Ήτανε βράδυ θυμάμαι όταν με πήρες τηλέφωνο να μου ανακοινώσεις ότι το πρωί θα μπεις χειρουργείο για αφαίρεση ενός μικρού όγκου που είχες εντοπίσει στο στήθος. Δε μιλούσες ποτέ για τα θέματα σου, δεν ήθελες να ενοχλείς τους άλλους για δικά σου προβλήματα.

Πρόσφατα είχες φέρει στο κόσμο το κοριτσάκι σου. Μόλις 10 μηνών ήταν τότε. Η μόνη σου έγνοια ήταν το μωρό κι όχι εσύ ή το ότι ήσουν άρρωστη. Σου είχα πει να μη φοβάσαι και ότι εγώ θα ήμουνα η μάνα του μωρού σου μέχρι να γίνεις καλά.

Δεν ήξερες που να κοιτάξεις, ποιο δρόμο να πάρεις και ποια ανηφόρα σε περιμένει. Ένα ερωτηματικό η ζωή σου όλη. Ποιο πηγάδι να σε περίμενε;

Επιλογές δεν είχες. Και τότε ήταν που άρχισες αυτό το καινούργιο ταξίδι της ζωής σου. Φοβόσουνα, το έβλεπα στα μάτια σου, όσο και να το έκρυβες. Φοβόσουνα το μετά. Κι έρχεται αυτό το μετά. Αυτή η μέρα. Όνομα της «χημειοθεραπεία».

Και τότε όλα αλλάζουν. Τίποτα δε θυμίζει εσένα. Κάθε σταγόνα μέσα σου κι ένας θάνατος. Χάνεις τις πρώτες τούφες από τα μαλλιά σου. Προσπαθείς να είσαι εσύ όπως παλιά…
Αλλά δεν είσαι.

Αδύναμη στο κρεβάτι περιμένεις την επόμενη χημειοθεραπεία και την επόμενη. Και την επόμενη… Ένας απλός θεατής στο χρόνο που αλλάζει. Πονάς. Αλλά είσαι δυνατή. Για το κοριτσάκι σου. Αυτό μου λες συνέχεια και δακρύζεις.

Τελειώνοντας αυτό το άγνωστο ταξίδι ευχαριστείς το Θεό που σου δίνει άλλη μια ευκαιρία στη ζωή και στο αύριο. Και τότε ξεκινάς και πάλι την ζωή σου που άφησες στη μέση. Για το κοριτσάκι σου!

Σωτηρούλλα Τζιαμπουρή

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s