Ανάσας ικέτης στο χρόνο που φεύγει

Άλλη μια χρονιά φεύγει.
Μια χρονιά που δεν υποσχόταν τίποτα…

Όσα άντεξα κι αυτόν τον χρόνο,
έστω και αν κάποιες φορές λύγιζα,
δε με έμαθαν να τα παρατάω.
Έστω κι αν οι εφιάλτες με έπνιγαν τα βράδια,
τους έπνιγα εγώ πρώτη.
Έπαιρνα μια ανάσα από το δάκρυ μου και προχωρούσα.

Μια συνάντηση κάνω απόψε με τον χρόνο που φεύγει και παγώνει το κορμί.
Σε μια νύχτα που ψάχνει να βρει αλήθειες και ψέματα.
Σε μια ανάσα ικέτης, στου ανέμου τον ορίζοντα, που ψάχνει να βρει τη λύτρωση, τη παρηγοριά, τον δρόμο που θα χαράξει τη λύτρωση από τις κραυγές που διαπερνούν αυτό το σκοτάδι της ψυχής και καρφώνουν την ανάσα στην πλάτη της μνήμης, όπου ο χρόνος γράφει: κενό.

Ένα κομμάτι ανάσας έμεινε σκοτωμένη στον χρόνο που παγώνει κάτω από τα χείλη πένθιμα ντυμένα… Δεν πέθανα ακόμη!

Σωτηρούλλα Τζιαμπουρή

Άγγιγμα…

Ε λοιπόν, όχι! 
Ο άνθρωπος δεν φτιάχτηκε για να περνάει τη ζωή του κλεισμένος μέσα σε τέσσερις τοίχους, εγκλωβισμένος σε μια εικονική πραγματικότητα… 

Ο άνθρωπος φτιάχτηκε για να μπορεί να κρατάει το χέρι του άλλου, να ερωτεύεται, να μυρίζει το άρωμα του, να τρέμει στο άγγιγμα του, να βυθίζεται στα μάτια του, να χάνεται στην αγκαλιά του. Να γελάει, να δακρύζει, να πονάει, να υποφέρει, να ονειρεύεται αγγίζοντας τον άλλον και όχι να φαντάζεται πως το κάνει… 

Ο άνθρωπος φτιάχτηκε για να κάνει έρωτα, σεξ ή όπως αλλιώς θέλεις να το ονομάσεις και όχι για να αυνανίζεται παρακολουθώντας υποκατάστατα της κάβλας του πίσω από μια παγωμένη κι απρόσωπη οθόνη. Για να ζει και να μοιράζεται τις στιγμές αγκαλιά με άλλους ανθρώπους και όχι περιγράφοντας τες σε κάποιο ιστολόγιο… 

Ο άνθρωπος φτιάχτηκε για να πετάει στα σύννεφα με όλες του τις αισθήσεις και όχι μόνο με την όραση ή την ακοή… Για να ταξιδεύει σε κάθε γωνιά της γης, να γνωρίζει πολιτισμούς, ανθρώπους διαφορετικούς, αρώματα που δεν τα έχει μυρίσει ξανά, χρώματα του ουράνιου τόξου που δεν έχουν φτιαχτεί σε κάποιο υπολογιστή… 

Ε λοιπόν, ναι!
Ο άνθρωπος φτιάχτηκε για όλα τα παραπάνω και για κάθε τι ακόμα που δεν μπορώ αυτή τη στιγμή να σκεφτώ και δεν υπάρχει μεγαλύτερο έγκλημα από το να συνηθίζει να του τα στερούν…

Στέφανος Μαντζαρίδης

 

