Πρέπει να μάθω να φεύγω από καταστάσεις. Πρέπει να μάθω να γυρνάω την πλάτη μου στους ανθρώπους. Επιβάλλεται να απομακρύνομαι από του αυλικούς και τους αυλοκόλακες. Πρέπει να μάθω να σκηνοθετώ τη φυγή μου, να βλέπω μπροστά, να συνεργάζομαι αρμονικά με το σύμπαν, να μάθω να επιδιορθώνω τα σπασμένα μου φτερά και αν χρειάζεται να απομακρύνομαι από τις γειτονιές του κόσμου που έχουν βαλτωμένα νερά.

Πρέπει να μάθω να περπατώ τις νύχτες κρυφά στα στενά της πόλης και να σταματήσει να με τρομάζει το σκοτάδι, να εξοικειωθώ μαζί του, να το συνηθίσω, να το αγαπήσω. Πρέπει να μάθω να ζεσταίνω τα συναισθήματά μου κάθε που παγώνουν και ξεκινάω να βασανίζομαι εσωτερικά. Πρέπει μεγαλώνοντας να μαλακώσω το μυαλό μου και τις σκέψεις μου, να αποβάλλω την επιθετικότητά που με διακατέχει και να εναρμονιστώ με την δύσκολη ατμόσφαιρα της εποχής. Θέλω να αποχαιρετήσω με δάκρυα συμπεριφορές και ανθρώπους που στο παρελθόν με είχαν συντροφεύσει για να φτάσω στο σήμερα και να εξελιχθώ.

Επιθυμώ να πάω μπροστά και να σταματήσει η εσωτερική μου στασιμότητα. Και η συντροφιά τους αν και με σημάδεψε σε ηλικίες τρυφερές κατάφερα να τους αποχωριστώ γιατί στοιχειώνουν την ζωή μου. Ταυτίστηκα με κόσμους διαφορετικούς, που τους είχα φανταστεί και πλάσει πολύ καλά στην ψυχή μου και στο μυαλό μου, τους είχα ονειρευτεί και σχεδιάσει.
Μερικές στιγμές πίστεψα και νόμιζα ότι ζω σε δυο διαφορετικούς κόσμους παράλληλα. Αυτόν που ζω και αυτόν που θέλω να ζω.

Δεν ήταν καθόλου εύκολη για εμένα αυτή η εναλλαγή κόσμων. Υπήρξαν στιγμές που βασανιζόμουν να επιλέξω τον κόσμο που θα ζήσω, ήθελα εκείνον τον δικό μου τον φανταστικό, που μυρίζει αγνότητα. Και δε με αφήναν και μέσα μου ένιωθα λες και κουβαλούσα βράχους που δεν μπορούσα να τους σπάσω και να τους βγάλω. Δεν είχα άλλη επιλογή από το να εγκαταλείψω δια παντός εκείνον τον θλιβερό κόσμο που δε με χωρούσε.

Άνοιξα τα μάτια μου, όρθωσα το ανάστημά μου και γύρισα την πλάτη μου στα εφήμερα και στα μάταια. Ακολούθησα έναν παλιό δρόμο δικό μου, δύσβατο που οδηγεί στην αρμονία και την ηρεμία. Αποχωρίστηκα τακτικές και ανθρώπους που σε οδηγούν με τη συμπεριφορά τους και τις πράξεις τους στην ομίχλη και τη δυστυχία με τρόπο έντεχνο και χειριστικό. Προτιμώ να μείνω μόνη μου και απομονωμένη, άδεια από ανθρώπους και γεμάτη από συναισθήματα στο άκρο ετούτης εδώ της πόλης, απαλλαγμένη από ανθρώπινα πάθη και λάθη που αδειάζουν τους ανθρώπους εσωτερικά αλλά τους γεμίζουν εξωτερικά.

Επιθυμώ να μην παρατηρώ πλέον τις συμπεριφορές τους, μα να πορεύομαι και να ζω μακριά από αυτούς. Να συνεχίσω να ζω ευτυχισμένη και χαμογελαστή σε εκείνο το μικρό σπιτάκι με τις ελάχιστες ανέσεις αλλά να έχω τη δυνατότητα να μπλέκομαι στα πόδια των ρομαντικών και να κλέβω λίγο από την αίγλη τους και την νοοτροπία τους. Να κρυφοκοιτάζω τις λεπτομέρειες και την ουσία της ζωής τους για να παίρνω κουράγιο τις δύσκολες μου στιγμές. Θέλω κάποια στιγμή όταν νιώσω έτοιμη και τα πόδια μου είναι δυνατά να απελευθερωθώ και να προχωρήσω μπροστά. Μου αξίζει ένας κόσμος καλύτερος από αυτόν εδώ.

Μαρύσα Παππά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s