Το αιώνιο «θύμα»

Έσφαλες αρκετές φορές.

Απλά είναι δύσκολο να το παραδεχθείς.

Είναι ακόμα πιο δύσκολο να σταθείς μπροστά από έναν καθρέπτη και να αναλογιστείς τα λάθη και τις ευθύνες σου.

Εσύ πάντα έχεις την εντύπωση και πλασάρεσαι ότι δε σφάλεις ποτέ.

Θεωρείς ότι ο εαυτός σου αγγίζει την τελειότητα.

Αλλά δυστυχώς έχεις πιάσει πάτο.

Πολύ εύκολα αντικαθιστάς συναισθήματα και ανθρώπους.

Και το παίζεις το αιώνιο θύμα, που απενοχοποιείται  φορώντας δάφνες και φωτοστέφανο. 

Σε μάθαμε και σε βαρεθήκαμε.

Μας έδωσες αρκετά σημάδια ενοχής και εγκλωβίστηκες κατά βάθος στα ίδια σου τα λάθη.

Σταμάτησες να έχεις νόημα, μορφή και υπόσταση.

Το μόνο που έχεις είναι εμμονές και συναισθηματικές διαταραχές.

Είσαι άνθρωπος πολλαπλών διαστάσεων χωρίς νόημα.

Το κύρος και η αξιοπρέπεια είναι λέξεις άγνωστες και θα σου πρότεινα σιγά σιγά να τις μάθεις για την ομαλή συνέχεια της ζωής σου.

Φαντάσου ότι υπάρχουν στιγμές που κάνω να σε λυπηθώ έστω και για λίγο.

Προκαλείς οίκτο αυτές τις κάποιες ελάχιστες φορές.

Αλήθεια, αν μπορούσες να βγεις λίγο από τον εαυτό σου και σε παρατηρούσες θα με καταλάβαινες.

Ίσως τότε να διόρθωνες έστω και για λίγο κάποια λάθη σου και ίσως κάποιος να σε υπολόγιζε.

Κάποιοι άνθρωποι ξέρεις όπου πάνε φέρνουν ευτυχία και κάποιοι άλλοι, όπως εσύ είναι ο ορισμός της μιζέριας και της δυστυχίας.

Αυτό το σενάριο που πάντα έχεις στο μυαλό σου όσο καλοσχεδιασμένο και αν είναι κάποια στιγμή όλοι το καταλαβαίνουν.

Για αυτό σου λέω δεν αντέχεις να μοιραστείς γιατί δε ξέρεις να μοιράζεσαι.

Τα θέλεις όλα δικά σου και περνιέσαι για αιώνιο θύμα.

Ξέρεις υπάρχουν άνθρωποι που μυρίζουν πραγματικότητα και αλήθεια.

Και εσύ δεν είσαι από αυτούς.

Εσύ μυρίζεις συμφέρον, χρήμα και υποκρισία και ας σταυρώνεις κάποιους άλλους που έκαναν φανερά αυτά που εσύ έκανες κρυφά.

Ίδια φάρα είστε κατά βάθος μην σου πω ότι αυτοί είναι και πιο ξεκάθαροι γιατί οι προθέσεις τους φαίνονται γρήγορα.

Εσύ αιώνιο θύμα είσαι ολόκληρη ένα πρόβλημα, μια «ύπαρξη» γεμάτη προβλήματα και άπειρα κόμπλεξ.

Απλησίαστη, βαρετή και ανιαρή.

Εμμονική και δυστυχισμένη. 

Κανένας άνθρωπος δε θέλει να έχει δίπλα του ένα αιώνιο θύμα.

Όλοι αναζητούμε κάτι πιο ζωντανό και αισιόδοξο.

Μαρύσα Παππά

Μια εικόνα χίλιες λέξεις – Με θέα

Εγώ έχω μείνει ακόμη εκεί.
Ακριβώς από κάτω.
Κάτω από το αυγουστιάτικο φεγγάρι μας.
Κάτω από την ξαστεριά που πλημμύριζε- κόντευε να πνίξει- τον ουρανό
Κι εμείς, δυο κουκκίδες, δυο ασήμαντες λευκές πινελιές μπλεγμένες μεταξύ τους, ανάμεσα σε χιλιάδες, εκατομμύρια βότσαλα.
Έπρεπε να είχαμε καταλάβει από τότε,
το ποσό ασήμαντοι και μικροί ήμασταν για τον κόσμο και να μην φεύγαμε ποτέ.
Εγώ εξάλλου, έχω μείνει ακόμη εκεί. (Νικολέτα Αργυράκη)

Έγειρε,
κάτω από δύο γρίλιες κλειστές το φως να αναπαυθεί
Μέσα σε σώματα δε βρήκε απάγκιο, μέσα σε βλέμματα δεν αντάμωσε, μέσα σε στόματα δε φιλήθηκε.
Μοναχικά ταξίδεψε στο γέμισμα του κόσμου κι άδειασε πάνω στις γρίλιες.
Εκεί κρύφτηκε.
Δεν ήτανε γραφτό τούτη τη μέρα να ταξιδέψει πουθενά.
Έλειπε η αγάπη.
Ποιος να το ανασηκώσει από το σκοτάδι δίχως την βοήθεια της.
Έγειρε να αναπαυτεί
ωσότου να ξαναγυρίσει. (Σοφία Τανακίδου)

Μια νύχτα του Μαΐου, καθόμασταν στο μπαλκόνι μου και κοιτούσαμε τα αστέρια.
Γελούσαμε, μιλούσαμε και αφήσαμε πίσω για λίγο την σκληρή πραγματικότητα, η οποία δυστυχώς μας δείχνει το πρόσωπο της κάθε μέρα.

