Γύρισα πολλά σπίτια, περιπλανήθηκα, γνώρισα πλούτο και πολυτέλεια. Κάποια με γέμισαν, σε κάποια άλλα ένιωθα έξω από τα νερά μου. Αποχωρίστηκα, μετακόμισα, άλλαξα γειτονιές, γνώρισα ανθρώπους καινούργιους που είχαν τις δικές τους συνήθειες. Κάποιες φορές νοστάλγησα μέρη, σπίτια, παρέες και ανθρώπους. Χάθηκα και περιπλανήθηκα σε εσωτερικούς λαβύρινθους γιατί πολύ δύσκολα προσαρμοζόμουν. Γι’ αυτό το μόνο σπίτι που πραγματικά αγάπησα, ήταν το πατρικό μου. Εκεί που μεγάλωσα. Κάθε του τοίχος έχει αποτυπωμένο και ένα όνειρό μου.

Υποχώρησα να μείνω και σε άλλα σπίτια, αλλά σαν την αγάπη μου για το πατρικό μου δεν κατάφερα να βρω πουθενά. Για αυτό όταν πήγα σε άλλα σπίτια δυσκολεύτηκα να προσαρμοστώ. Ξυπνούσα μέσα στην νύχτα και ήμουν μόνιμα ανήσυχη λες και κάτι μου έλειπε και ποτέ μου δεν μπόρεσα να καταλάβω από ποια σκέψη μου θρέφεται τέτοια εσωτερική αναστάτωση. Ίσως βαθιά μέσα μου το υποσυνείδητο μου να επιθυμεί την επιστροφή μου στο πατρικό μου.

Και όταν βρέχει κανένα σπίτι δεν ήταν ικανό να με κρατήσει μέσα του και να με αγκαλιάσει. Τα βήματά μου με οδηγούν έξω στα στενά δρομάκια μιας φασαριόζικης πόλης για να μπλεχτώ ανάμεσα στους ανθρώπους και να συναντήσω ό,τι ονειρεύτηκα.

Στα άλλα σπίτια ποτέ δεν κατάφεραν να ζεσταθούν τα όνειρά μου στο μαξιλάρι μου. Ίσως γιατί μου έλειπε η θαλπωρή, η αγάπη των γονιών μου ήταν μακριά μου, τα παιδικά μου χρόνια και οι αναμνήσεις μου ήταν άπιαστες στα δικά μου χέρια. Υπάρχουν σκηνές μέσα στο μυαλό μου που δημιουργήθηκαν από μνήμες.

Το πατρικό μου σπίτι με κάνει να ακροβατώ μεταξύ πραγματικότητας, παιδικών αναμνήσεων και φαντασίας. Στο πατρικό μου σπίτι έχει χαραμάδες που ξεπροβάλλει η ελπίδα. Κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού μου είναι αποτυπωμένη η ανάγκη μου να επιστρέψω κάποια στιγμή στο πατρικό μου. Να σεργιανίσω στο μπαλκόνι να μου φτιάξει εκείνον τον ωραίο ελληνικό καφέ η μάνα μου. Να ξαπλώσω στο κρεβάτι μου, να αφήσω την πόρτα του μπαλκονιού μισάνοιχτη, να μπαίνει ο αέρας μέσα και να κινεί όμορφα και ήρεμα την λευκή κουρτίνα.

Μόνο ένα σπίτι μυρίζει αγάπη και ζεστασιά. Το πατρικό μου. Οι τοίχοι είναι ποτισμένοι από την παιδική μου μυρωδιά. Θέλω να κατεβάσω από το πατάρι τα παιδικά μου ρούχα, τα παιχνίδια μου και να ταξιδέψω πίσω στα χρόνια της δικής μου αθωότητας, τότε που τίποτα δεν ήταν ικανό να τσαλακώσει την ψυχή μου. Τότε που τίποτα δεν έχανε την ομορφιά του. Θέλω να γυρίσω για λίγο σε εκείνο το αστικό σημείο της πόλης που οι παιδικές φωνές των φίλων μου, είναι μαζεμένες εκεί και ακόμα ακούγονται οι ήχοι από τα παιχνίδια μας. Το οφείλω στον εαυτό μου μια βόλτα με ένα ποδήλατο γύρω από το πατρικό μου. Να θυμηθώ που μεγάλωσα και μετά πάλι να προχωρήσω μπροστά.

Μαρύσα Παππά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s