Τελικά ίσως να μη σε ξέρω τόσο καλά όσο νόμιζα.
Να μην ξέρω όλες σου τις συνήθειες, αυτά που σου αρέσουν, όσα σε εκνευρίζουν.
Αλλά, κακά τα ψέματα ούτε εσύ με έχεις μάθει.

Περάσαμε τόσες λίγες μέρες μαζί, που απλά πράγματα τα παρεξηγούσαμε. Νομίζαμε την ευγένεια, ενδιαφέρον- ή το ενδιαφέρον, ευγένεια. Μπερδεύαμε το πάντα με το τώρα, πιστεύοντας πως όλα αυτά που συνέβησαν δε θα ξεχαστούν. Αλλά το χειρότερο, μπλέξαμε τον έρωτα με την αγάπη…

Αυτό το χαμόγελο που σου προσέφερα τόσο απλόχερα, δεν ήταν ένα χαμόγελο ευτυχίας. Ήταν το χαμόγελο, που έδειχνε το γεγονός ότι ήμουν αθεράπευτα, ακούραστα κι ατελείωτα ερωτευμένη μαζί σου. Αλλά ούτε αυτό κατάλαβες.

Καλύτερα έτσι. Καλύτερα μακριά κι αγαπημένοι, παρά κοντά και σε ρήξη. Κι ας μείνεις έτσι στο μυαλό μου, σαν μια όμορφη ανάμνηση του καλοκαιριού μου. Σαν έναν άπιαστο έρωτα που ποτέ δε θα πραγματοποιηθεί.

Να προσέχεις -πάντα θα στο λέω- γιατί τα πάντα μπορούν να συμβούν και το ξέρουμε καλά κι οι δυο μας.
Να περνάς καλά. Η ζωή θέλει και λίγη τρέλα, αλλά το ξέρεις καλά αυτό.

Εις το επανιδείν.

Κωνσταντίνα Στεφανάκου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s