Μα δεν κατέχεις μάνα μου 
τι έχω στο μυαλό μου,
σαν σε κοιτάζω είσαι βάσανο,
κατάρα και φυλαχτό μου.

Κι είναι αλήτικη η σκέψη μου,
σαν έρχεσαι κάθε βράδυ.
Ανάθεμα τον έρωτα,
για σένα κλαίω πάλι.

Στις τρεις τα ξημερώματα 
ξανά μ’ αναστατώνεις.
Είσαι του έρωτα δίλημμα,
τον λογισμό θολώνεις.

Ανάθεμα τα μάτια μου,
καλύτερα να τα είχα βγάλει.
Σαν στέκεσαι μπροστά μου,
επιλογή δεν έχω άλλη.

Ξαναχτυπάει η καρδιά,
πως να τη σταματήσω;
Μ’ αρνήθηκες σαν έρωτα 
και τώρα πως να ζήσω;

Δε φεύγεις στιγμή απ’ το μυαλό
και μου ‘χεις φέρει ζάλη.
Ανάθεμα τα μάτια σου, 
είσαι αμαρτία μεγάλη.

Να κάθομαι να σκέφτομαι, 
τρόπους να σε ξεχάσω,
μα καίγομαι στον έρωτα,
μ’ ένα καμένο άσσο.

Παιδεύει η σάρκα το μυαλό
κι η λογική ξεχνιέται.
Μα πες μου εσύ στον έρωτα,
ποιος λογικός θωριέται; 

Κι ο λογισμός σαν ήρωας παραμυθιού,
στον έρωτα πλανιέται.
Απόψε για χατίρι σου,
πάλι τυραννιέται.

Στέφανος Τσάγκας (Kaiman85) 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s