Ναι στη ζωή

Εκτός απ’ την αντιμετώπιση του πόνου, νιώθει μια γενική αίσθηση ευφορίας, μειώνεται η ένταση και το άγχος του, καθώς κι η τάση για επιθετικότητα. Όλα, αν και μουδιασμένα, είναι ιδανικά μέσα στη θολούρα. Δυστυχώς, για να πάρεις κάτι πρέπει να πληρώσεις το ανάλογο τίμημα. Μετά ξεκινάνε οι παρενέργειες. Αϋπνία, ζάλη, κνησμός, απάθεια, αδυναμία συγκέντρωσης, μειωμένη φυσική δραστηριότητα, συστολή ή διαστολή της κόρης των ματιών, ναυτία, εμετό και καταστολή της αναπνευστικής λειτουργίας. Έπειτα από συνεχή κι αυξανόμενη χρήση, τα αποτελέσματα μένουν ίδια κι οι μετέπειτα παρενέργειες γίνονται πιο έντονες. Τα μαγικά φίλτρα που προκαλούν όλα τα παραπάνω λέγονται ναρκωτικά.

Κάποιους απ’ αυτούς θα τους βρεις στο δρόμο να ζητάνε χρήματα για να πάρουν την επόμενή τους δόση, μια δόση ζωής. Τα βράδια στα στενά σοκάκια να δένουν με τη ζώνη τους το μπράτσο τους για να μπορέσουν να πατήσουν μια ενδοφλέβια. Σε σκαλιά να κοιμούνται αναίσθητοι με τα προσωπικά τους αντικείμενα πεταμένα δίπλα. Τι έχει ωθήσει αυτούς τους ανθρώπους σε αυτή τη λύση που φαντάζει ιδανική για να ξεφύγουν απ’ τα προβλήματά τους, αλλά στο τέλος την πληρώνουν με το ακριβότερο αντίτιμο;

Δεν είμαστε εμείς που θα κρίνουμε γιατί διάλεξε ένας συνάνθρωπός μας να βρει εκεί τη λύση. Εμείς είμαστε που θα βοηθήσουμε να επανενταχθούν στην κοινωνία μας και να μην αντιμετωπιστούν σαν ασθενείς, που δεν κάνει να τους ακουμπάμε ή σαν κατάδικους, που πρέπει να εξορίσουμε.

Μόνοι μας δεν μπορούμε να υπάρξουμε ιδιαίτερα βοηθητικοί, γι’ αυτό υπάρχουν κέντρα θεραπείας εξαρτημένων ατόμων, ίσως τα ‘χεις ακούσει ως κέντρα απεξάρτησης. Κι εκεί η δουλειά τους δεν είναι μονάχα να καταφέρουν να τους απομακρύνουν απ’ τον εθισμό τους. Έχουν μελετήσει με ειδικούς και ψυχολόγους τη ρίζα του προβλήματος. Τι είναι αυτό που άφησε την πόρτα ανοικτή στα ναρκωτικά, ποιοι ψυχοκοινωνικοί παράγοντες συμβάλουν στη δημιουργία και στη διατήρηση αυτής της εξάρτησης, έτσι ώστε να βάλουν ένα μόνιμο τέλος.

Κάθε κέντρο έχει διαφορετικές διαδικασίες για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα. Υπάρχει η «στεγνή θεραπεία», όταν κατά τη διάρκειά της δε δίνεται καμία φαρμακευτική ή υποκατάστατη ουσία. Παρένθεση που θα καταλάβουν οι καπνιστές. Καπνίζουμε καθημερινά και το τσιγάρο το έχουμε συνδέσει με το φαγητό, το ποτό και πολλά άλλα. Και μια ημέρα σου λένε «τέλος το τσιγάρο». Ακόμα κι αν το αποδεχτείς, μετά φάε, πιες, χωρίς τσιγάρο και σκέψου την αγωνία, την εξάρτηση να ψάχνεις μανιωδώς μια τζούρα. Έτσι είναι η στεγνή θεραπεία.

Σε άλλα κέντρα, ανάλογα τον ασθενή και το ιστορικό του δίνονται υποκατάστατα που παρομοιάζουν τις συνθήκες που χτίζει ένα ναρκωτικό αλλά στο ελάχιστο και με ελάχιστες παρενέργειες. Είναι μια ψευτοδόση για να μειωθεί σταδιακά μέχρι να τερματιστεί.

