η μοίρα και το κάρμα επιστρέφει συμπεριφορές. Την τύχη μας, την ορίζουμε εμείς, αναλόγως με το ποιοι είμαστε και πως φερόμαστε. (Μαριλένα Σ)

Αράχνη

Ένα δάκρυ παραμιλά και αποδέκτες του οι τέσσερις τοίχοι του σπιτιού μου.

Μες τη σιωπή και το σκοτάδι, ένα χάδι κολλημένο στου τζαμιού το άνοιγμα, ένα νεύμα συγκαταβατικό από τ’ απέναντι μπαλκόνι και το πρόσωπο σου θολό αιωρείται στο ταβάνι.

Δυο μάτια καρφωμένα πίσω από την πλάτη μου και μια σκιά στου καναπέ το μαξιλάρι, μια ανάσα μπερδεμένη στον αέρα μου και το κορμί σου κρεμασμένο απ’ το συρτάρι.

Ένα χαρτί ακουμπισμένο στην καρέκλα μου και δίπλα η φωνή σου ουρλιάζει μέσα στο μυαλό μου: «τι γράφεις πάλι μέσα στα μεσάνυχτα;» και η πολυθρόνα που καθόσουν σκονισμένη.

Έμεινε εκεί ακριβώς όπως την άφησες, μετράει δάκρυα και σκόνη και θυσίες και κάτω απ’ το χαλί τα όνειρα που κάναμε και οι κόμποι του πολύχρωμες παγίδες.

Μια κορνίζα γυρισμένη ανάποδα με μια αφιέρωση θλιμμένη• πόσο αστείο εγώ και εσύ δήθεν τυχαία αγκαλιασμένοι, στημένοι στης νιότης το απροσδόκητο, στο πειρασμό της περιέργειας.

Ένα ρόλοι ραγισμένο, οι ελπίδες μου δείκτες ασυγχρόνιστοι, το χρόνο με προσπάθεια μετράει και ο χρόνος εκδικείται την επιμονή του.

Μια αράχνη μόνη συντροφιά μου, πιάνει τη θλίψη και τον πόνο στον ιστό της, εκεί στη γωνία του μισογκρεμισμένου τοίχου.

Κι η ώρα πέρασε, το πάτωμα πλημμύρισε, ποιος θα μαζέψει πάλι τα κομμάτια;

Η ίδια κάθε βραδύ κίνηση, ένα φιλί σου στο λαιμό και μια υπενθύμιση, να κλείσω όλα τα φώτα, για να μη βλέπεις την ασχήμια της κατάντιας μας, για να αποκρύψεις τις συνέπειες της αλήθειας.

Και το χαρτί… το πήρε ο άνεμος, είχε δυο στίχους και κάτι ασυνάρτητους ρομαντισμούς, διάσπαρτα γραμμένους.

Κάθε γωνιά και μια σου θύμηση… μα εξαντλήθηκα να ζωγραφίζω τη μορφή σου.

Θα κλείσω λίγο το παράθυρο, γιατί κρυώνουν τα χαμένα σ’ αγαπώ σου και πουντιάζουν.

Θα σε βάλω για ύπνο κάτω απ’ τα σκεπάσματα, για να σε βρει το πρωί της ζωής σου η ματαιότητα.

Θα ξαπλώσω κι εγώ απόψε μαζί σου, όπως και κάθε βράδυ τόσα χρόνια.

Αέναη σιωπή στο ξεχαρβαλωμένο μου κρεβάτι… σους, μα μη φωνάζεις οι γείτονες κοιμούνται.

Καληνύχτα σταυρωμένη αγάπη μου, καληνύχτα και σε σένα καημένο πεπρωμένο μου!

Πρόσεχε λιγάκι τη σκάλα που ανεβαίνει στο παράδεισο, είναι ετοιμόρροπη θα πέσεις.

Καποκάκη Λ. Ελένη

Αυτός

Εγώ κι Αυτός
Πάντα ένας άλυτος συνδυασμός
Τρεις φορές αποτυχίας
ήταν αρκετές
για την εσωτερική στέρηση της ελευθερίας
Αυτός κι Εγώ νοητά δεμένοι
Μέσα σε ένα απωθημένο εγκλωβισμένοι
Μέσα σε ένα όνειρο χαμένοι
Για τους άλλους πάντα «ευτυχισμένοι»

Δανάη Χατζηαθανασιάδη

Να είσαι δυνατή εαυτέ μου, γιατί αξίζεις πολλά…

Είσαι άνθρωπος, όχι ρομπότ, το ξέρεις έτσι;
Μάλλον όχι.
Αν το ήξερες δεν θα το συζητούσαμε τώρα.
Κάτσε να τα πιάσουμε ρε κορίτσι μου απ’ την αρχή τα πράγματα.

