Μια λέξη. Μόνο αυτό χρειάστηκε και κατέστρεψες τα πάντα. Μια λέξη και η ψυχή μου ξεριζώθηκε σαν τα πρώτα πετραδάκια πριν τη χιονοστιβάδα. Μια λέξη και σαν να ζούσαμε
με χρόνο δανεισμένο που έχει εξατμιστεί.

“Τελειώσαμε”.

Νομίζεις είναι έτσι απλό; Το λες και πάει, τέλειωσε; Όλα όσα περάσαμε, μια θολή ανάμνηση σε μια σκονισμένη γωνιά του μυαλού σου; Κλείνεις το βιβλίο και ξεχνάς το κεφάλαιο που άφησες στη μέση;

Όχι γλυκέ μου, δεν είναι τόσο εύκολο. Δεν ξεχνιέμαι έτσι εγώ. Δεν ξεχνιέται έτσι τέτοια αγάπη. Δεν ξεχνάς αυτό που τόσο καιρό έδινε χρώμα στη ζωή σου. Δε θα σ’ αφήσω να ξεχάσεις.

Όταν περνάς από το πάρκο κοντά στο σπίτι σου, θα ‘ναι εκεί στη κούνια οι αναμνήσεις μας σαν φάντασμα να σε στοιχειώνουν. Σαν πας για να αγοράσεις νέο πουκάμισο θα βρεθείς
σε λαβύρινθο με τα ατέλειωτα γέλια που κάναμε στα καταστήματα. Αν θελήσεις να πας στη
μυστική παραλία που ανακαλύψαμε, θα βλέπεις παντού δράκους απ’ τις ιστορίες που πλάσαμε ξάπλα στη αμμουδιά.

Θα θυμάσαι άραγε ότι ζούσαμε σε καθημερινό τσίρκο; Ανάβαμε φωτιές και μετά περνούσαμε από μέσα. Κάναμε ακροβατικά σε λεπτό σχοινί και πέφταμε με τα μούτρα στην κάθε πρόκληση. Αν δεν βάζαμε τα κεφάλια μας σε στόμα λιονταριού, δεν καθησυχαζόσουν.

Εγώ πάντως θα σε θυμάμαι όταν βρέχει. Θα θυμάμαι εκείνη τη βροχερή μέρα που μου
είπες ότι μαζί μου έμαθες τι θα πει αγάπη. Ή μήπως τα λόγια σου ήταν όλα μια οφθαλμαπάτη για να ολοκληρωθεί το τσίρκο μας; Και τώρα με μια μαγική λέξη, πουφ!
Τελειώσαμε.

Έλενα Χατζηβασίλη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s