Και μετά το γνωστό χιλιοειπωμένο τραγούδι, που ακούς αμήχανα κοιτάζοντας μία τους γύρω σου, μια την τούρτα, και μία τα πόδια σου, έρχεται η ώρα να σβήσεις τα κεριά. Ασυναίσθητα, μονολογείς συνήθως με την εσωτερική σου φωνή, τον αριθμό που σχηματίζουν, ο οποίος κάθε χρόνο και μεγαλώνει. Και καλά όταν αλλάζει το δεύτερο ψηφίο του αριθμού. Όταν αλλάζει και το πρώτο όμως;

Σε αυτές τις σκέψεις βουλιάζουμε, σχεδόν ανεξαιρέτως, όλοι μας. Όμως από ποια ηλικία, ξεκίνησαν να μας καθορίζουν απλά οι αριθμοί;

Μήπως από τότε που το «Α», «Β», που υπήρχαν στο δημοτικό, ξεκίνησαν να μετατρέπονται σε «8», «9», «10» και αργότερα μεγαλύτερες και μεγαλύτερες βαθμολογίες, λες και όσο μεγάλωναν οι προσδοκίες και οι απαιτήσεις, μεγάλωνε και το «άριστα», έφτανε τα «100» και αργότερα στις πανελλαδικές το «20.000». Οι τόσο μεγάλοι αριθμοί κατάφεραν τελικά, όσο πολλαπλασιάζονταν με τα χρόνια, να μας περιγράψουν; Γιγαντώθηκαν και άρπαξαν εν τέλει την αξία που τόσο πολύ θέλει να τους προσδώσει η κοινωνία μας;

Ή μήπως ο μισθός, είναι εκείνος ο αριθμός, που μετά από όλη αυτή την αριθμητική πορεία μας, είναι ο πιο καθοριστικός απ’ όλους;

Από την άλλη ας προσπαθήσουμε να αιτιολογήσουμε την κατάσταση. Είναι όντως πολύ πιο εύκολο να κρίνεις έναν άνθρωπο ακούγοντας απλά τρεις αριθμούς, από ότι να πρέπει στ’ αλήθεια να τον γνωρίσεις, να ακούσεις τις ιστορίες του, να μάθεις την προσωπικότητά του. Λειτουργούμε πια, σαν ένα αυτοματοποιημένο σύστημα, το οποίο περιμένει να του πληκτρολογήσεις τρεις αριθμούς για να βγάλει την απάντηση: Καλός, μέτριος ή κακός.

Οι φιλοσοφίες μπορούν να συνεχιστούν ατέρμονα όπως πάντα κάνουν οι φιλοσοφίες. Εν κατακλείδι όμως, υπάρχουν αρκετά, χειροπιαστά παραδείγματα ανάμεσά μας, τα οποία αποδεικνύουν πως ο τρόπος σκέψης μας είναι αυτός είναι λάθος, και δεν επιφέρει καμία εγκυρότητα.

Οπότε, στα φετινά μας γενέθλια, ας πάμε κόντρα στη συνειρμική σκέψη «Μεγάλωσα- Πώς περνάν τα χρόνια- Πότε έγινα εγώ __ χρόνων;».

Στα φετινά μας γενέθλια, θα πάρουμε μια στιγμή από τον χρόνο μας, για να κοιτάξουμε τους ανθρώπους που και φέτος έχουμε δίπλα μας. Δε θα τους μετρήσουμε, απλά θα τους κοιτάξουμε. Θα τους ευχαριστήσουμε που ήρθαν στη ζωή μας, και που είναι σήμερα μαζί μας. Για τους άλλους, εκείνους που χρόνια σβήνουν μαζί μας τα κεριά της τούρτας μας, δε θα χρειαστεί να μιλήσουμε καν. Θα ευχαριστήσουμε απλά τον Θεό για εκείνους.

Και το επόμενο βήμα, το πιο δύσκολο. Ας πιστέψουμε επιτέλους πως, όσο χρονών κι αν είμαστε, καμία σημασία δεν έχει! Αυτή τη χρονιά, αντί να μετρήσουμε χρόνια, ας μετρήσουμε, έναν- έναν όλους τους στόχους που έχουμε ξεχάσει ή που είχαμε αναβάλλει και δεν τους προσπαθήσαμε ποτέ. Ας πιστέψουμε εμείς οι ίδιοι, πως δεν είμαστε οι αριθμοί που μας φοράνε, είτε αυτοί λένε την ηλικία, τον βαθμό, τα χρήματα. Χρόνια δημιουργικά και υγιή πρέπει να ζούμε. Έπειτα, εάν είναι και πολλά, καλώς να ορίσουν.

Νικολέτα Αργυράκη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s