Το αιώνιο «θύμα»

Έσφαλες αρκετές φορές.

Απλά είναι δύσκολο να το παραδεχθείς.

Είναι ακόμα πιο δύσκολο να σταθείς μπροστά από έναν καθρέπτη και να αναλογιστείς τα λάθη και τις ευθύνες σου.

Εσύ πάντα έχεις την εντύπωση και πλασάρεσαι ότι δε σφάλεις ποτέ.

Θεωρείς ότι ο εαυτός σου αγγίζει την τελειότητα.

Αλλά δυστυχώς έχεις πιάσει πάτο.

Πολύ εύκολα αντικαθιστάς συναισθήματα και ανθρώπους.

Και το παίζεις το αιώνιο θύμα, που απενοχοποιείται  φορώντας δάφνες και φωτοστέφανο. 

Σε μάθαμε και σε βαρεθήκαμε.

Μας έδωσες αρκετά σημάδια ενοχής και εγκλωβίστηκες κατά βάθος στα ίδια σου τα λάθη.

Σταμάτησες να έχεις νόημα, μορφή και υπόσταση.

Το μόνο που έχεις είναι εμμονές και συναισθηματικές διαταραχές.

Είσαι άνθρωπος πολλαπλών διαστάσεων χωρίς νόημα.

Το κύρος και η αξιοπρέπεια είναι λέξεις άγνωστες και θα σου πρότεινα σιγά σιγά να τις μάθεις για την ομαλή συνέχεια της ζωής σου.

Φαντάσου ότι υπάρχουν στιγμές που κάνω να σε λυπηθώ έστω και για λίγο.

Προκαλείς οίκτο αυτές τις κάποιες ελάχιστες φορές.

Αλήθεια, αν μπορούσες να βγεις λίγο από τον εαυτό σου και σε παρατηρούσες θα με καταλάβαινες.

Ίσως τότε να διόρθωνες έστω και για λίγο κάποια λάθη σου και ίσως κάποιος να σε υπολόγιζε.

Κάποιοι άνθρωποι ξέρεις όπου πάνε φέρνουν ευτυχία και κάποιοι άλλοι, όπως εσύ είναι ο ορισμός της μιζέριας και της δυστυχίας.

Αυτό το σενάριο που πάντα έχεις στο μυαλό σου όσο καλοσχεδιασμένο και αν είναι κάποια στιγμή όλοι το καταλαβαίνουν.

Για αυτό σου λέω δεν αντέχεις να μοιραστείς γιατί δε ξέρεις να μοιράζεσαι.

Τα θέλεις όλα δικά σου και περνιέσαι για αιώνιο θύμα.

Ξέρεις υπάρχουν άνθρωποι που μυρίζουν πραγματικότητα και αλήθεια.

Και εσύ δεν είσαι από αυτούς.

Εσύ μυρίζεις συμφέρον, χρήμα και υποκρισία και ας σταυρώνεις κάποιους άλλους που έκαναν φανερά αυτά που εσύ έκανες κρυφά.

Ίδια φάρα είστε κατά βάθος μην σου πω ότι αυτοί είναι και πιο ξεκάθαροι γιατί οι προθέσεις τους φαίνονται γρήγορα.

Εσύ αιώνιο θύμα είσαι ολόκληρη ένα πρόβλημα, μια «ύπαρξη» γεμάτη προβλήματα και άπειρα κόμπλεξ.

Απλησίαστη, βαρετή και ανιαρή.

Εμμονική και δυστυχισμένη. 

Κανένας άνθρωπος δε θέλει να έχει δίπλα του ένα αιώνιο θύμα.

Όλοι αναζητούμε κάτι πιο ζωντανό και αισιόδοξο.

Μαρύσα Παππά

Κι η ζωή συνεχίζεται…

Κι η ζωή συνεχίζεται,

όμως μισή και μακριά από ‘σένα…

Κι η ζωή συνεχίζεται,

χωρίς τα χάδια σου και τη συντροφιά σου,

χωρίς εσένα.

Λείπει το χαμόγελό σου,

η φωνή σου, εσύ…

μου λείπεις.

Κι η ζωή συνεχίζεται,

όλοι έτσι μου λένε…

μόνο που κανείς δε μου είπε

 πώς συνεχίζεται έτσι αυτή η ζωή. 

Μια ζωή δίχως χρώμα,

μια ζωή με σιωπές.. 

Μια ζωή άδικη,

γεμάτη τρέλα και φόβο.