Μεγάλη βάση δίνεται καθ’ όλη τη διάρκεια του προγράμματος στην ένταξη σε ένα κοινωνικό πλαίσιο, στην προσφορά και την ανάληψη ευθυνών μέσα σε ένα κοινόβιο. Τελευταίο βήμα είναι η αποχώρηση απ’ το πρόγραμμα με το να βρουν οι άνθρωποι αυτοί μια εργασία κι ένα
κατάλυμα δικό τους.

Μην ξεχνάμε ότι η ένταξή τους στην κοινωνία είναι δύσκολη και με πολλά εμπόδια. Πολλοί από αυτούς έχουν αποκοπεί απ’ τον κοινωνικό κι οικογενειακό τους κύκλο, έχουν στιγματιστεί κι απομονωθεί. Άρα ξεκινάνε απ’ το μηδέν. Δεύτερον, καλούνται να προκαλέσουν το εαυτό τους απ’ το ασφαλές και συνεχές ελεγχόμενο περιβάλλον του κέντρου απεξάρτησης να μεταβούν στο άστατο χάος της καθημερινότητας με κανένα δίχτυ ασφαλείας. Κι εκεί κάπου είναι που μπαίνουμε εμείς.

Εδώ έξω, στην κοινωνία που περπατάμε, πρέπει να σταματήσουμε να αντιμετωπίζουμε ρατσιστικά ό,τι δε μας μοιάζει, ό,τι δε γίναμε (ακόμα). Η καλύτερη μορφή εθελοντισμού είναι να αγκαλιάσουμε αυτούς τους ανθρώπους με όποιον δυνατό τρόπο και να τους υποδεχόμαστε και πάλι στην κανονικότητα.

Μην ξεχνάμε ότι αυτοί οι άνθρωποι, έχουν δουλέψει τόσο πολύ με τον εαυτό τους που πολλοί από εμάς δεν έχουμε φτάσει ούτε στα μισά με την αυτογνωσία. Ας βγάλουμε τις ταμπέλες από πάνω τους. Οι ταμπέλες είναι για τους δρόμους, όχι για τους συνανθρώπους.

Σταμάτα να παίρνεις μια δόση ζωής. Ζήσε την ολόκληρη!

Κυριακή Ρ.

Αποτσίγαρα

Γυμνός στο δωμάτιο.
Τα αποτσίγαρα πάνω στο στήθος μου.
Έχω μεθύσει πάλι από τον έρωτά σου.
Είμαι αδύναμος μπροστά σε κάθε τι ερωτικό.

Ο έρωτας πάντα με σάρωνε.
Φιλούσε κάθε πόρο του δέρματός μου και με νέκρωνε.
Έμενα δίχως ψυχή,
δίχως πνοή,
μία τραγική καρικατούρα.

Ακόμη ένα αποτσίγαρο σβήνω πάνω στην καρδιά.

Οι μεγάλοι έρωτες σε ωθούν σε μια εμβρυακή στάση πόνου.
Σάρωμα στο είπα.
Έρωτες θέλεις.
Τους αντέχεις;

Iωάννης Χρυσόστομος Παπουδάρης

Είμαι στο πλάι σου…

Η  20η Δεκεμβρίου έχει κατοχυρωθεί απ’ τον ΟΗΕ ως η διεθνής ημέρα ανθρώπινης αλληλεγγύης,  μια από τις θεμελιώδεις και παγκόσμιες αξίες, που θα πρέπει να διέπει τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων. Η προσφορά βοήθειας στον συνάνθρωπο είναι μια ειλικρινής πράξη ανιδιοτελούς αγάπης.

Ο Ντοστογιέφσκι είχε πει στους αδερφούς Καραμαζόφ : « Τι είναι κόλαση; Υποστηρίζει ότι είναι ο πόνος του να μην μπορείς ν’ αγαπάς». « Ο άνθρωπος γεννήθηκε για ν’ αγαπά». Μάθαμε να είμαστε αλληλέγγυοι, όταν κάποια στιγμή στην ζωή μας, ζητήσαμε συμπαράσταση, βρήκαμε ανταπόκριση και με τη σειρά μας, αναγνωρίζουμε το καλό σαν αντάλλαγμα. Με το να βγάζουμε ο ένας στον άλλον, μια καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας, κοιτώντας ψηλά, ο ουρανός θα μοιάζει πιο «καθαρός». Γιατί εμείς οι ίδιοι, θα έχουμε καταφέρει κάτι σπουδαίο. Να αποβάλλουμε την αδιαφορία, τον εγωισμό, τον ατομικισμό που μας διακατέχει.

