Αυτά τα σ’ αγαπώ φοβάμαι,
που λέγονται και γράφονται άφοβα,
σαν καθημερινό φαγητό όταν σερβίρονται,
σαν τις ειδήσεις που λένε τον καιρό την ίδια ώρα απαράλλακτο με χτες.

Αυτά τα σ’ αγαπώ φοβάμαι,
που δε σου ‘χω πει
κι αναζητάς ανάμεσα στον καφέ και στις διαφημίσεις μιας ταινίας.

Αυτά τα σ’ αγαπώ φοβάμαι,
που δεν έμαθα να λέω,
αυτά που εκβιάζεις στις ερωτήσεις σου όταν ρωτάς αν σ’ αγαπώ…

Αν δε σε αγαπούσα, θα στο έλεγα.
Αν δε σε αγαπούσα, θα το καταλάβαινες.
Αν δε σε αγαπούσα, θα το έβλεπες.
Δε θα’μουν εδώ… Στον πρωινό καφέ, στο τραπέζι του φαγητού, στις διαφημίσεις ανάμεσα στις ταινίες, στο πεντάλεπτο του καιρού.

Αν δε σε αγαπούσα θα σου το έλεγα…
Μα τώρα που σε αγαπώ, θέλω να το βλέπεις…
Είμαι εδώ…

Αν δε σε αγαπούσα, απλά θα άνοιγα την πόρτα και θα σου ‘λεγα «φεύγω, εγώ»,
γιατί εμένα δε με κρατάνε τα «σ’ αγαπώ» σου που φοβάμαι,
με κρατάνε τα «σ’ αγαπώ», που δε θα πω…

Σοφία Τανακίδου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s