Κι η ζωή λοιπόν, 

συνεχίζεται..

ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΔΕΛΗΛΑΜΠΟΥ

2020 χρονιά… κατάρα

Αυτό το πολύ τυπικό «Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται» σας το έχουν πει κι εσάς ε;

Δυστυχώς αυτό είπα κι εγώ την πρώτη μέρα αυτού του… αλλοπρόσαλλου έτους, κι ευγενική ήμουν με το χαρακτηρισμό.

Είπα λοιπόν κι εγώ λοιπόν αυτήν την κλασσική ατάκα που την ακούς από τα στόματα των παιδιών του δημοτικού μέχρι των γιαγιάδων στο χωριό που κάθονται στη γωνία και κουτσομπολεύουν όποιον περάσει. Και αποφάσισε όχι μόνο η μέρα, αλλά κι ολόκληρο το έτος να πάει, ας μου επιτραπεί η έκφραση, κατά διαόλου.

Σαν ψυχαναγκαστική κι εγώ, περίμενα πως και πως το έτος που οι σελίδες των τετραδίων πάνω αριστερά θα γράφουν 2020 κι όχι 2019, γιατί το εννιά μου κατέστρεφε τους προηγούμενους καλοσχηματισμένους αριθμούς μου. Που να ήξερα τότε, όταν αδημονούσα να φύγει το προηγούμενο έτος τι μας περίμενε παγκοσμίως.

Σεισμοί, καταποντισμοί, κορονοϊοί, χίλια δυό προσωπικά ζητήματα. Κι ακόμα είναι Ιούνιος. Θα έπρεπε όποιος επιβιώνει κάθε μήνα να παίρνει έπαθλο γιατί καταντήσαμε χειρότερα από το Survivor. Εκεί τουλάχιστον δεν έρχονταν σε επαφή με άλλο κόσμο, ούτε κορονοϊό θα μπορούσαν να κολλήσουν, ούτε τίποτα.

Μήπως όμως τελικά τα θέλουμε και τα παθαίνουμε; Και μήπως, αυτή η χρονιά που όλοι ανυπομονούμε να φύγει, ήρθε για να αφήσει πίσω της ιστορία; Να μας κάνει καλύτερους ανθρώπους, πιο ώριμους. Να πατήσουμε γερά στα πόδια μας και να εκφράσουμε δυνατά την άποψη μας.

Και ποιος ξέρει, ίσως αυτή η άποψη να εμπνεύσει τόσους ανθρώπους, που να διδάσκεται στο μάθημα Ιστορίας σε διακόσια χρόνια από τώρα.

Νομίζω πάντως ότι δε φταίει ο ανάδρομος Ερμής στο φεγγάρι της Αφροδίτης.

Είναι δίσεκτο. Κι ήρθε για να μείνει.

NinaS

Ένα «ευχαριστώ» που συνεχώς ξεχνάω

Πολλά έχουμε πει στα χρόνια που σε ξέρω. 
Πολλά και κάποια από αυτά δεν τα έχει ακούσει ούτε ο Θεός, τον ντράπηκα κι αυτόν.
Εσένα όχι.

Κουβέντες πίκρες που ανταλλάξαμε, κομμάτια να γίνουν, ούτε που τις θυμάσαι πια. 
Ούτε κι εγώ τις μνημονεύω.
Μυστικά, εξομολογήσεις, αλλά και λόγια φτηνά, «του αέρα».
Λόγια, λόγια, λόγια, ανάμεσα σε στιγμές και καταστάσεις.
Και μετά σιωπές, μιας και πολλές είναι οι φορές, που τι να πεις;
Τι να παρηγορήσεις;
Τι να ξεστομίσεις;

Ήσουν εκεί, όμως, για να σιωπήσεις μαζί μου.
Να με δεις να δακρύζω ή να πλαντάζω.
Να λέω ασυναρτησίες.
Και αφού τελειώσουν όλα αυτά, να γελάσεις μαζί μου.

Ήσουν εκεί, όταν δεν ήμουν καλή φίλη.
Ήσουν εκεί, όταν ούτε εγώ η ίδια δεν ήμουν εκεί μαζί σου.

Μέσα σε όλα τα λόγια που ανταλλάσσουμε τόσα χρόνια ξεχνάω, σαν σκόπιμα, σαν εσκεμμένα, να σου πω και ένα «ευχαριστώ», μαζί με ένα «σ’ αγαπώ» και μαζί με μια «καλημέρα».
Και μαζί με μια υπόσχεση.
Πως από εδώ και πέρα, έχει μόνο ανήφορο.
Που θα διαβούμε χέρι χέρι.
Ως το τέλος.

