Μάσκες… Μάσκες πορσελάνινες, μάσκες κέρινες, μάσκες από ανθρώπινη σάρκα. Μάσκες χαρούμενες, μάσκες επιτυχημένων, μάσκες καθώς πρέπει, μάσκες θλιμμένες. Μάσκες για κάθε γούστο και για κάθε χρήση. Μάσκες που φοράς κάθε πρωί, μάσκες που έμαθες να νιώθεις γυμνός μόλις τολμήσεις και τις βγάλεις…

Μαριονέτες… Μαριονέτες άβουλες, απρόσωπες, ανέκφραστες. Μαριονέτες παραταγμένες στη σειρά, μαριονέτες πρωταγωνίστριες στο θέατρο του παραλόγου και της υποταγής. Μαριονέτες που άλλοι κινούν τα νήματα τους δίχως να τολμάς να το νιώσεις και να το αισθανθείς…

Σκιές… Σκιές που μεταμορφώνουν το κορμί σου στο άυλο κάθε βράδυ, την ώρα που μάταια παλεύεις να λυτρωθείς υποταγμένος στην αγκαλιά του Μορφέα. 

Σκιές που σε περιπαίζουν με θράσος περίσσιο, που χορεύουν γύρω σου κάθε φορά που γυμνός αντικρίζεις την ψυχή σου, που μπροστά στα μάτια σου παρελαύνει ο αληθινός σου εαυτός. Δίχως τις μάσκες του, δίχως φτιασίδια και στολίδια…

Τότε που νιώθεις ποιος στ’ αλήθεια είσαι…

Στέφανος Μαντζαρίδης

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s