Κι εκεί, ανάμεσα σε ανέμελα γέλια και καλά κρυμμένα από τους άλλους μυστικά, αισθανθήκαμε πάλι οι εαυτοί μας.
Πριν όλα αυτά που συνέβησαν κι άλλαξαν τη ζωή μας προς το χειρότερο.
Πριν ωριμάσουμε απότομα.

Και τότε, δώσαμε μια υπόσχεση.
Εγώ κι εσύ, είμαστε οικογένεια. Για πάντα.
Κανείς και τίποτα δεν θα το αλλάξει αυτό. (NinaS)

Πειρατείες

 

Σκέψεις-καράβια που βουλιάζουν σε θάλασσες-μάτια, προσπαθώντας να αποκρυπτογραφήσουν τα μυστικά τους και να βγάλουν στην επιφάνεια την ιστορία τους.

     Όνειρα-επιβάτες που «ταξιδεύουν» σε νησιά της εμπειρίας, προσπαθώντας να εξερευνήσουν τον κόσμο.

     Μεθυσμένα λόγια-ναύτες στα πέλαγα της ηδονής, που αλαφιασμένοι τρέχουν σε αμπάρια προσπαθώντας να μοιραστούν το φορτίο μεταξύ τους, γιατί δεν ξέρουν αν θα υπάρξει επόμενο ταξίδι.

     Αγάπες-δελτία θυέλλης που ο καπετάνιος δεν τους έδωσε τη σημασία που έπρεπε και ξεκίνησε, προσπαθώντας να αποδείξει πως αυτός, έχοντας την εξουσία, είναι καλύτερος από τους άλλους.

     Χειρονομίες-πυξίδες που σου καθόρισαν τον Βορρά ή τον Νότο κι εσύ τις έσπασες, γυρεύοντας να επιβεβαιώσεις ότι το ένστικτο -και μόνο αυτό!- είναι η καλύτερη πυξίδα της ζωής.

     Χαμόγελα-αστέρια που έπεσαν χάρισμα ένα βράδυ στη γη στάχτη, την ώρα όπου, εκεί στην κουπαστή, έπιανες χρυσό κι ευχή έκανες για ό,τι αγαπούσες.

     Αγάπες-φεγγάρια άφεση της πλάσης στην Κόλαση που απέτυχε ν΄αναστηθεί σ΄ έναν Παράδεισο κι εσύ μονολογώντας σαν τον τρελό που στους ανθρώπους πίστεψες.

     Βράχια-μαχαίρια που τα μουσκεμένα φιλιά τα ξελόγιασαν, για να συντριβούν πάνω τους ζωές στον βυθό της αγριεμένης θάλασσας.

     Καρδιές-άγκυρες που δεν προλάβαιναν να τις «ρίξουν» και τις ανέβαζαν ξανά, για να ξεκινήσει άλλο ταξίδι.

     Κορμιά-πειρατές που σε ξάφνιαζαν όταν έρχονταν αδίστακτα με τις επιδρομές τους και δεν νοιάστηκαν αν γιγαντώθηκαν σε στάλες που κύλησαν πληγώνοντας το βλέμμα, για να μη σου αφήσουν τίποτα, παρά μόνο τη γεύση της πειρατείας…

Μαριάνα Χριστοδούλου

Στην παραλία: Insta stories VS Πραγματικότητα

Insta-story: on the road: Ένας αψεγάδιαστος δρόμος, όπου οι λακκούβες και τα μπαλώματα υπάρχουν μόνο στη νοσηρή φαντασία των τοπικών βουλευτών της αντιπολίτευσης, ενώ στα ηχεία παίζει ένα housακι που μόλις κυκλοφόρησε.

Πραγματικότητα: Κάγκουρας σε χαμηλωμένο σαξόραλλο: Με τη χαρά που είχαν τα αλησμόνητα Ημισκούμπρια για την επιτακτική εξόρμηση στην παραλία, ξεχύνεσαι στον περιφερειακό δρόμο που οδηγεί στο beach bar ενώ το κεφάλι σου από τα χτυπήματα στην ανώμαλη άσφαλτο κουνιέται πέρα-δώθε σαν του Νόντι (ΜΕ ΛΕΝΕ, ΝΟΝΤΙ, ΝΟΝΤΙ, ΠΑΙΔΑΚΙΑ ΜΟΥ ΚΑΛΑ). #cringe #παλιό παιδικό_στο_άλτερ Μουσική στη διαπασών, κατά προτίμηση ΛεΠα-Το πα στον παπά αμάρτησα, αμάρτησα, κατεβασμένα παράθυρα για να χορεύει έξαλλα το μπουκλωτό μαλλί που μπλέκεται πάνω στο τσίλικο γυαλάκι κι εκείνη την αίσθηση πως συμμετέχεις στο βίντεο κλιπ κι ας θυμίζεις τον αχτένιστο Σάββα Κωφίδη από τον αγέρα. Λίγο η ζέστη, λίγο ότι το πατάς, λίγο ότι έχεις να του κάνεις σέρβις από την τελευταία φορά που έκανες σεξ, το φιατάκι αγκομαχάει σαν παχύσαρκος πρώτη μέρα επάνω στο ελλειπτικό. Παρ΄όλο που δεν ήταν λίγες οι φορές που φοβήθηκες ότι θα σου σβήσει, αποδείχθηκε σκυλί το άτιμο, φτάνοντας σε στον προορισμό σου. Του χαϊδεύεις το καπό με ευγνωμοσύνη και το αφήνεις να ψοφολογήσει-παγώσει-βρει τις δυνάμεις του, δίπλα σε ένα καλογυαλισμένο μίνι κούπερ, καθώς κάποια στιγμή θα πρέπει να σε γυρίσει σπίτι.

