Πέρασαν δύο χειμώνες, τα καστανά σου μάτια χάθηκαν ένα βράδυ του Δεκέμβρη. Με ένα μπουφάν να σε ζεσταίνει και τα κλειδιά στο χέρι, αναζητάς ελευθερία έξω απ’ του σπιτιού σου την πόρτα. Μονάχα ένα τσιγάρο στην τσέπη σου, ολόκληρη η συντροφιά σου. Που πας κι  αφήνεις τις αδελφές σου, να ξημερωβραδιάζονται με την έγνοιά σου; 

Σε κούρασε η κακία των ανθρώπων, τα τρύπια σου παπούτσια περπατάς σε χιονισμένο τοπίο. Το παγκάκι έγινε η φωλιά σου, σαν χάδι στο μάγουλο τα φύλλα που σε σκεπάζουν τρυφερά.  Πάλι, δεν έμαθες  το ψυχρό πρόσωπο του Δεκέμβρη. Τα χαμόγελα είναι προνόμιο των δυνατών!

Σοφία Γάτση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s