Είσαι εκεί όποτε σε θέλουν, σωστά;
Όποτε χρειάζονται τη γνώμη σου, τη βοήθειά σου, τις γνώσεις σου,
ακόμα και φορές που δεν έπρεπε καν κάποιοι να σε χρειάζονται, εσύ έτρεξες.
Δίνεις απλόχερα, χωρίς να περιμένεις να πάρεις.
Πολλές φορές μάλιστα έδωσες και πράγματι δεν πήρες τίποτα πίσω.
Ούτε καν ένα απλό ευχαριστώ.
Ξέρεις, αυτό που διαχωρίζει την εκτίμηση, απ’ την αχαριστία.
Κι όμως, ξανά προσέφερες πάλι σ’ αυτά τα ίδια άτομα.

Πάμε παρακάτω.

Γεμίζεις καρδιές, ψυχές, χαμόγελα, αναμνήσεις, όσους αγαπάς.
Όσους λένε ότι σ’ αγαπούν.
Και νιώθεις γεμάτη εσύ η ίδια κάθε φορά που το κάνεις αυτό.
Μπράβο σου, δε λέω, είναι ωραίο συναίσθημα να κάνεις τους άλλους χαρούμενους.

Να σε ρωτήσω κάτι ρε κοπελιά όμως;
Τη δική σου τη ψυχή, ποιος στο διάολο θα τη γεμίσει;
Περιβάλλεσαι από τόσους ανθρώπους
και τους έχεις μάθει στο να δίνεις, να δίνεσαι και να μη παίρνεις.
Και το χειρότερο ξέρεις ποιο είναι;
Ότι συμβιβάζεσαι με αυτό.
Συμβιβάζεσαι με τη μετριότητα που τόσο σιχαίνεσαι.
Και το ακόμα χειρότερο βέβαια, είναι ότι είσαι πράγματι τόσο αφελής
που πιστεύεις ότι ο άνθρωπος αλλάζει.
Τόσο ανόητη, που νομίζεις ότι θα ξυπνήσεις ένα όμορφο πρωινό
και ό,τι καλό έχεις κάνει στον καθένα, θα στο ανταποδώσουν.

Όχι κοριτσάκι.
Λάθος νομίζεις.
Όποιος θέλει να σου προσφέρει, θα το κάνει μόνος του.
Θα το κάνει εξ αρχής γιατί έτσι θα του βγει.
Όποιος θέλει να σε δει χαμογελαστή, θα το καταλάβεις, γιατί θα διαφέρει.
Γιατί δεν θα σου μιλάει με «εγώ», αλλά με «εμείς».
Γιατί πριν σου πει την πλευρά του, θα τον νοιάζει να μάθει τη δική σου πρώτα.

Μην χαλιέσαι άλλο, ψυχή μου, με κενούς ανθρώπους και ανούσιες καταστάσεις.
Μην αναλώνεσαι σε έρωτες εφήμερους και φιλίες των λέξεων.
Μην αλλοιώνεις την αξία σου δίπλα σε ανθρώπους που τους έχεις στα ύψη, τη στιγμή που για εκείνους είναι αδιάφορο –έως και εύκολο- να σου ρίξουν μια κλωτσιά πισώπλατα και να σε στείλουν από εκεί που ήρθες.
Μην δίνεις τη βοήθειά σου δεύτερη φορά σε άτομα που την πρώτη δεν την εκτίμησαν.
Δεν θα το κάνουν ούτε τη δεύτερη ούτε την τρίτη, ούτε καμία, πίστεψε με.

Ο άνθρωπος σήμερα είναι απ’ τη φύση του λίγο αχάριστος.
Λίγο ανικανοποίητος με όσα θεωρεί δεδομένα.
Κι αν δεν χάσει τα δεδομένα του, δεν μαθαίνει να τα εκτιμάει.