Insta story: Μόνο πόδια, πόδια, πόδια: Κλασσικό, κλισεδιάρικο στόρι. Τοποθετείς τα ποδαράκια σου, έτσι ώστε να θυμίζουν σε μεγάλο ποσοστό εκείνα της Σκλεναρίκοβα (τι να κάνει άραγε ο Καρεμπέ; ) ενώ στο γαλανό τοπίο της φωτογραφίας καρφιτσώνεις την τοποθεσία (να σκάσουν οι οχτροί μας και να σκάσει μύτη και το γκομενάκι αν θέλει να σε δει) καθώς και μια περιγραφική λεζάντα του τύπου «Ώρα για βουτιές». (Δεν το καταλάβαμε, μαντάμ, νομίζαμε πήγες στο λε-μουν για να χορέψεις καρσιλαμά με το σύλλογο Σαρακατσαναίων Β.Ελλάδας).

Πραγματικότητα: Ωδή στην καμμένη πατούσα: Με το που φτάνεις στην παραλία νιώθεις το ξενέρωμα που αισθάνονται οι γιαγιάδες όταν τις πιάνουν το στασίδι στην εκκλησία. Ναι, οι μπροστά ξαπλώστρες είναι πιο καβατζωμένες κι από νεόπλουτο 30άρη, κάτοχο ψαροταβέρνας στο Ποσείδι Χαλκιδικής. Κοιτάς, δεξιά, αριστερά, διαγωνίως αλλά τζίφος. Άλλη μια φορά, τελευταία ξαπλώστρα, γαλαρία. Κι αυτό ξέρεις τι σημαίνει έτσι; Ότι θα γίνεις αναστενάρης. Ότι μέχρι να φτάσεις στην θάλασσα, οι πατούσες θα διογκωθούν από το κάψιμο, θυμίζοντας ξεροψημένες μπριτσόλες (κι όχι μπριζόλες). Ότι στην αρχή θα περπατάς καμαρωτά σαν παγόνι ρουφώντας τυχόν πατσολιπάκια, στο κοντοζύγωμα της ακτής σαν πιγκουίνος και ένα μέτρο πριν πέσεις στα ρηχά, θα κάνεις σπριντάκι σαν τον βρομόστομο Ροντ Ράνερ που αντί για μπιτ, μπιτ, θα σκούζει «ωνασουγαμησωγιακαψιμομεσημεριατικα». Με το που θα χώσεις την πατούσα στο νερό, θα ακουστεί σ’ ολάκερο τον υδροβιότοπο ένα αργόσυρτο «τςςςςςς» τσιγαρίσματος ενώ θα ξαναπάθεις έγκαυμα μόλις έρθεις σε επαφή με τις ξεχασμένες στον ήλιο σαγιονάρες σου όπου φορώντας τες θα τσιρίξεις σαν πριμαντόνα σε οπερέτα. Να γιατί δε βγάζουμε ποτέ σε στόρι, το κάτω μέρος της πατούσας.

Insta story: Σερβιτόρε, πιάσε ένα Long Island: Με τον ευρυαγώνιο φακό, τραβάς φωτογραφία την κοκτειλάρα σου που έχει μέσα, ουίσκι, ρούμι, πέντε ακόμη ποτά αμφιβόλου ποιότητας κι ένα πλαστικό ομπρελίνο μινιατούρα. Άντε στην υγειά σας.

Πραγματικότητα: Από μπύρες τι έχεις; Σαφώς και το long island δε το παρήγγειλες εσύ αλλά η νεροφίδα της παρέας (κάθε παρέα που σέβεται τον εαυτό της, έχει έναν Ορέστη Μακρή που πίνει ως και βενζίνη). Του το επιστρέφεις ρωτώντας τον πως το πίνει αυτό το έκτρωμα μέσα στην κάψα, καθώς νιώθεις πως η μπόχα της ουισκίλας καυτηρίασε τα μικροτριχίδια της μύτης σου. Εσύ, που ήσουν είσαι και θα είσαι βασική πλέμπα, ρουφάς το μπυρόνι σου σε λιγότερο από δέκα λεπτά. Όχι πως διψούσες τόσο πολύ, αλλά έχεις αφήσει ποτήρι μπύρας πάνω από ένα τέταρτο κάτω από τον ήλιο; Είτε πιεις μύθος, είτε το περιεχόμενο του ουροσυλλέκτη της γιαγιάς σου, είναι το ίδιο και το αυτό. #καλη_ορεξη #οχι_δεν_είναι_υπονοούμενο_για_γκολντεν_σαουερ

Insta story: Είμαι κουλτουριάρα, εντάξει; Βιβλιαράκι που λυσσομανάει από τους ανέμους, με φόντο το Θερμαικό, συνοδευόμενο από κουλτουριάρικο quote. (Εντάξει κούκλα μου, μας έπεισες, είσαι διαβαστερή. Αν διάβαζες τόσο στα νιάτα σου, τώρα θα ήσουν και φοιτήτρια στην ιατρική.) #είμαι_αυτή_η_τύπισσα