Νικολέτα Αργυράκη

Δανεικό όνομα

Το όνομά σου στο χαρτί,
με πίεση το γράφω
και σε κάθε γράμμα του πονώ.

Πώς λίγα γράμματα αρμονικά δεμένα,
μου ταράζουν το μυαλό;

Το όνομά σου στο χαρτί,
είναι ένας μικρός θάνατος.

Κι αν κάποιος πάει να γράψει
για έρωτες μικρούς,
το όνομά σου του δανείζω,
για να νιώσει όπως και εγώ.

Ιωάννης Χρυσόστομος Παπουδάρης

Στα άγνωστα ταξίδια σου, να είμαι θεατής σου

Πάρε με στα όνειρα που πλέουν τα καράβια.
Σπάσε τις άγκυρες που με κρατάνε στο βυθό.
Δωσ’ μου, με το γέλιο σου, ένα γλυκό μελτέμι.
Φύσηξε ο έρωτας και χάνομαι στον ωκεανό.

Μαύρα ήταν τα φύλλα που σκέπαζαν τα όνειρά μου.
Ήρθες και τα έκανες όμορφο γιασεμί.
Τα μάτια σου, σαν με κοιτούν,
τα χάδια σου, σαν μ’ ακουμπάνε,
όλα τριγύρω αλλάζουνε
κι εγώ μικρός θνητός.

Πάρε με και φίλα με.
Έλα ταξίδεψε με,
στην δίνη του έρωτα σου,
να μάθω να κολυμπώ.

Μα τα κουπιά μου σπάσανε και πως να σε προφτάσω;
Άπλωσε το χέρι σου και πάρε μαζί σου,
στα άγνωστα ταξίδια σου, να είμαι θεατής σου.
Δείξε μου τον απόλυτο έρωτα,
να ξαναγεννηθώ.

Kaiman85

Σιωπή της νύχτας

Κουρνιασμένη κι απόψε σε κάτι χρόνια γυμνά…
Στη ζωή που έκαψε ένα βράδυ.
Στη σιωπή που σερνόταν μπροστά στη φωτιά,
συναρμολογώντας τον έρωτα της ύπαρξης της.
Στιβάζοντας τις σιωπές της σε στίχους μιας θλιμμένης χαράς.

Πόσο άραγε να την τρομάζει αυτό το ξεχασμένο αύριο;
Δάκρυα κυλούσαν στις σιωπές του έρωτα…
Σιωπές που τις κέντησε στη σιωπή που βασίλευε στα χείλη της,
στις λέξεις που έμπλεκαν ανάσες
που κυλούσαν στη κλωστή της ηδονής.

Απόψε παζάρευε με την ελπίδα,
στον ήχο του χρόνου αφήνοντας τη ζωή της σ’ εκείνο το βράδυ.
Ξεθωριασμένη ελπίδα
σε μια σκουριασμένη παρένθεση,
εγκλωβισμένη στην ανυπαρξία.

Πόση ακόμα προσμονή μπορούσε να κλείσει
σ’αυτή τη σιωπή της νύχτας;

Σωτηρουλλα Τζιαμπουρή

Ο καπετάνιος

Έριξα άγκυρα, να σε κρατήσω,
μέσα στη θύελλα να μη σ’ αφήσω.

Από τα βράχια να σε γλιτώσω,
όνειρο άπιαστο, για να σε σώσω.

Βάρκα δεν είναι τ’ όνειρό μου,
είναι καράβι.
Δεν το τρομάζει καμία μπόρα
που πλησιάζει.

Έχει τους ναύτες,
που το φυλάνε με τη ζωή τους.
Μέρα και νύχτα,
πότισε η αλμύρα το κορμί τους.

Μόνο στα χέρια
ενός ανθρώπου δειλιάζει.
Ο καπετάνιος είναι,
που τα όνειρα βουλιάζει.

Σοφία Τανακίδου

Θα φιλάω όποιον θέλω

Εγώ, όπως ακριβώς κι εσύ, είμαστε απλώς άνθρωποι. Δεν έχει σημασία αν έχουμε τις ίδιες προτιμήσεις, την ίδια καταγωγή, αν αρέσει και σε σένα και σε μένα η φράουλα ή αν αγαπάμε κι οι δυο το καλοκαίρι. Δεν έχει σημασία αν βρήκαμε τον έρωτα στα μάτια μιας «εκείνης», ή ενός «εκείνου». Σημασία έχει, την ώρα που τα δύο σώματα, τα δύο αυτά χείλη σμίγουν κι ολόκληρη η ύπαρξή μας τραντάζεται κι αποκολλάται από τη γύρω πραγματικότητα, τότε και μόνο τότε, να ξέρω ότι το άτομο που φιλάω, είναι το σωστό.

