Άλλη μια χρονιά φεύγει.
Μια χρονιά που δεν υποσχόταν τίποτα…

Όσα άντεξα κι αυτόν τον χρόνο,
έστω και αν κάποιες φορές λύγιζα,
δε με έμαθαν να τα παρατάω.
Έστω κι αν οι εφιάλτες με έπνιγαν τα βράδια,
τους έπνιγα εγώ πρώτη.
Έπαιρνα μια ανάσα από το δάκρυ μου και προχωρούσα.

Μια συνάντηση κάνω απόψε με τον χρόνο που φεύγει και παγώνει το κορμί.
Σε μια νύχτα που ψάχνει να βρει αλήθειες και ψέματα.
Σε μια ανάσα ικέτης, στου ανέμου τον ορίζοντα, που ψάχνει να βρει τη λύτρωση, τη παρηγοριά, τον δρόμο που θα χαράξει τη λύτρωση από τις κραυγές που διαπερνούν αυτό το σκοτάδι της ψυχής και καρφώνουν την ανάσα στην πλάτη της μνήμης, όπου ο χρόνος γράφει: κενό.

Ένα κομμάτι ανάσας έμεινε σκοτωμένη στον χρόνο που παγώνει κάτω από τα χείλη πένθιμα ντυμένα… Δεν πέθανα ακόμη!

Σωτηρούλλα Τζιαμπουρή

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s