Πραγματικότητα: Μου ήθελες και βιβλίο τρομάρα σου. Κακά τα ψέματα, η παραλία δεν είναι ο κατάλληλος χώρος για να διαβάσεις. Από που να πρωτοξεκινήσω. Από το τάκα-τούκα που θες να γυρίσεις και να ουρλιάξεις «ΒΓΑΛΤΕ ΤΟ ΣΚΑΣΜΟ!»; (Όχι, εσύ ψηλέ μελαχρινέ, μουσάτε! Τα άλλα τα κωλόμωρα παραδίπλα). Από τα ηχεία του μπιτσόμπαρου που βρυχώνται σαν 40χρόνοι καπνιστές σε οξεία λαρυγγίτιδα -κάπου ώπα με το γούφερ αδερφέ dj-. Από τα χτυπήματα των πούλιων στο ξύλινο τάβλι, που γίνεται με τέτοιο μίσος, αντίστοιχο εκείνου που νιώθει ο ψαράς όταν κοπανάει το χταπόδι στα βράχια. Από τις μανάδες που αποτελούν τον πυρήνα της ηχορύπανσης στην παραλία με εκφράσεις του τύπου «Γιωργάκηηηηηη… (τσιρίδα που γίνεται αντιληπτή στα ανώτερα χερτζ που συλλαμβάνουν οι νυχτερίδες) όοοχιιιι…στα βαθιαααα…θιαααα…θιαααα… (υπάρχει και το φυσικό echo στη θάλασσα, λες και ακους τη Χαρά Βέρρα στο πανηγύρι του Άη-Μάμα, μόνο ο κλαρινατζής λείπει). Και φυσικά η άμεση απάντηση του Γιωργάκη «Εεελα ρε μαμαααααα…» σε μορφή τσιριδοκλάματος με την αμέσως επόμενη αναμετάδοση της είδησης από τον φίλτατο Γιωργάκη «Μαμαααααααα…Η Χριστίνα κατούρησε στη θάλασσαααα» για να απαντήσει η μικρή πλην τίμια Χριστίνα «Ναι αλλά τώρα είναι ζεστή η θάλασσα». #παιδική_αφέλεια

Insta story: Summer in Greece: Την άδεια πλευρά της ακτογραμμής, τη γεμάτη βότσαλα, κοχύλια κι εκείνο τον πυρρόξανθο ήλιο που γλείφει τους λοφίσκους. Σκέψεις που κάνεις βλέποντας το «Α, ρε σαν την Ελλαδάρα δεν έχει!»

Πραγματικότητα: Η γοργόνα του Θερμαϊκού, ψόφησε από λέπρα; Σκέψεις που κάνεις βλέποντας το βάλτο του Λοχνες. «Της ιερόδουλης το κιγκλίδωμα γίνεται και πάλι μέσα στο νερό. Αυτό το πράσινο τι είναι; Μπρόκολο; Τα φύκια γιατί είναι τόσα πολλά και πυκνά όσα και τα εξτένσιονς μου; Ωπ, μια σακούλα, ώπα λάθος μέδουσα είναι -τρέξε μωρη μη βεντουζάρει στον κώλο σου!- Αυτό το καφέ που επιπλέει, δε θέλω να ξέρω τι είναι, ευελπιστώ φύλλο που ταξίδεψε από κάποιο μακρινό γερο πλάτανο. Σίγουρα θα βγω με έμπολα από δω μέσα. Άραγε ο κορονοϊός μεταδίδεται εντός της θάλασσας; Η μικρή Χριστινούλα γιατί έχει αυτή την έκφραση της ικανοποίησης; Πάλι κατουράει γαμώτο; Τόση συχνοουρία, ούτε μπετατζής σε οικοδομή που σβήνει τη δίψα σου με ένα καφάσι άμστελ.

ΥΓ1. Είναι τόσα πολλά ακόμη που θέλω να πιάσω στο φαρμακερό στόμα, που θα υπάρξει και δεύτερο part επί του θέματος.

ΥΓ2 Είμαι μεγάλος χειμωνάκιας, φάνηκε ε;

Έλενα Κορινιώτη

Η σπίθα

Το αίμα στάζει,
λερώνει το παλιό λευκό φόρεμά σου,
το φόρεμα που φορούσες όταν ήσουν μικρή
και έτρεχες ξένοιαστη στο λιβάδι,
που το φως έπεφτε πάνω
στο χιλιόχρονο δέντρο
που το βοηθούσε να ζήσει,
τα κλαδιά του είχαν απίστευτο βάρος
κάποτε, για χάρη τους
το ερυθρό ποτάμι σταματούσε.

Όμως τώρα όλα τα θεωρούμε ελαφριά!
το ποτάμι έχει γίνει χείμαρρος
που καταπίνει χωριά, πόλεις, κράτη, γενιές
και όλο μεγαλώνει.

Το μόνο που μπορεί να σταθεί εμπόδιο
να το αποδυναμώσει είσαι εσύ!
είναι οι μνήμες σου απ’ το λιβάδι
οι μνήμες που ηρεμούν
στο βυθό του νου σου.

Μια σπίθα θέλουν μόνο να ενεργοποιηθούν
να ξαναλάμψουν τα μάτια σου
τότε το στιγματισμένο φόρεμα
θα γίνει κατάλευκο όπως παλιά,
το φως θα πλημμυρίσει τον κόσμο τούτο
οι πληγές που έγιναν,
θα βοηθήσουν την ψυχή μας
να δυναμώσει, να γαληνέψει
όμως θα είναι αξέχαστες!

Πώς θα έρθει η σπίθα
που θα κάνει όλες αυτές τις αλλαγές;

Η απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα
δεν είναι κανείς εκλεκτός, κανείς μεσσίας,
αν θελήσεις θα υπάρξει σπίθα.

Γιώργος Τζολάκης

Λένε…

Λένε…

Τα καλύτερα αρώματα μπαίνουν σε μικρά μπουκαλάκια.