Ο έρωτας δε γεννιέται με συμβιβασμούς. Είναι το πιο φιλελεύθερο συναίσθημα, όμως συνειδητά πολλές φορές επιλέγουμε να το καταπιέσουμε. Ο καθένας μας, έστω και μια φορά στη ζωή του έχει νιώσει κάποιο φιλί παράταιρο. Το άτομο δεν ήταν κατάλληλο. Δεν ήταν κατάλληλο από την αρχή, όμως όταν ήρθε εκείνη η ώρα ν’ ακουμπήσουν τρυφερά αυτά τα χείλη, κανένα γνώριμο κι ενθουσιώδες συναίσθημα δεν ήρθε. Προσωπικά, σ’ εκείνες τις στιγμές, θα προτιμούσα να μην είμαι εκεί, να ήταν κάποιος άλλος στη θέση μου κι εγώ να είμαι ο τυχαίος περαστικός στο μηχανάκι, που πάει αμέριμνος στη δουλειά του. Σ’ εκείνο ακριβώς το φιλί κάτι καταπίεσα. Αργότερα, δεν ήθελα να ξανανιώσω εκείνο το αίσθημα αγωνίας, αφού ο περίγυρός μου περιέγραφε αυτή την ένωση ως μοναδική και για μένα δε σήμαινε τίποτα. Μέχρι που ήρθε εκείνος ο ένας κι ανέτρεψε όλη τη θεωρία μου πάνω στον έρωτα.

Όμως, θα μιλήσουμε γι’ αυτό μόλις ξεκαθαρίσουμε τα τυπικά, αυτά που διαβάζεις στα βιβλία και λες πως καταλαβαίνεις, μα στην ουσία ποτέ σου δεν κατάλαβες. Είθισται ο «ορθολογικός» συνδυασμός ερωτικών παρτενέρ να είναι ένας άντρας και μια γυναίκα. Κάθε απόκλιση απ’ αυτό θεωρείται κατακριτέα, λάθος και τις περισσότερες φορές προσβάλει τόσο την κοινωνία, όσο και την οικογένεια που ισχυρίζεται ότι αγαπάει άνευ όρων το γόνο της. Εκεί, μπαίνει στη μέση ένας έφηβος που φοβάται την απόρριψη από τους αγαπημένους του ανθρώπους. Τις περισσότερες φορές ντρέπεται για όσα νιώθει, προσπαθεί ν’ αποβάλλει την ίδια του την ορμή. Μα ο έρωτας δεν έχει τίποτα άσχημο για το οποίο θα έπρεπε να ντρέπεσαι, πράγμα που άργησα να συνειδητοποιήσω.

Και τώρα που τα τυπικά τελείωσαν, θα μιλήσω εκ βαθέων και πείρας.  Είναι δικαίωμα δικό μου και δε θ’ απολογηθώ σε κανέναν για το άτομο που επιλέγω να είμαι μαζί. Πόσοι αγώνες για να είναι κάθε άνθρωπος ελεύθερος να φιλάει και ν’ αγαπάει όποιον γουστάρει γίνονται καθημερινά κι ευτυχώς τα πρώτα λιθαράκια μιας κοινωνίας χωρίς μειονότητες έχουν εδραιωθεί. Δε φοβάμαι να βγω στο δρόμο με την κοπέλα, το αγόρι ή την όποια ταυτότητα φέρει το άτομο με το οποίο είμαι μαζί. Δε φοβάμαι να μην έχω κοινωνική ταυτότητα, όπως αυτή ορίζεται στυφά, δεν τη χρειάζομαι για να ξέρω ποιος είμαι.

