Σε μια καλοκαιρινή ηλιόλουστη μέρα, δεν ταιριάζει η συννεφιά της μοναξιάς μου προς την πλευρά σου. Είναι η δεύτερη φορά που αντικρύζουμε ο ένας τον άλλον. Κάθομαι στο τραπέζι που με σερβίρεις πάντα. Με πλησιάζεις με μια αθωότητα, ενώ μιλάς σαν ένα μικρό παιδί περήφανο για τα κατορθώματά του. Με νιώθεις κομμάτι του δικού σου ουρανού. Το ξέρω, το ξέρουμε.

Πως να αφεθεί η αδύναμη καρδιά μου, να σου εξομολογηθεί την αλήθεια; Σε ένα άδειο χαρτί παλεύω, αλλά σου γράφω: «Δώδεκα μέρες σε χωριστούς κόσμους. Δώδεκα τριαντάφυλλα, ένα για κάθε μέρα που έμεινες μακριά μου, μέχρι την στιγμή που θα σου αποκαλυφθώ, μείνε απόλυτα ΔΙΚΟΣ μου! «. Το άφησα κάτω απ’ το βάζο και χάθηκα βιαστικά μες στου φεγγαριού το σκοτάδι.

Ανούσιες μέρες, χωρίς ζωή. Ακόμα περιμένω…. Ίδιο μέρος, ίδιοι άνθρωποι. Διαφορετικός εσύ πια. Θα επιστρέφω πάντα για το ίδιο χαμόγελό σου. 

Σοφία Γατσή

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s