Πάνω απ’ όλα όμως είναι θέμα χαρακτήρα και παιδείας, για το αν θα δημιουργηθεί στον άνθρωπο η ανάγκη να αλλάξει αυτό που γνωρίζει ή βλέπει. Όπως έλεγε ο Καζαντζάκης «Να αγαπάς την ευθύνη, να λες εγώ, εγώ μονάχος θα σώσω τον κόσμο. Αν χαθεί, εγώ θα φταίω».

Εσύ που βλέπεις τον συνάνθρωπό σου να κοιμάται στο δρόμο, που έχει μια κούτα να ξαπλώνει αντί για κρεβάτι, χωρίς να έχει κανέναν δικό του, ούτε καν ένα πιάτο σπιτικό φαγητό, πώς περπατάς με το κεφάλι ψηλά άνθρωπε ; Το άτομο που ζει έξω αναγκάστηκε, γιατί ήταν άτυχος. Περιστοιχιζόταν από ανθρώπους που δεν μπορούσαν – ήθελαν να τον στηρίξουν ουσιαστικά και προτίμησε να σταθεί στις δικές του δυνάμεις.

Τώρα πια ήρθε η ώρα να σταματήσεις να είσαι θεατής. Μην ξεχνάς να βοηθάς. Ότι μπορείς, όσο μπορείς. Αρκεί να το θελήσεις. Κάποιος θα γίνει «πλούσιος» απ’ τη γενναιόδωρη χειρονομία σου. Χάρισε μια κουβέρτα, ένα πακέτο μπισκότα, ένα αντικείμενο που σου είναι περιττό, αλλά για κάποιον θα είσαι η αιτία που τα χείλη του θα χαμογελάσουν σήμερα. Κι να θυμάσαι το καλό γυρνάει σε σένα, που το προσέφερες με την καρδιά σου!

Σοφία Γατσή

Ο Δεκέμβρης και η θλίψη του

Ο Δεκέμβριος κουβαλάει στις πλάτες του το βάρος όλου του χρόνου. Τις λάθος αποφάσεις του Μάρτη, τον χωρισμό του Απρίλη, το ξεχασμένο καλοκαιρινό έρωτα του Αυγούστου, τη θλίψη του φθινοπώρου. Ο Δεκέμβρης, ως ο μήνας του απολογισμού, σε κοιτάει κατάματα και είναι εκεί για να δώσει και να πάρει εξηγήσεις, αλλά και να ανάψει αναμνήσεις.  Η τελευταία θέση, που του έδωσε το έτος, είναι και η πιο καθοριστική. Ο χρόνος τον στόλισε με γιορτές και φώτα, για να μη φαίνεται η μελαγχολία που κρύβει αυτός ο ψυχρός μήνας.

Αρχικά όμως, ελαφρύνοντας το κλίμα, ας ξεκινήσουμε με την αστεία πλευρά του μήνα αυτού: προκαλεί τη μικρή-έως πλήρη- (περιστασιακή) μετάλλαξη των ανθρώπων. Ο μήνας αυτός, είναι λες και κυοφορεί τον ίδιο τον Ιησού στην κάθε μέρα του, και μας ωθεί στο να κάνουμε καλές πράξεις και να είμαστε γενναιόδωροι. Και είναι όντως πικρόχολα αστείο, διότι τη στιγμή που τελειώνει η εορταστική περίοδός του ξαναγυρνάμε στις αληθινές μας προσωπικότητες. (Συμβουλή: Φροντίστε να χαρείτε τους συνανθρώπους σας λοιπόν, όσο είναι υπό την επιρροή αυτού του φαινομένου του μήνα!)