Εμένα όμως μού αρέσουν τα μεγάλα μπουκάλια γιατί περιέχουν περισσότερη ποσότητα προϊόντος και κατ’επέκταση έχουν μεγαλύτερη διάρκεια. Ήδη συμπιέσαμε τα συναισθήματά μας, τα θέλω μας, τα όνειρά μας σε μέγεθος ταξιδίου. Ας μην κάνουμε το ίδιο και με τις ευωδιές του κορμιού μας.

Λένε…

Παπούτσι από τον τόπο σου και ας είναι και μπαλωμένο.

Μα αν μπορείς να διαλέξεις ένα άριστης κατάστασης και ποιότητας παπούτσι από οποιοδήποτε μέρος του κόσμου, γιατί να στραφείς στο μπαλωμένο; Απλά και μόνο επειδή γνωρίζεις καλύτερα τον τοπικό παραγωγό; Τα έξοδα αποστολής και τελωνείου είναι μικρό κόστος για κάτι που έχει τις προοπτικές να κρατήσει για πάντα. Το μπαλωμένο κάποια στιγμή θα ξανά τρυπήσει, και εσύ κάποτε θα βαρεθείς να ράβεις κάτι που ξέρεις πως είναι πια για πέταμα. Ούτε καν για αντικατάσταση ή ανακύκλωση.

Λένε…

Ο έρωτας περνάει από το στομάχι

Οτιδήποτε όμως περνάει από το στομάχι, περνάει και από κάποιο άλλο όργανο του πεπτικού συστήματος και νομίζω κανένας μας δε θα ήθελε έναν έρωτα που είναι για… τις γλουτιαίες περιοχές, όπως πολύ λόγια θα το έθετε και ο αγαπημένος μας Κωνσταντίνος Κατακουζηνός.

Λένε…

Άντε και με ένα καλό παιδί

Και κατά την στενόμυαλη, στερεοτυπική ελληνική αντίληψη, το καλό παιδί είναι ο επιτυχημένος νομικός, γιατρός, επιχειρηματίας με τα πολλά λεφτά, το preppy-nerdy ντύσιμο και την εξωτερική συστολή. Τι και αν είναι εγωπαθής, απορροφημένος από τις επιτυχίες του, ανταγωνιστικός, κακομαθημένος, με τάσεις βίας και θυμού που φροντίζει να εκδηλώνει μόνο στο σπίτι; Λεπτομέρειες…

Μαρία Θεοδώρα Παπά

Τέλος στην πλακίτσα

Όλα για σας είναι μια τεράστια πλάκα. Ένα μεγάλο ανέκδοτο για να περνάει η ώρα. Βαριόμαστε να μπούμε στη θέση του διπλανού και αρκούμαστε στο να ακούμε ιστορίες που απ’ το ένα αφτί μπαίνουν κι απ’ το άλλο βγαίνουν.

Ακούμε για παιδιά που τα σημάδεψαν οι συμμαθητές τους, που τα έκαναν να μισούν τον εαυτό που ακόμα δεν πρόλαβαν να γνωρίσουν. Ακούμε για μεγάλους με τόσο μεγάλα τραύματα που αδυνατούν να εμπιστευτούν τους γύρω τους ή αγνοούν πώς να αγαπήσουν τον εαυτό τους. Ακούμε, ακούμε, ακούμε. Μα ούτε μιλάμε ούτε πράττουμε.

Κι αν εσύ είσαι ένα τέτοιο άτομο; Αν, ακόμα χειρότερα, το παιδί σου βρεθεί σε μια τέτοια θέση; Τι θα πεις; Πως φταίει η κοινωνία και το κράτος και οι άλλοι οι γονείς; Πως εσύ δεν έκανες τίποτα λάθος και πως όλα σ’ αυτόν τον κόσμο είναι σκάρτα; Ναι, είναι, και; Η διαπίστωσή σου δεν αλλάζει τίποτα, συγγνώμη που στο χαλάω.

Ναι, ήμουν κι εγώ τέτοιο παιδί, γι’ αυτό εξάπτομαι. Γιατί κουράστηκα να βλέπω τα πράγματα να πηγαίνουν απ’ το κακό στο χειρότερο. Εγώ τα κατάφερα να τα βρω με τον εαυτό μου, κατάφερα να τον εκτιμήσω και να τον αγαπήσω, όταν όλοι μου έλεγαν πως είμαι ένα λάθος που πρέπει να αφανιστεί. Μα δεν είμαστε όλοι το ίδιο. Και δεν ανέχομαι άλλο αυτήν την κατάσταση που διαιωνίζεται χωρίς κανένα εμπόδιο. Δε θα ‘πρεπε να την ανέχεσαι ούτε εσύ.

Κάποτε έλεγαν πως ο κόσμος χωρίζεται σε θύτες και θύματα. Έλεγαν πως και οι θύτες έχουν ψυχή, λες και αυτό θα έκανε καλύτερη τη θέση τους. Και τα θύματα πονούν, μα δεν ξεσπούν σε άλλους. Δεν υποτιμούν, δε βρίζουν, δε χτυπούν. Μόνο χάνονται μες τη μαυρίλα τους και περιμένουν να δουν μια άσπρη μέρα, η οποία μπορεί να μην έρθει και ποτέ. Περιμένουν μόνα τους να βρουν τη δύναμη να αλλάξουν την κατάσταση στην οποία ζουν, να αποφύγουν τους θύτες που τα κυνηγούν και να ελευθερωθούν. Μα οι θύτες μένουν ίδιοι. Σήμερα κοροϊδεύουν ένα παιδάκι με στραβά δόντια στο σχολείο, αύριο θα κοροϊδεύουν ένα παιδί με σπυράκια στο πανεπιστήμιο, κι ύστερα θα κοροϊδεύουν το φτωχότερο ή τον πιο χοντρό στη δουλειά. Πάντα θα πηγαίνουν, όμως, σε αυτόν που ξέρουν ότι τους παίρνει. Εκεί φαίνεται το θάρρος τους.

