Γυρίζοντας το κλειδί στην εξώπορτα, διστάζω. Όταν ανοίξω, θα είναι όλα πραγματικότητα. Γυρνάω αργά το πόμολο και μπαίνω με ελαφρά βήματα σαν να μη θέλω να σε ξυπνήσω. Το άρωμά σου μου τρυπάει τα ρουθούνια και με αγκαλιάζει θερμά. Στην εικόνα της αγαπημένης σου πολυθρόνας, άδεια τώρα, λυγίζω. Με ένα πάταγο βρίσκομαι στο πάτωμα. Τα δάκρυα άρχισαν σαν ζεστό μέταλλο να χαράζουν μόνιμα ποτάμια στα μάγουλά μου.

Αναμνήσεις από στιγμές που περάσαμε μαζί γεμίζουν το μυαλό μου κόμπους. Εδώ στο σαλόνι βλέπαμε ταινίες για κλέφτες κι αστυνόμους. Πιο πέρα στη κουζίνα μαγειρεύαμε μαζί άπειρες νοστιμιές. Και στην κρεβατοκάμαρα… Αχ αυτή η κρεβατοκάμαρα! Ένα χαμόγελο προσπαθεί να σχηματιστεί στα χείλη μου καθώς τα μάτια μου θολώνουν. Τα καταραμένα δάκρυα είναι σαν λεπίδες που κόβουν την όραση μου.

Σαν σε θυμάμαι, ένα ένα τα κομμάτια της καρδιάς μου μαραίνουν. Πεθαίνω και εσύ δεν
είσαι πουθενά. Που είσαι αγάπη μου; Έλα σπίτι, σε χρειάζομαι… Ήσουν όλη μου η ζωή και
τώρα χάθηκες. Άρχισε να βραδιάζει και εσύ ακόμα λείπεις.

Έξω βλέπω το φεγγάρι δειλά δειλά να ανεβαίνει στη θέση του στον ουρανό. Το φεγγάρι σου… Το φεγγάρι μας… Πάντα έπαιρνες δύναμη κοιτώντας το φεγγάρι. Άραγε θα μπορούσε να με βοηθήσει κι εμένα;

Φεγγάρι μου;
Φεγγάρι αν μ’ ακούς θέλω τη βοήθειά σου. Βοήθα με να επιβιώσω απ’ όλα αυτά. Μείνε δίπλα μου τα βράδια γιατί χωρίς εσένα και χωρίς την αγάπη μου, η ζωή είναι μια σκοτεινή τρύπα μοναξιάς.

Έλενα Χατζηβασίλη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s