Άνθρωποι…
Άνθρωποι γυμνοί στους δρόμους με μια ψυχή, γυμνή κι αυτή.
Με μάτια ραγισμένα, μόνα…

Υπάρχουν μέσα από το στόμα μιας αλήθειας, που δε χωράει στις λέξεις.
Ουρλιάζουν μόνοι κάτω από τα μπαλκόνια της ζωής τους,
με τα παράθυρα κλειστά για λίγο αύριο.

Γυμνοί…
Γυμνοί πάλι στη μοναξιά τους.
Ψάχνουν ένα λουλούδι να φορέσουν.
Ένα κρεβάτι ληγμένο, μόνο, άδειο, ν’ απλώσουν την ψυχή τους.
Ψάχνουν μια θέση στο σώμα τους να μην κρυώνουν, για λίγο αύριο!

Σωτηρούλλα Τζιαμπουρή

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s