Κι αν με θεωρούν απόβρασμα της κοινωνίας και με βάζουν στην ίδια μοίρα με όλα τα κακοποιά στοιχεία -πολλές φορές και σε λίγο χειρότερη- είναι γιατί μου αρέσει να φιλάω το κορίτσι μου στο στόμα. Έχω τον ίδιο πόθο να ζήσω τον έρωτά μου, ως ένας κανονικός άνθρωπος όπως κι εσύ. Δεν μπορώ ν’ αρνηθώ τη σεξουαλικότητά μου και δε θα το κάνω με όποιο τίμημα. Όχι επειδή δεν ξέρω να παλεύω, αφού το να ανήκει κανείς στην lgbt κοινότητα και να θέλει να ζήσει φυσιολογική ζωή, κάθε άλλο παρά εύκολο είναι. Θα δεχθώ το τίμημα αφού μόνο με κατανόηση, ίσως, καταλάβεις αυτά που νιώθω. Οι διαμάχες κι οι διαπληκτισμοί που χαλάνε τις καρδιές των ανθρώπων συνήθως δε φέρνουν τίποτα περισσότερο από καταπίεση. Σαν άτομο που έχει καταπιεστεί, ξέρω ότι δε θα το ευχόμουν για κανέναν.

Η καρδιά και το σώμα μας, ξέρουν καλύτερα από τον καθένα. Άκουσέ τα. Νιώσ’ τα. Ζήσε τον έρωτα όπως μπορείς και θα τον ζήσω κι εγώ, μ’ αυτόν που θέλω, χωρίς να ντρέπομαι. Δεν έχω λόγο άλλωστε κι ας άργησα να το καταλάβω. Μέσα από τον έρωτα γνωρίζω κι ένα κομμάτι του εαυτού μου κι είμαι περήφανος για τον άνθρωπο που είμαι. Δε χρειάζεται να με γνωρίσεις για να με αποδεχθείς, πίστεψε μόνο πως το ότι εγώ αγαπώ ένα σώμα, ένα δέρμα, μια φυλή, ένα φύλο διαφορετικό απ’ ό,τι εσύ έχεις συνηθίσει, δε χρειάζεται να σε φοβίζει. Είμαι ελεύθερος να φιλάω όποιον θέλω, όπως ακριβώς κι εσύ!

Κίκα Ρένκο

Μια εικόνα χίλιες λέξεις – Με θέα

Εγώ έχω μείνει ακόμη εκεί.
Ακριβώς από κάτω.
Κάτω από το αυγουστιάτικο φεγγάρι μας.
Κάτω από την ξαστεριά που πλημμύριζε- κόντευε να πνίξει- τον ουρανό
Κι εμείς, δυο κουκκίδες, δυο ασήμαντες λευκές πινελιές μπλεγμένες μεταξύ τους, ανάμεσα σε χιλιάδες, εκατομμύρια βότσαλα.
Έπρεπε να είχαμε καταλάβει από τότε,
το ποσό ασήμαντοι και μικροί ήμασταν για τον κόσμο και να μην φεύγαμε ποτέ.
Εγώ εξάλλου, έχω μείνει ακόμη εκεί. (Νικολέτα Αργυράκη)

Έγειρε,
κάτω από δύο γρίλιες κλειστές το φως να αναπαυθεί
Μέσα σε σώματα δε βρήκε απάγκιο, μέσα σε βλέμματα δεν αντάμωσε, μέσα σε στόματα δε φιλήθηκε.
Μοναχικά ταξίδεψε στο γέμισμα του κόσμου κι άδειασε πάνω στις γρίλιες.
Εκεί κρύφτηκε.
Δεν ήτανε γραφτό τούτη τη μέρα να ταξιδέψει πουθενά.
Έλειπε η αγάπη.
Ποιος να το ανασηκώσει από το σκοτάδι δίχως την βοήθεια της.
Έγειρε να αναπαυτεί
ωσότου να ξαναγυρίσει. (Σοφία Τανακίδου)

Μια νύχτα του Μαΐου, καθόμασταν στο μπαλκόνι μου και κοιτούσαμε τα αστέρια.
Γελούσαμε, μιλούσαμε και αφήσαμε πίσω για λίγο την σκληρή πραγματικότητα, η οποία δυστυχώς μας δείχνει το πρόσωπο της κάθε μέρα.

Κι εκεί, ανάμεσα σε ανέμελα γέλια και καλά κρυμμένα από τους άλλους μυστικά, αισθανθήκαμε πάλι οι εαυτοί μας.
Πριν όλα αυτά που συνέβησαν κι άλλαξαν τη ζωή μας προς το χειρότερο.
Πριν ωριμάσουμε απότομα.

Και τότε, δώσαμε μια υπόσχεση.
Εγώ κι εσύ, είμαστε οικογένεια. Για πάντα.
Κανείς και τίποτα δεν θα το αλλάξει αυτό. (NinaS)