Γυναίκες, ψηλά το κεφάλι!

Η 25η Νοεμβρίου έχει οριστεί από τον ΟΗΕ ως η παγκόσμια ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών σε ανάμνηση της φρικτής δολοφονίας τριών αδελφών, των αδελφών Μιραμπάλ, οι οποίες εναντιώθηκαν στον δικτάτορα Τρουχίγιο, στις 25 Νοεμβρίου του 1960.

Ευαίσθητη μέρα. Αυτή τη μέρα παγκοσμίως σκεφτόμαστε όλες αυτές τις γυναίκες που για τους δικούς τους λόγους, παραμένουν σε ένα βίαιο περιβάλλον και υπόκεινται την κακοποίηση από τους συντρόφους τους. Τι συμβαίνει πραγματικά στα μυαλά αυτών που βιαιοπραγούν; Τι συμβαίνει στα μυαλά των αντρών που ασκούν ψυχολογική βία; Τι συμβαίνει στους άντρες που δεν μπορούν να διαχειριστούν τον θυμό τους και ξεσπούν πάνω στις γυναίκες τους;  Γιατί αυτός να πίνει ασταμάτητα και αντί να αφήσει το μπουκάλι στην άκρη, το σπάει πάνω στην γυναίκα;  Τι συμβαίνει στους άντρες που όχι μόνο δεν αισθάνονται άσχημα όταν ασκούν βία, αλλά αντίθετα, παίρνουν δύναμη από αυτήν την αποτρόπαιη επίθεση τους; Τι συμβαίνει πραγματικά στα μυαλά των γυναικών που το δέχονται και παραμένουν σιωπηλές; Τι συμβαίνει στο σώμα των γυναικών που σταδιακά καλύπτεται με μελανιές, μώλωπες και όχι με αγάπη; Γιατί οι ανασφάλειες και έλλειψη ικανοποίησής που νιώθει, να της δημιουργούν μάτια δακρυσμένα που σχεδόν δεν μπορούν να δουν πια από τον πόνο; Κανείς δεν ξέρει!

Σίγουρα για κάποιες από αυτές τις γυναίκες η σημερινή μέρα θα θεωρηθεί άλλη μία άσκοπη μέρα στη ζωή τους. Δε θα αλλάξει κάτι -δε θα προδώσουν τον άντρα σύντροφό τους. Θα υπομείνουν την κακοποίηση. Θα συνεχίσουν να νιώθουν αβοήθητες και περιθωριοποιημένες. Το βάρος που κουβαλούν γίνεται μέρα με τη μέρα ασήκωτο. Προσπαθούν να προσαρμοστούν σε αυτήν την νέα πραγματικότητα η οποία με την πάροδο του χρόνου μοιάζει να είναι αδιέξοδη.

Κάθε γυναίκα, λόγω του φύλου της, ανεξαρτήτως μορφωτικού επιπέδου οικονομικής κατάστασης ηλικίας και κοινωνικής τάξης, αντιμετωπίζει τον κίνδυνο να πέσει θύμα βίας και κακοποίησης.

Η κακοποίηση ως μορφή βίας κατά των γυναικών έχει τις ρίζες της ένα σύνθετο κράμα πατριαρχικών αντιλήψεων ελέγχου κι εξουσίας. Αυτή η κουλτούρα δημιουργείται είτε με τη χρήση μισογυνίστικης γλώσσας είτε με την ωραιοποίηση της βίας.

Αυτό το έγκλημα μένει δυστυχώς ακόμη στη σκιά. Αποσιωπημένο και σχεδόν απαρατήρητο.

Η ανοχή στην σεξουαλική, ψυχολογική, σωματική ή λεκτική βία οφείλει να είναι μηδαμινή. Η συγκεκριμένη μέρα οφείλει να μας υπενθυμίζει την επιτακτική ανάγκη της αντίστασης, της εξάλειψης και της καταπολέμησης του τραγικού και βίαιου αυτού φαινομένου. Η προσπάθεια αυτή οφείλει να είναι παγκόσμια και ενώνει σαν γροθιά όχι μόνο όλες τις γυναίκες, αλλά και όλους τους ανθρώπους συνολικά, που επιθυμούν να εξασφαλίσουν την προστασία των γυναικών.