Μα αυτό που με εξοργίζει περισσότερο απ’ όλα είναι η δικαιολογία που χρησιμοποιούν. «Το κάναμε στην πλάκα», λένε, και το πιστεύουνε! Γελούν και περνούν καλά με πράγματα ανήθικα και τιποτένια. Βάζουν φωτιά σε ψυχές και σώματα και το διασκεδάζουν.

«Έλα, ρε, δεν το ‘πα στα σοβαρά, σόρρυ», άκουσα κάποτε. «Ρε μην τα παίρνεις όλα της μετρητοίς», είπε κάποιος άλλος. «Χαζομάρες λέμε για να περνάει η ώρα». Ότι τι; Θα με προσβάλλεις, θα με κάνεις να νιώσω σαν σκουπίδι και μετά θα περιμένεις να σου πω και «μπράβο» για το χιούμορ σου; Έτσι σου ‘πανε πως δουλεύει ο κόσμος;

Γιατί όλα αυτά που λες, εμένα τα ακούει η ψυχούλα μου και πονάει. Γιατί όταν τα επαναλαμβάνεις κάθε μέρα για χρόνια -γιατί έτσι γίνεται συνήθως-, αρχίζω να πιστεύω πως είναι αληθινά, κι όχι μια πλάκα που κάνεις για να περνάει ο χρόνος μας. Αρχίζω και βλέπω τις ατέλειες για τις οποίες με κοροϊδεύεις στον καθρέπτη.Μου ‘ρχεται να φύγω, να πάψω να υπάρχω σε αυτόν τον κόσμο, τόσο «λάθος» που είμαι. «Ίσως αυτό να είναι το καλύτερο».

Ναι, το έχω πει αυτό για τον εαυτό μου. Κι άλλα παιδιά το έχουν πει σίγουρα. Όλα εκείνα τα παιδιά που στέκονται ανήμπορα ανάμεσα στα άλλα, δέχονται τις δήθεν πλάκες τους και σκύβουν το κεφάλι, από ευγένεια και φόβο. Δεν είναι μετρημένα στα δάχτυλα αυτά τα παιδιά, αυτό είναι το ανησυχητικό. Και κάθε «πλακίτσα» που κάνουν οι γύρω τους χαράζεται για πάντα στα αγνά σωματάκια τους. Ποτέ δε φεύγει, ποτέ δεν ξεπλένεται.

Και τι κάνουμε γι’ αυτό; Μιλάμε. Το λέμε ξανά και ξανά, μπας και το εμπεδώσουμε. Κάνουμε «ημερίδες bullying» και ενημερώνουμε τον κόσμο για τα «συμπτώματα» και τις «επιπτώσεις» του στον κόσμο.

«Και τι να κάνουμε;», ρωτάς. Θα στο πω, δεν είναι δύσκολο, το φωνάζω εδώ και ώρες. Να πράξουμε! Να το σταματήσουμε, να αντιδράσουμε! Να μη μείνουμε άπραγοι, να μην το παραβλέψουμε! Να συνειδητοποιήσουμε αν είμαστε κι εμείς οι ίδιοι αυτοί που το κάνουνε! Να μην αφήσουμε άλλη μέρα να περάσει με παιδιά που κλαίνε ή παιδιά που μισούν τον εαυτό τους. Να μην αφήσουμε άλλη γενιά να μεγαλώσει με ανθρώπους που δεν εκτιμούν ποιοι είναι, εξαιτίας όσων τους μείωναν στο παρελθόν -ή και στο παρόν τους. Να μην πάψουμε να αναλαμβάνουμε δράση εναντίον της κοροϊδίας και του εκφοβισμού και της βίας κάθε είδους. Να μην περιμένουμε απ’ τους άλλους να κάνουν την αλλαγή, αλλά να την κάνουμε πρώτοι εμείς. Να μάθουμε να βλέπουμε τα θετικά των άλλων, κι όχι τα αρνητικά τους, κι αν καιγόμαστε τόσο να τους πούμε μια κουβέντα, αυτή να είναι καλή, να ‘χει σκοπό να τους τονώσει το ηθικό.

Δεν είναι δύσκολο. Είναι απαραίτητο.

Κίκα Ρένκο

Μια εικόνα χίλιες λέξεις – Οικογένεια

Εκείνοι που δεν έχουν σχέσεις με τη βιολογική τους οικογένεια,
Καταφέρνουν να χτίσουν με μόχθο και πείσμα,
Νέες οικογένειες
Σε αγκαλιές φίλων,
Δασκάλων,
Συντρόφων.
Θα σε βάλουν στη ζωή τους γρήγορα, και θα σε αγαπήσουν μέχρι τέλους.
Μην τους φοβηθείς.
Μην τους πληγώσεις.
Άφησε τους απλά να σε αγαπήσουν,
Άφησε τους να δουν στο πρόσωπο σου την οικογένεια που ψάχνουν. Νικολέτα Αργυράκη