Γενικά, όμως αυτός ο μήνας, μοιάζει να είναι ένα λαμπερό χριστουγεννιάτικο περιτύλιγμα. Μέσα του κρύβονται αμέτρητες σκέψεις για το παρελθόν, αναρίθμητες αναμνήσεις, αγωνία για το μέλλον, αλλά κυρίως για τα αποτελέσματα των αποφάσεων που ήδη έχουν ληφθεί. Θαμπωνόμαστε για λίγο από τα λαμπιόνια, μα μετά χανόμαστε στη μελαγχολία του. Παραμένει αγαπημένος μήνας!

Ο Δεκέμβρης μας ρωτάει ευθέως τι θέλουμε να κρατήσουμε από τη χρονιά που τελειώνει. Τις στιγμές που έφυγαν και έγιναν αναμνήσεις; Τα λάθη που θα έπρεπε να διδάσκουν; Τους ανθρώπους που γνωρίσαμε και μπήκαν στη ζωή μας ξαφνικά και ταίριαξαν; Εκείνους που μας γύρισαν την πλάτη, όσο κι αν προσπαθήσαμε να τους ταιριάξουμε εμείς στη ζωή μας; Τους στόχους που καταφέραμε να πετύχουμε; Το ανεκπλήρωτα και τα απωθημένα;

Κατ’ εμέ, πρέπει να κρατάμε μόνο τα καλά.

Όχι μόνο τις ευχάριστες στιγμές. Μα επίσης, να φυλάμε μέσα μας όσα πέρασαν, μας πόνεσαν, αλλά μας δίδαξαν. Ας αφήσουμε πίσω όσα δε μας άγγιξαν καθόλου και μας σπατάλησαν το χρόνο. Ας αφήσουμε πίσω τους ανθρώπους που μας πλήγωσαν χωρίς να έχουμε φταίξει κι ας τους συγχωρέσουμε! Ανήκουν στο παρελθόν μας. Η νέα χρονιά θα μας βρει με μια καλύτερη αύρα, όταν δε κουβαλάμε μέσα μας πικρία.

Εξ’ άλλου αυτήν την πικρία μας, την εξαντλεί ο Δεκέμβρης. Καθισμένος στην άδεια πλέον καρέκλα του οικογενειακού τραπεζιού, που όλοι την κοιτάζουν με θλίψη. Μας κοιτάζει πίσω παρηγορητικά. Δε φταίει ο ίδιος που η όψη του μας θυμίζει τόσο πολύ τους πεθαμένους. Ίσως να είναι το χρέος του στο νέο έτος, να μας παραδώσει στραγγισμένους από δάκρυα και στεναχώριες. Για να είναι η χαρά, μονόδρομος πλέον.

Νικολέτα Αργυράκη

Τι θα ήταν τα Χριστούγεννα χωρίς αγάπη κι έρωτα;

Πόσο όμορφος ο χειμώνας. Για κάποιους, είναι εποχή για αγκαλιές και χουχούλιασμα. Ευκαιρία για σπιτικές μαζώξεις. Για ταινίες, επιτραπέζια παιχνίδια, οικογενειακά και φιλικά τραπέζια, άραγμα δίπλα στο τζάκι, ή ό,τι άλλο προτιμάει ο καθένας μας. Για άλλους, είναι ευκαιρία για βόλτες στο κρύο, εξόδους, και εξορμήσεις σε χιονισμένα τοπία. Όπως και να ‘χει, ο χειμώνας πάντα δίνει πολλές επιλογές για όλους.

Το καλύτερο δώρο, όμως, που προσφέρει ο χειμώνας, είναι τα Χριστούγεννα. Μια περίοδος που για κάποιο ανεξήγητο λόγο, πάντα ζεσταίνει τις καρδιές μας.