Αλέξανδρος Ταρχανίδης

Ζωή ως Κίνηση ή μιζέρια ως στάση ζωής;

Η ζωή είναι γεμάτη ανθρώπους που θέλουν χιλιάδες προϋποθέσεις να πληρούνται για να δράσουν και βρίσκουν παράλληλα χιλιάδες δικαιολογίες για να μη δράσουν. Οι άνθρωποι αυτοί αποκαλούνται μίζεροι. Η μιζέρια είναι αυτή η «ψυχική ασθένεια» που μπορεί να γίνει εμφανής ακόμη και στα μικροπράγματα της καθημερινότητας. Η μόνιμη αρνητικότητα, η μόνιμη τάση στα «όχι», η αδράνεια, η απραξία, η έλλειψη χαράς και ευγνωμοσύνης, η καχυποψία και η απαισιοδοξία, είναι μερικά παραδείγματα ψυχικών καταστάσεων και αισθημάτων που κατακλύζουν τους μίζερους ανθρώπους.

Αναντίρρητα, όλοι οι άνθρωποι έχουν περάσει, περνάνε και θα περάσουν από αυτή τη φάση. Δυστυχώς ή ευτυχώς για να συνεχίσει να ζει κανείς, δε χρειάζεται να έχει όλες τις προϋποθέσεις θετικές. Συνεχίζεις να κινείσαι, να δρας και να πράττεις σε ένα κοινωνικό σύνολο ανεξάρτητα από οτιδήποτε σου έχει συμβεί. Όσο καταφέρνεις να κινείσαι, τόση ζωή κερδίζεις. Η κούραση, το ανελέητο εργασιακό καθεστώς, τα ζόρικα ωράρια, οι καθημερινές υποχρεώσεις, δεν είναι λόγοι να σε ρίχνουν.

Δες για παράδειγμα τους φίλους σου. Υπάρχουν αυτοί που εξαφανίζονται αλλά υπάρχουν και κάποιοι σταθεροί, κάποιοι που είναι πάντα εκεί όταν τους χρειάζεσαι και κάποιοι που επιδιώκουν από μόνοι τους να σου προσφέρουν. Οι φίλοι αυτοί, παρόλο που έχουν τις δικές τους υποχρεώσεις, τα δικά τους προβλήματα και το βάρος των προσωπικών ευθυνών που κουβαλούν, δεν είναι μίζεροι και συνεχίζουν να προσφέρουν σε σένα πολύτιμα αγαθά. Αυτοί οι άνθρωποι μπορούν να συνδράμουν στην καταπολέμηση της μιζέριας σου. Αυτοί οι άνθρωποι είναι γεμάτοι ζωή, με την έννοια της κίνησης πάντα.

Δυστυχώς δεν είναι όλα πάντα με το μέρος σου. Δεν μπορείς να έχεις και πολλά λεφτά και υγεία και όλα τα υλικά αγαθά και τέλεια σχέση και πολύ χρόνο και πολλά ταξίδια και δημιουργικότητα και επαγγελματισμό ταυτόχρονα. Απλώς, δε γίνεται.

Οφείλεις να δρας καθημερινά -όχι απαραίτητα κάτι μεγαλεπήβολο- και οφείλεις με την κίνηση σου αυτή να μην ενισχύεις τη μιζέρια. Εστίασε στα θετικά συμβάντα της ζωής. Άρχισε να εκτιμάς τη δύναμη που έχει ένα άγγιγμα, ένα χαμόγελο, ένας όμορφος λόγος, μία φιλοφρόνηση. Αυτά μπορούν να σου αλλάξουν τη ζωή. Μην καταθέτεις τα όπλα, τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει έναν αποφασισμένο άνθρωπο που επιθυμεί να ζήσει και όχι απλώς να επιβιώσει.

Αλέξανδρος Ταρχανίδης