Και έπιασε ο άνθρωπος τον λύκο
τον έδεσε στην καρέκλα
και του είπε «Τώρα θα σου ταΐσω την Κοκκινοσκουφίτσα».

Την έφερε μπροστά του.
Ανυπεράσπιστη και χαπακωμένη.
Στο κορμί της έλαμπαν μαύρες
σπασμένες φλέβες,
απ’ την ανίατη αρρώστια της.

Και ρώτησε η κοκκινοσκουφίτσα το λύκο.
«Γιατί έχεις τόσο μεγάλα μάτια;»
Και ο λύκος απάντησε.
«Γιατί τη μέρα που γεννήθηκα εγώ μίκραιναν τα μάτια των ανθρώπων».

Και ξαναρώτησε η κοκκινοσκουφίτσα το λύκο.
«Γιατί έχεις τόσο μεγάλο στόμα;»
Και ο λύκος απάντησε.
«Γιατί πρέπει να χορτάσω την πείνα των ανθρώπων.
Ό,τι δεν μπορούν να φάνε
δημιουργούν εμένα για να το αποτελειώσω».

Και πάλι ρώτησε η κοκκινοσκουφίτσα το λύκο
«Θα με φας;»
Και ο λύκος απάντησε.
-«Εγώ; Εγώ τρώω ό,τι με ταΐζουν.
Είμαι δεμένος δεν το βλέπεις;»

Σοφία Τανακίδου
26/6/17
Από την ποιητική συλλογή Τριλογία ψυχής

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s