Όμως, τα Χριστούγεννα, τι θα ήταν αν δεν είχαμε τους ανθρώπους που αγαπάμε για να τα γιορτάσουμε; Τι θα ήταν χωρίς αγάπη κι έρωτα;

Όπως και κάθε αγαπημένη μας στιγμή, έτσι και σε αυτές τις γιορτές, θέλουμε δίπλα μας τους ανθρώπους μας. Γιατί, χωρίς τη μαμά να φωνάζει πριν το οικογενειακό τραπέζι, πανικοβλημένη αν τα έχει όλα στην εντέλεια, τι νόημα θα είχε; Αν δεν υπήρχε πάντα η γνωστή διαφωνία μεταξύ θείων για το ποιος τα ξέρει όλα καλύτερα, με ποιον θα γελούσαμε; Αν δεν είχαμε τα αδέρφια μας να βάζουμε στοιχήματα πόσο ίδια με τις προηγούμενες φορές θα εξελιχθούν τα τραπέζια, τότε τι θα μας γέμιζε; Χωρίς την κολλητή μας να μας ρωτάει γύρω στις εκατό φορές αν θα πρέπει να στείλει πρώτη “καλά Χριστούγεννα” ή όχι, πως θα ανέβαινε και λίγο η πίεση μας; Αν δεν είχαμε τον άνθρωπό μας, να μας κάνει να ερωτευόμαστε καθημερινά, στην πιο ερωτική περίοδο του χρόνου, τότε τι νόημα θα είχαν τα Χριστούγεννα;

Αχ, πόσο όμορφες αυτές οι απλές, μικρές, Χριστουγεννιάτικες στιγμές… Και δυστυχώς, δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι αυτή τη τύχη να “γιορτάζουν” αυτές τις μέρες. Κάποιοι, δεν έχουν καν την τύχη να μοιράζονται αγάπη αυτές τις μέρες.

Γι’ αυτό, όσοι έχετε την ευκαιρία αυτή, αρπάξτε την, πριν γίνουν μόνο αναμνήσεις οι στιγμές των Χριστουγέννων. Φερθείτε στον κάθε άνθρωπο σας, όπως του αρμόζει -ειδικά τις γιορτινές μέρες που όλοι θέλουμε να νιώσουμε την αγάπη γύρω μας.

Στους γονείς: Πείτε ένα “σ’ αγαπώ” στους γονείς σας, όσο ακόμα τους έχετε δίπλα σας, και μην τους πετάτε σε γηροκομεία και ιδρύματα.

Στα παιδιά: Κάντε μια ζεστή αγκαλιά τα παιδιά σας, όσο ακόμα τα έχετε δίπλα σας, γιατί τα χρόνια κυλούν σαν νερό και πριν το καταλάβετε, αυτά θα κάνουν γιορτές με τα δικά τους παιδιά.

Στα αδέρφια: Περάστε χρόνο με τα αδέρφια σας, χουχουλιασμένοι στον καναπέ, βλέποντας ταινίες ή παίζοντας παιχνίδια, και μην ξεχνάτε ότι ανεξαρτήτου ηλικίας, όλοι μας στα μάτια των αδερφών μας, θα είμαστε πάντα παιδιά. Το έχουμε ανάγκη να είμαστε παιδιά τέτοιες μέρες εξάλλου…

Στην φίλη: Κοιμηθείτε ένα βράδυ με την κολλητή σας, ώστε να υπενθυμίζετε στους εαυτούς σας, ότι η πραγματική φιλία μόνο δυναμώνει με τα χρόνια, χωρίς να φθείρεται.

Στον σύντροφο: Πηγαίνετε μία εκδρομή με τον σύντροφό σας και ζεστάνετε τις καρδιές σας με πολλή αγάπη κι έρωτα. Ζήστε στιγμές και γεμίστε την ζωή σας με όμορφες αναμνήσεις.

