Χανόσουνα…
Πάντα χανόσουν πίσω από την ομίχλη των ματιών σου.
Κλεινόσουν πίσω από την σιωπή των λέξεων.
Κατάπινες τη μοναξιά σαν μια κραυγή χωρίς ήχο.

Χανόσουν…
Κι εγώ εδώ πάλευα με τις μοναξιές του μυαλού μου.
Σιωπούσα σαν ένα σιωπηλό φεγγάρι που έσταζε δάκρυα αγάπης.

Σου χτύπησα πολλές φορές την πόρτα της καρδιάς σου.
Σου μίλησα για τις αλήθειες μου.

Φοβόσουν, το ένιωθα…
Κάτι σε κρατούσε.
Ποτέ δεν εκφραζόσουν, αλλά εγώ πάντα ένα βήμα μπροστά.
Διάβαζα πίσω από τις λέξεις.
Σιωπούσα και σε ένιωθα.
Άκουγα αυτά που δεν μπορούσες να μου πεις. Δεν ήθελες…

Χανόσουν…
Και σε τρόμαζε η μοναξιά, όπως τρόμαζε και μένα όταν τα βράδια την κοίμιζα αγκαλιά με κάτι ανύπαρκτα όνειρα .

Έλα, αγκάλιασε την αλήθεια σου, μην τη μαχαιρώνεις άλλο…
Φόρεσε αυτό το όμορφο χαμόγελο σου.
Αυτό το χαμόγελο που αγαπώ…
Επιβιβάσου στο ταξίδι που λέγεται αγάπη, με μια θέση στο εισιτήριο που να γράφει έρωτας!

Θα μπορέσεις ποτέ να μου πεις την αλήθεια σου;

Σωτηρούλλα Τζιαμπουρή

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s