Η οικογένεια αποτελεί τις ρίζες σου. Είναι η αφετηρία σου, το μηδέν απ όπου ξεκίνησες. Είναι ο συνοδοιπόρος σου σε κάθε βήμα που κάνεις, καθώς επίσης και η σταθερή σου στήριξη. Είναι η ανιδιοτελής αγάπη των γονιών σου, η ανησυχία τους για κάθε σου κίνηση κι η απεριόριστη Λαχτάρα τους να σε δουν να πετυχαίνεις τους στόχους σου. Είναι ο ρόλος των γονιών που παίρνεις ο ίδιος αν έχεις μικρότερα αδέρφια, θεωρώντας τον εαυτό σου όσο το δυνατόν περισσότερο μπορείς προστάτη τους και φύλακα άγγελο τους. Οικογένεια είναι αυτοί που σας συνδέει μια αγάπη άνευ ορίων. Είναι αυτοί που σου δίδαξαν όσα ήξεραν και έγινες αυτό που είσαι σήμερα. Οικογένεια δεν είναι πάντα αυτοί που σας συνδέει το ίδιο αίμα, αλλά εκείνοι που σας συνδέει ένας δεσμός αδιάσπαστος και πανίσχυρος.
Η οικογένεια σου είναι η αρχή σου, γι αυτό όταν σου δίνουν φτερά να πετάς, μη ξεχνάς ότι σου έδωσαν και ρίζες για να μπορείς να επιστρέφεις. Γιατί είναι γνωστό πως όταν κάποιος «ανεβαίνει», αν ξεχάσει από που ξεκίνησε, ξαναεπιστρέφει στο μηδέν.

Γι αυτό να τους αγαπάτε και να μην τους ξεχνάτε. Κι ας τσακώνεστε, κι ας γκρινιάζουν. Αγάπη δίχως πείσματα δεν έχει νοστιμάδα.
Κι όταν κάνετε δική σας, προσπαθήστε να κάνετε όλα όσα αγαπήσατε στους γονείς σας, και να αποφύγετε όσα δε σας άρεσαν.
Γιατί η οικογένεια δεν έχει να κάνει με τη συνέχιση του ονόματος, αλλά με τη συνέχιση του χαρακτήρα, του ήθους και των αξιών μιας οικογένειας. Μαριλένα Σ.

Είκοσι Ιουνίου του ’78
Τρέμει συθέμελα η πόλη μας
Φώναξες
-Όλοι έξω!
Βγήκαν όλοι στο δρόμο
Τους μέτρησες
Κάποιος έλειπε
Έτρεξες ξανά πίσω
Σε ένα σπίτι που έτρεμε ακόμα
Ψάχνοντας ατελείωτα στα δωμάτια
Φωνάζοντας το όνομα μου

Δεν πρόλαβε η μαμά μου
να σου πει
Κάτι που ήξερες
Αλλά το μυαλό σου είχε διαγράψει…
Έλειπα
Έλειπα μπαμπά
Δεν ήμουνα εκεί μαζί σας.
Με είχατε στείλει
από μέρες στο χωριό
για να γλιτώσω.
Αυτό το φονικό σεισμό
εγώ να μη το νιώσω

Και τώρα με έψαχνες παντού…

Ελάχιστα τα σ’ αγαπώ
Τι να τα κάνω;
Μέσα μου βλέπω το σεισμό σου κάθε μέρα.
Τον τρόμο ακούω στου ουρανού σου τον αγέρα…
Όχι τα λόγια
μα οι πράξεις φτιάχνουν
τον πατέρα


-Δείξτε με πράξεις την αγάπη
στους γονείς σας όσο ζούνε
Γιατί όταν φύγουν
Είναι αργά δε σας ακούνε… Σοφία Τανακίδου

Όλα τα συναισθήματα, οι εντυπώσεις, τα μαθήματα, οι συγκινήσεις και όποια άλλη λέξη θα χαρακτήριζε τους γονείς μας βρίσκονται σε ένα βλέμμα τους πάντα ανήσυχο, πάντα περήφανο, πάντα έτοιμο. Βρίσκονται κάτω απ’ τα νύχια και επεκτείνονται στα δάχτυλα που σε χάιδεψαν, σου έδειξαν, σε μάλωσαν, σε τάισαν. Βρίσκονται κάτω από τα ρούχα σε μια καρδιά πάντα γεμάτη και σε ένα σώμα που όσα «αλλά» και να ζήσει, αν τα ζει σωστά είναι γιατί είσαι η προτεραιότητά του. Βρίσκονται και μέσα σε σένα και στην επιρροή που ασκείς στους άλλους, στον απόηχο που αφήνεις και σε όσα δίνεις με σκέψη ή απλόχερα. Και σε όσα θες να γίνεις τελικά, σε όσα λαχταράς και περιμένεις, σε όσα θα έρθουν να σε βρουν ή θα κάνεις το μισό δρόμο εσύ. Κάθε συγκίνηση, κάθε αίσθημα, καθετί που ολοένα και ανανεώνει τον τρόπο που σε αγγίζουν οι γονείς σου, θα ανανεώνει πάντα τον τρόπο με τον οποίο εσύ αγγίζεις τη ζωή. Κίκα Ρένκο

Μαμά και μπαμπά
Δύο λέξεις μικρές,
μα για μένα τόσο μεγάλες.
Ένα κομμάτι από αυτούς είμαι.
Το παιδί τους .
Τους αγάπησα πολύ πριν γεννηθώ , τους λάτρεψα ακόμα περισσότερο πριν τους δω.
Μέσα από τα διδάγματα τους και τις ιστορίες τους ξεκίνησα τη δική μου ζωή, τη δική μου ιστορία.
Την ιστορία της ζωής μου.
Σκύβω, αγγίζω τα δάκρυα σας, ευχή τα κάνω στη ζωή μου .
Για όσο ζω φυλαχτό ακριβό σας κρεμάω στην καρδιά μου! Σωτηρούλλα Τζιαμπουρή

 Οικογένεια για εμένα είναι εκεί που γαληνεύει η ψυχή μου. Εκεί που νιώθω πως με αγαπούν, που νιώθω ασφάλεια. Αυτό είναι οικογένεια πέρα από αίμα και τίτλους. Κορίνα Παπαδοπούλου

Τα ομώνυμα…έλκονται!

