Θυμάστε όταν ήμασταν παιδιά; Τα είχαμε μάθει αλλιώς τα πράγματα. Είχαμε προσδοκίες για κόσμους φανταστικούς, δεν ξέραμε ακόμα να αναλύουμε τα πράγματα. Σκύβαμε το κεφάλι όταν πληγωνόμασταν. Συμφωνούσαμε σχεδόν στα πάντα με όλους. Κουβαλάμε μνήμες μέσα μας από τα παιδικά μας χρόνια. Μάθαμε αλλιώς, αποκτήσαμε συνήθειες που μας σημάδεψαν και μας στοίχειωσαν. Έφτασαν στο άσχημο σημείο να επηρεάσουν αρνητικά τη ζωή μας. Αρνηθήκαμε πολλές φορές όταν ήμασταν μικροί να κάνουμε τα χατίρια στον εαυτό μας. Δε μάθαμε να λέμε όχι, γιατί μας είχαν συνηθίσει έτσι κι εμείς μάθαμε μόνο να υποκύπτουμε. Ήθελαν κάποιοι να ακούνε μονάχα ναι από εμάς. Στερηθήκαμε τη δύναμη που μας χαρίζει η ζωή. Πόσο μεγάλο λάθος κάναμε.

Γυρίσαμε την πλάτη στη ζωή από μικρά και τώρα πληρώνουμε τα λάθη μας. Ναι, μάθαμε να μην έχουμε θάρρος να εξηγήσουμε όταν κάποιες πράξεις μας ενοχλούν. Δίναμε εξηγήσεις μόνο όταν θέλαμε να καλύψουμε ανάγκες άλλων και αφήναμε τον εαυτό μας σε δεύτερη μοίρα. Μεγαλώσαμε και ξεχάσαμε την ανεμελιά μας, χάσαμε τα φωτεινά χρώματα της ζωής γιατί δε θέλαμε να αντικρύσουμε τον πραγματικό κόσμο από νωρίς. Και ξαφνικά το πλήρωμα του χρόνου ήρθε να μας διδάξει και να μας ανοίξει τα μάτια.

Η κοινωνία μας είναι βαμμένη στα χρώματα της μαυρίλας. Μυρίζει μιζέρια, ψυχική ανισορροπία, συναισθηματική πίεση και άγχος. Μα το κυριότερο, γέμισε ο κόσμος δυστυχία. Μια κοινωνία ολόκληρη επιλέγει τον πόνο, παρά την ευτυχία. Έχει για δεκανίκι της πρόσωπα μουντά και θλιμμένα. Όλοι γράφουν και σβήνουν, στιγμές και αναμνήσεις. Υποφέρουν και ταυτόχρονα είναι ευγνώμονες γιατί αντικρίζουν τους διπλανούς τους που είναι σε χειρότερη
κατάσταση από αυτούς. Αλλά ο παρονομαστής είναι κοινός, θλίψη, δυστυχία, πόνος και μάτια συνεχώς βουρκωμένα. Και αν κάπου συναντήθηκαν με τη χαρά και την αλήθεια δεν τόλμησαν να τα πλησιάσουν αυτά τα συναισθήματα. Τα κεφάλια έσκυψαν, τα μάτια θόλωσαν, τα στόματα έκλεισαν και η «αυτό-θυσία» απλά συνεχίστηκε. Ο φόβος μεγάλωσε αντί να μικρύνει και η ψυχή κλειδώθηκε περισσότερο αντί να συμβεί το αντίθετο. Κι εκείνο το σφίξιμο στο στήθος εξακολουθεί να υπάρχει.

Οι άνθρωποι σήμερα φοβούνται και πολλά βιώματα -αυτά που ξεκίνησαν από την παιδική ηλικία. Οι άνθρωποι σήμερα δεν αγαπούν, αλλά συμπαθούν. Οι άνθρωποι σήμερα αποφεύγουν τις μεγάλες εκρήξεις, τις θεαματικές αλλαγές, με αποτέλεσμα να μικραίνουν οι ψυχές τους και ας γδέρνονται καθημερινά από τον φόβο. Προτιμούν τον φόβο και τον πόνο, από την απελευθέρωση. Προτιμούν να κλαίνε και να σπαράζουν από το να χαμογελούν και να ευτυχούν. Οι άνθρωποι σήμερα προτιμούν να μην τσακίζουν τις λύπες αλλά να μην καταστρέφουν τις χαρές. Οι άνθρωποι σήμερα έμαθαν να προσπερνούν τις ανάγκες τους. Οι άνθρωποι σήμερα δεν έχουν την διάθεση να αλλάξουν.

Μαρύσα Παππά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s