Δεν έψαξα μέσα από λέξεις να εκφράσω όσα ήθελα να σου πω.
Κι αυτό το «σ’ αγαπώ» το χιλιοειπωμένο πάντα με κούραζε.
Μια φορά το λες.
Μια φορά και φτάνει.
Δε θέλω δεύτερη φορά να το ακούσω.
Ούτε να το ξαναπώ.
Θέλω να το βλέπω.
Στα μάτια, στα χείλη, στο κορμί, στις πράξεις.

Με κούρασαν οι λέξεις, όλη μέρα με αυτές παλεύω,
να τις γράφω, να τις σβήνω, μες στα ποιήματα μου.
Εκεί μόνο μπορώ να σου λέω πόσο σ’ αγαπώ.
Γιατί ό,τι γράφω είναι για σένα
κι αυτές είναι οι δικές μου πράξεις.
Από άνθρωπο σε έχω κάνει μούσα,
να μείνεις αθάνατος στο χρόνο.

Συγχώρεσε με λοιπόν που δε λέω πια σ’ αγαπώ.
Συγχώρεσε με που δε θέλω πια να το ακούω.
Στις πράξεις σου να το δω θέλω, στις δικές σου μικρές πράξεις,
όταν με σκεπάζεις απαλά το βράδυ να μην κρυώσω,
όταν περπατάς ανάλαφρα να μη με ξυπνήσεις,
όταν με κοιτάς στα μάτια και τα βλέπω να χαμογελούν.

Μη μου λες σ’ αγαπώ.
Το βλέπω…

Σοφία Τανακίδου
15/11/20

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s