Μερικά δευτερόλεπτα μέσα στη μέρα. Τόσο δεν αρκεί για να θυμηθεί κανείς μια όμορφη ανάμνηση; Πόσο χρόνο παραπάνω χρειάζεται άραγε για να ανοίξει κάποιος το άλμπουμ του, τον υπολογιστή του ή ακόμα και το κινητό του και να αναπολήσει τις ανέμελες στιγμές του; Να γυρίσει πίσω σε μέρη που έχουν χαραχτεί βαθιά στο μυαλό του, τοπία τα οποία του χάρισαν τις πιο όμορφες στιγμές του. Ανθρώπους οι οποίοι του έμαθαν να αγαπά και να αγαπιέται. Που μπορεί να είναι στη ζωή του, να έχουν φύγει παντοτινά- ή παροδικά. Αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Διότι εκείνη τη στιγμή, με αυτά τα άτομα τα οποία εκείνος είχε επιλέξει, ήταν πραγματικά χαρούμενος.

Μια τέτοια αναπόληση λοιπόν μπορεί να αποτελέσει και μια νέα αρχή για τη ζωή κάποιου. Βλέποντας στιγμές που θα ήθελε να ξαναζήσει, μπορεί να πάρει αποφάσεις ζωής, σίγουρα βασισμένος στο συναίσθημα κι όχι στη λογική. Αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Ή μάλλον έχει, για τους πιο σοβαρούς. Γιατί εμείς, οι ελεύθερες ψυχές, γνωρίζουμε ότι όπως ένα άτομο μπορεί να αποτελέσει όλο σου τον κόσμο, έτσι και μια ανάμνηση -μια παγωμένη σου στιγμή- μπορεί να σε επαναφέρει στη ζωή. Να σε αφυπνίσει. Να σε κάνει να νιώσεις ξανά. Να σε κάνει πάλι άνθρωπο.

Κωνσταντίνα Στεφανάκου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s