Έκατσα οκλαδόν και κοιτούσα τη βάρκα μου. Έπιασα στα χέρια μου το καραβόπανο της ζωής μου, ράβε ξήλωνε από τους ανθρώπους που πέρασαν από αυτή. Πέρασαν από την ζωή μου άνθρωποι και ανθρωπάκια. Συνειδητοποίησα πόσο σύντομο είναι αυτό το ταξίδι.

Μα αυτή την φορά το πανί μου θα το ράψω γερό και ανθεκτικό για να αντέχει να απορρίπτει. Τόσο γερό που δε θα δέχεται όλες τις συγγνώμες από αυτούς που με πίκραναν. Και είναι πολλοί και πολλές. Δυσκολεύομαι λίγο γιατί τα νερά της δικής μου θάλασσας βάλτωσαν και θυμίζω λίγο λίμνη με βάλτους. Είναι από όλα αυτά που ανέχτηκα και με κράτησαν πίσω και
στάσιμη.

Αυτή την φορά υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μην χαριστώ σε κανένα. Βλέπεις ξήλωσαν της ψυχής μου το πανί αμέτρητες φορές και το κατάντησαν κουρέλι. Μα θα το μαζέψω πάλι, έχω μέσα μου περίσσεια δύναμη κι ας νομίζουν ότι με στράγγιξαν. Έσφαλα γιατί το επέτρεψα, δεν έπρεπε να το αφήσω να γίνει έτσι. Έπρεπε να είμαι πιο ψυχρή, πιο αποφασιστική. Πόσες φορές μου τσάκισαν την ελπίδα μου, μου έκοψαν τα φτερά μου οι άνθρωποι αυτοί. Δεν το κρύβω, ένιωσα μικρή κι αδύναμη, γεμάτη πόνο. Θέλησα να τους καταστρέψω, μα ο περήφανος εαυτός μου, όσο πολεμοχαρής κι αν ήταν, δε θα έδινε ποτέ μια μάχη ανάμεσα σε δειλούς και μικρόψυχους. Απέναντι μου πάντα προτιμούσα δυνατούς και έξυπνους πολεμιστές, με στόμφο ήρωα. Δε θέλησα ποτέ να πολεμήσω απέναντι σε δειλούς και ανάξιους.

Κι έτσι αποφάσισα να κάνω το μεγάλο μου βήμα. Μόνη μου και αβοήθητη, με σκοπό να πιάσω τη ζωή από τα μαλλιά, να μην χαριστώ σε κανένα, με κίνδυνο αυτή τη φορά να βουλιάξω μονάχη μου τη βάρκα της ζωής μου. Σηκώθηκα όρθια και πέταξα από πάνω μου τους παρατρεχάμενους που ήρθαν δίπλα μου χωρίς λόγο, τους ανέντιμους, τους βολεψάκηδες, τους γυρολόγους, τους μόνιμα φοβισμένους κι όλους αυτούς που φοβούνται τα ταξίδια. Αυτοί όλοι δε χωρούν στην δική μου βάρκα.

Εγώ δεν πουλήθηκα ποτέ, δε μου άρεσε η βόλεψη, τη βαριέμαι. Θέλω περιπέτεια, ταξίδι και καθαρούς ανθρώπους. Να αστράφτουν εσωτερικά, το εξωτερικό τους περίβλημα ουδόλως με απασχολεί. Σιχάθηκα τη φιγούρα. Η δική μου βάρκα δεν έχει πυξίδες και σκοπούς. Ταξιδεύει ελεύθερη και πασχίζει να φτιάξει αυτόν εδώ τον κόσμο όσο δύσκολο και αν ακούγεται. Η δική μου βάρκα δεν έχει ανάγκη πολυτέλειες και υπερβολές. Ένα γερό σκαρί θέλω να το ρίξω στη θάλασσα να ξεκινήσει το ταξίδι της. Ελεύθερη και αγέρωχη, απαλλαγμένη από μικρούς κι ασήμαντους. Θέλω να κάνω ένα ταξίδι που αρμόζει στην δική μου βάρκα, που θα επιβιώνει στις μεγάλες φουρτούνες. Και λυτρωμένη από όλη την ψευτιά και υποκρισία του κόσμου, να βρω την δική μου Ιθάκη. Κι ας ταξιδέψω κόντρα στους καιρούς.

Μαρύσα Παππά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s