Για αυτό να φεύγεις καρδιά μου.
Να φεύγεις απ’ όπου περισσεύεις.
Να φεύγεις απ’ όπου δεν νιώθεις γεμάτη.
Απ’ όπου δεν εκτιμήθηκες εξ αρχής για αυτό που είσαι και για αυτά που έδωσες.
Και το βασικότερο:
Να φεύγεις πάντα με το κεφάλι ψηλά.
Γιατί μην ξεχνάς ότι δεδομένα του ενός, είναι οι πιο τρελές επιθυμίες κάποιου άλλου.

Να είσαι δυνατή, εαυτέ μου.
Να πιστεύεις σε εσένα.
Να πιστεύεις στους ανθρώπους.
Και να πιστεύεις στην αξία σου.
Γιατί αξίζεις πολλά.
Απλώς δεν είναι όλοι άξιοι να το δουν αυτό.

Λου

Το αιώνιο «θύμα»

Έσφαλες αρκετές φορές.

Απλά είναι δύσκολο να το παραδεχθείς.

Είναι ακόμα πιο δύσκολο να σταθείς μπροστά από έναν καθρέπτη και να αναλογιστείς τα λάθη και τις ευθύνες σου.

Εσύ πάντα έχεις την εντύπωση και πλασάρεσαι ότι δε σφάλεις ποτέ.

Θεωρείς ότι ο εαυτός σου αγγίζει την τελειότητα.

Αλλά δυστυχώς έχεις πιάσει πάτο.

Πολύ εύκολα αντικαθιστάς συναισθήματα και ανθρώπους.

Και το παίζεις το αιώνιο θύμα, που απενοχοποιείται  φορώντας δάφνες και φωτοστέφανο. 

Σε μάθαμε και σε βαρεθήκαμε.

Μας έδωσες αρκετά σημάδια ενοχής και εγκλωβίστηκες κατά βάθος στα ίδια σου τα λάθη.

Σταμάτησες να έχεις νόημα, μορφή και υπόσταση.

Το μόνο που έχεις είναι εμμονές και συναισθηματικές διαταραχές.

Είσαι άνθρωπος πολλαπλών διαστάσεων χωρίς νόημα.

Το κύρος και η αξιοπρέπεια είναι λέξεις άγνωστες και θα σου πρότεινα σιγά σιγά να τις μάθεις για την ομαλή συνέχεια της ζωής σου.

Φαντάσου ότι υπάρχουν στιγμές που κάνω να σε λυπηθώ έστω και για λίγο.

Προκαλείς οίκτο αυτές τις κάποιες ελάχιστες φορές.

Αλήθεια, αν μπορούσες να βγεις λίγο από τον εαυτό σου και σε παρατηρούσες θα με καταλάβαινες.

Ίσως τότε να διόρθωνες έστω και για λίγο κάποια λάθη σου και ίσως κάποιος να σε υπολόγιζε.

Κάποιοι άνθρωποι ξέρεις όπου πάνε φέρνουν ευτυχία και κάποιοι άλλοι, όπως εσύ είναι ο ορισμός της μιζέριας και της δυστυχίας.

Αυτό το σενάριο που πάντα έχεις στο μυαλό σου όσο καλοσχεδιασμένο και αν είναι κάποια στιγμή όλοι το καταλαβαίνουν.

Για αυτό σου λέω δεν αντέχεις να μοιραστείς γιατί δε ξέρεις να μοιράζεσαι.

Τα θέλεις όλα δικά σου και περνιέσαι για αιώνιο θύμα.

Ξέρεις υπάρχουν άνθρωποι που μυρίζουν πραγματικότητα και αλήθεια.

Και εσύ δεν είσαι από αυτούς.

Εσύ μυρίζεις συμφέρον, χρήμα και υποκρισία και ας σταυρώνεις κάποιους άλλους που έκαναν φανερά αυτά που εσύ έκανες κρυφά.

Ίδια φάρα είστε κατά βάθος μην σου πω ότι αυτοί είναι και πιο ξεκάθαροι γιατί οι προθέσεις τους φαίνονται γρήγορα.

Εσύ αιώνιο θύμα είσαι ολόκληρη ένα πρόβλημα, μια «ύπαρξη» γεμάτη προβλήματα και άπειρα κόμπλεξ.

Απλησίαστη, βαρετή και ανιαρή.

Εμμονική και δυστυχισμένη. 

Κανένας άνθρωπος δε θέλει να έχει δίπλα του ένα αιώνιο θύμα.

Όλοι αναζητούμε κάτι πιο ζωντανό και αισιόδοξο.

Μαρύσα Παππά