Χαμένη, κουρασμένη, μη μπορώντας πλέον να αναγνωρίσω τον ίδιο μου τον εαυτό. Τρέχω, προσπαθώ να φύγω μακριά σου, μα νιώθω πως έχουμε μπει σε έναν φαύλο κύκλο. Σε μια δίνη, που κανείς από τους δυο δεν μπορεί να ξεφύγει όσο κι αν προσπαθεί.

  Οι αποχαιρετισμοί μας αμέτρητοι, οι διαφορές μας περισσότερες, όμως αυτά που μας ενώνουν είναι δυνατότερα, ισχυρότερα. Πέρα από κάθε λογική η σχέση μεταξύ μας. Σαν δυο μαγνήτες που προσπαθείς να τους χωρίσεις και δεν μπορείς, η ελκτική μας δύναμη ισχυρότερη όλων των εμποδίων.  Ισχυρότερη όλων των απαγορεύσεων, όλων των δυσκολιών. Αποτελούμε την εξαίρεση του κανόνα της φυσικής. Στη δική μας περίπτωση τα ομώνυμα δεν απωθούνται μα έλκονται.  

  Δεν μπόρεσε να μπει κανείς ανάμεσα μας, πάντοτε καταφέρναμε να βρούμε τον τρόπο να τρυπώνουμε ο ένας στη ζωή του άλλου. Ειλικρινά όμως μάτια μου, δεν ήταν πως παλεύαμε να βρούμε τρόπο. Απλώς και οι δυο αφήναμε ανοιχτή μια μικρή πορτούλα, με την ελπίδα πως θα μπούμε μέσα. Δε ξέρω πώς να το ονομάσω, κάρμα, τύχη, ριζικό. Ξέρω μονάχα πως κάποιος, κάτι, εκεί ψηλά μας θέλει μαζί. Ένα μαζί που εμείς πολεμάμε. Άλλωστε εκεί είναι η θέση μας, στο μαζί και όχι στο χωριστά. 

   Ξέρω πως όλο αυτό έχει ημερομηνία λήξης, ξέρω πως κάποια στιγμή θα τελειώσει και με πονάει πολύ. Ξέρω όμως επίσης πως θα είμαι ο πιο τυχερός άνθρωπος του κόσμου, θα ξέρω πώς να έχασα ένα κομματάκι από την καρδιά μου αλλά κέρδισα την αναπνοή μου. Κέρδισα εμένα πίσω, πίσω από εκεί που με είχα φυλακίσει. Ήρθες μου άνοιξες την πόρτα και μου έδειξες τον ήλιο στον ουρανό, μου έδειξες πως η ζωή μπορεί να είναι ένα λιβάδι με λουλούδια ευωδιαστά και όχι ένα υγρό, κρύο κελί φυλακής. Μου έμαθες ποια είμαι και ποια θέλω να γίνω από εδώ και πέρα. Μου έμαθες τι θα πει ανιδιοτελής αγάπη, τι θα πει να θέλω την ευτυχία σου ακόμη κι αν χρειαστεί να πονέσω με όλη μου τη δύναμη τον ίδιο μου τον εαυτό και να είμαι ευτυχής με αυτή μου την επιλογή. 

    Δε ξέρω εάν αυτή η δύναμη που μας συνδέει, με αυτόν τον παράξενο τρόπο παραμείνει τόσο ισχυρή και δεν μπορέσουμε ποτέ να απομακρυνθούμε ο ένας από τη ζωή του άλλου. Ξέρω όμως πως για όσο κρατήσει, για όσο την κρατήσουμε ζωντανή θα είναι πέρα για πέρα αληθινή. Δυο μαγνήτες είμαστε μάτια μου, δυο ομώνυμα που δεν απωθούνται μα που έλκονται.

Κορίνα Παπαδοπούλου

Το βλέμμα

Βρίσκομαι χαμένης στο σκοτάδι του γαλάζιου

σε μπόρες και λιακάδες καθημερινά μουσκεμένη άλλα καμένη

σε λησμονώ αναπολώ τον παλιό μου εαυτό

το κορίτσι, το χαμογελαστό.

Συλλογίστηκα και αποκρίθηκε “εδώ είμαι”.

Η σιγουριά σου με νανούρισε,

ο χρόνος με αποκοίμισε

τώρα σε ξυπνώ για βρω

το ρυθμό της ζωής.

Στο πέρασμα του στενού θα σε συναντήσω

δεν θα σε ξανά αφήσω μονάχα θα σε πείσω

να μην σε ξανά λησμονήσω θα αφεθώ σε έμενα,

θα ζήσω από εσένα.

Ο λογισμός μου συλλογίστηκε μονομιάς

σαν να με χτύπησε κεραυνός

αλώθηκα στο άγγιγμα σου στον χωρισμό

έκαψα o,τι όμορφο είχα αισθανθεί για το άγγιγμα

ακόμα και εμένα εσένα καρδιά μου.

Όταν ξανά αισθανθώ το χάδι

θα σε κρατήσω ζωντανή

θα ζήσουμε μαζί την αίσθηση αυτή

να δίνεσαι ολοκληρωτικά

αν ναυαγήσουμε θα είμαστε μαζί

το κορίτσι το χαμογελαστό που ζήσε και αυτό.

Γιώργος Τζολάκης