Μια στάλα φως!
Αυτό αναζητούσε μόνο.
Το έψαχνε καθημερινά μεσ’ στα σκοτάδια της.
Όχι στα σκοτάδια της νύχτας,
οι νύχτες της ήταν πάντα φωτεινές,
γεμάτες από άστρα κι ολόγιομα φεγγάρια.

Αυτό το σκοτάδι στην ψυχή της ήταν που την απέλπιζε,
κοιτούσε τους άλλους να γελούν, να χαίρονται, να ονειρεύονται
κι εκείνη ένιωθε πως όλα ήταν μαύρα,
ούτε καν γκρι, μαύρα ολόμαυρα όλα…

Μια στάλα φωτός!
Αυτό αναζητούσε μόνο.
Κι όταν τα μάτια του αντάμωσαν με τα δικά της,
ανακάλυψε πως φέγγει ο κόσμος,
πως ζεσταίνει το βλέμμα του την καρδιά της,
πως γεννιούνται τα χρώματα,
χιλιάδες ουράνια τόξα μέσα της έστησαν χορό.

Δεν ήταν μια στάλα φως η αγάπη του,
ήταν ο ίδιος ο υπέρλαμπρος ήλιος,
που άγγιξε κάθε σπιθαμή του κορμιού και της ψυχής της.

Αν ήταν μια στάλα φωτός,
ίσως να μην καιγόταν ολόκληρη,
έτσι θεωρούσε πάντα.

Δεν ήξερε πως φτάνει και μια στάλα αγάπης,
για να καείς συθέμελα.

Σοφία Τανακίδου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s