Φέτος τα Χριστούγεννα, γίνετε ΕΣΕΊΣ η αλλαγή που θέλετε να δείτε γύρω σας.
Φέτος τα Χριστούγεννα, δώστε ό,τι ποθεί η ψυχή σας, χωρίς να περιμένετε να πάρετε.
Φέτος τα Χριστούγεννα, αγαπήστε άνευ όρων, γιατί η αγάπη είναι αμοιβαία, και όση δίνουμε, άλλη τόση λαμβάνουμε.
Φέτος τα Χριστούγεννα, διαγράψτε κάθε πρέπει που ορίζει η λογική σας, και αφήστε να σας καθοδηγήσει κάθε θέλω που θέλει το συναίσθημα σας.
Φέτος τα Χριστούγεννα, εύχομαι ολόψυχα να είναι τα ομορφότερα Χριστούγεννα της ζωής σας. Με υγεία σε εσάς και τους ανθρώπους σας, με πολλή αγάπη και άπειρα χαμόγελα -μιας και το γέλιο είναι μεταδοτικό.

Υ.γ. Και πολλά μελομακάρονα, κουραμπιέδες, ή ό,τι άλλο αγαπά ο καθένας!

Καλά Χριστούγεννα σε όλους!

Μαριλένα Σ. (Λου)

Γυναίκες, ψηλά το κεφάλι!

Η 25η Νοεμβρίου έχει οριστεί από τον ΟΗΕ ως η παγκόσμια ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών σε ανάμνηση της φρικτής δολοφονίας τριών αδελφών, των αδελφών Μιραμπάλ, οι οποίες εναντιώθηκαν στον δικτάτορα Τρουχίγιο, στις 25 Νοεμβρίου του 1960.

Ευαίσθητη μέρα. Αυτή τη μέρα παγκοσμίως σκεφτόμαστε όλες αυτές τις γυναίκες που για τους δικούς τους λόγους, παραμένουν σε ένα βίαιο περιβάλλον και υπόκεινται την κακοποίηση από τους συντρόφους τους. Τι συμβαίνει πραγματικά στα μυαλά αυτών που βιαιοπραγούν; Τι συμβαίνει στα μυαλά των αντρών που ασκούν ψυχολογική βία; Τι συμβαίνει στους άντρες που δεν μπορούν να διαχειριστούν τον θυμό τους και ξεσπούν πάνω στις γυναίκες τους;  Γιατί αυτός να πίνει ασταμάτητα και αντί να αφήσει το μπουκάλι στην άκρη, το σπάει πάνω στην γυναίκα;  Τι συμβαίνει στους άντρες που όχι μόνο δεν αισθάνονται άσχημα όταν ασκούν βία, αλλά αντίθετα, παίρνουν δύναμη από αυτήν την αποτρόπαιη επίθεση τους; Τι συμβαίνει πραγματικά στα μυαλά των γυναικών που το δέχονται και παραμένουν σιωπηλές; Τι συμβαίνει στο σώμα των γυναικών που σταδιακά καλύπτεται με μελανιές, μώλωπες και όχι με αγάπη; Γιατί οι ανασφάλειες και έλλειψη ικανοποίησής που νιώθει, να της δημιουργούν μάτια δακρυσμένα που σχεδόν δεν μπορούν να δουν πια από τον πόνο; Κανείς δεν ξέρει!

Σίγουρα για κάποιες από αυτές τις γυναίκες η σημερινή μέρα θα θεωρηθεί άλλη μία άσκοπη μέρα στη ζωή τους. Δε θα αλλάξει κάτι -δε θα προδώσουν τον άντρα σύντροφό τους. Θα υπομείνουν την κακοποίηση. Θα συνεχίσουν να νιώθουν αβοήθητες και περιθωριοποιημένες. Το βάρος που κουβαλούν γίνεται μέρα με τη μέρα ασήκωτο. Προσπαθούν να προσαρμοστούν σε αυτήν την νέα πραγματικότητα η οποία με την πάροδο του χρόνου μοιάζει να είναι αδιέξοδη.

Κάθε γυναίκα, λόγω του φύλου της, ανεξαρτήτως μορφωτικού επιπέδου οικονομικής κατάστασης ηλικίας και κοινωνικής τάξης, αντιμετωπίζει τον κίνδυνο να πέσει θύμα βίας και κακοποίησης.

