Έλα να σου πω ένα παραμύθι, από εκείνα που οι Πριγκίπισσες δεν περιμένουν κανέναν και σώζονται μόνες τους. Μάγισσες και δράκοι οι ίδιες, ξεσκίζουν τις σάρκες τους, καίγονται μέσα στις φωτιές τους και σκορπίζουν τριγύρω τις στάχτες τους. Τη μέρα δίνουν τις μάχες τους και τις νύχτες μετρούν τις ήττες τους. Κι όλο μιλούν για εκείνο το κοριτσάκι που κάποτε ήταν και πώς πλανεύτηκαν και άφησαν να μεγαλώσει…

Και κάπως έτσι, φίλε μου, μακάρι να είχα τον τρόπο να σε πάω στο σημείο που σταματάς να καταλαβαίνεις. Να σε πάω εκεί που νιώθεις, να σκύψεις να κοιτάξεις μέσα σου. Γιατί, ό,τι καταλαβαίνεις είναι λίγο, ασήμαντο, μηδαμινό μπροστά σε αυτό που διψάς. Γιατί, αν αναλύεις τα πάντα, χάνεται η μαγεία…

Μαριάνα Χριστοδούλου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s