Η κακοποίηση ως μορφή βίας κατά των γυναικών έχει τις ρίζες της ένα σύνθετο κράμα πατριαρχικών αντιλήψεων ελέγχου κι εξουσίας. Αυτή η κουλτούρα δημιουργείται είτε με τη χρήση μισογυνίστικης γλώσσας είτε με την ωραιοποίηση της βίας.

Αυτό το έγκλημα μένει δυστυχώς ακόμη στη σκιά. Αποσιωπημένο και σχεδόν απαρατήρητο.

Η ανοχή στην σεξουαλική, ψυχολογική, σωματική ή λεκτική βία οφείλει να είναι μηδαμινή. Η συγκεκριμένη μέρα οφείλει να μας υπενθυμίζει την επιτακτική ανάγκη της αντίστασης, της εξάλειψης και της καταπολέμησης του τραγικού και βίαιου αυτού φαινομένου. Η προσπάθεια αυτή οφείλει να είναι παγκόσμια και ενώνει σαν γροθιά όχι μόνο όλες τις γυναίκες, αλλά και όλους τους ανθρώπους συνολικά, που επιθυμούν να εξασφαλίσουν την προστασία των γυναικών.

Αλέξανδρος Ταρχανίδης

Σήματα κινδύνου

Προσοχή βαθμός επικινδυνότητας: Υψηλός.
Η σύγκρουση θα είναι αναπόφευκτη.
Απέβη μοιραία.
Ένας τραυματίας.
Δε χρειάζεται ασθενοφόρο.
Τα ερωτικά τραύματα δε γιατρεύονται με γιατροσόφια.

Θα ήθελα να ξέρω πόσα απωθημένα
γεννιούνται κάθε στιγμή.
Να μας πουν την ιστορία τους.

Απωθημένο και ευτυχές τέλος, φαντάζει παρωδία.
Θα το ακούσει ο έρωτας και θα βάλει τα γέλια.

Είναι στη φύση του απωθημένου,
να σε σιγοκαίει.

Κάτι τελευταίο.
Στο ανεκπλήρωτο, πατάς το γκάζι μηχανικά,
απλά για να το αγγίξεις και να ολοκληρώσεις την ύπαρξή του.

Το ανεκπλήρωτο δίχως εσένα που ερωτεύτηκες,
θα ήταν δυνάμει ανεκπλήρωτο.  

Iωάννης Χρυσόστομος Παπουδάρης

Καίγομαι στον έρωτα μ’ ένα καμένο άσσο

Μα δεν κατέχεις μάνα μου 
τι έχω στο μυαλό μου,
σαν σε κοιτάζω είσαι βάσανο,
κατάρα και φυλαχτό μου.

Κι είναι αλήτικη η σκέψη μου,
σαν έρχεσαι κάθε βράδυ.
Ανάθεμα τον έρωτα,
για σένα κλαίω πάλι.

Στις τρεις τα ξημερώματα 
ξανά μ’ αναστατώνεις.
Είσαι του έρωτα δίλημμα,
τον λογισμό θολώνεις.

Ανάθεμα τα μάτια μου,
καλύτερα να τα είχα βγάλει.
Σαν στέκεσαι μπροστά μου,
επιλογή δεν έχω άλλη.

Ξαναχτυπάει η καρδιά,
πως να τη σταματήσω;
Μ’ αρνήθηκες σαν έρωτα 
και τώρα πως να ζήσω;

Δε φεύγεις στιγμή απ’ το μυαλό
και μου ‘χεις φέρει ζάλη.
Ανάθεμα τα μάτια σου, 
είσαι αμαρτία μεγάλη.

Να κάθομαι να σκέφτομαι, 
τρόπους να σε ξεχάσω,
μα καίγομαι στον έρωτα,
μ’ ένα καμένο άσσο.

Παιδεύει η σάρκα το μυαλό
κι η λογική ξεχνιέται.
Μα πες μου εσύ στον έρωτα,
ποιος λογικός θωριέται; 

Κι ο λογισμός σαν ήρωας παραμυθιού,
στον έρωτα πλανιέται.
Απόψε για χατίρι σου,
πάλι τυραννιέται.

Στέφανος Τσάγκας (Kaiman85)