Περίμενε.
Καθισμένη περίμενε με τα δάκρυα να τρέχουν στο στόμα.
Φορούσε αυτό το δανεικό φουστάνι της μοναξιάς, θρηνώντας τα χρόνια που πέρασαν μέσα στις σκιές της νύχτας.
Χρόνια λουσμένα μ’ένα φιλί της νύχτας.
Δε μίσησε τη μοναξιά της ποτέ.
Τη ναυάγησε στο βυθό τυλιγμένη με αναμνήσεις κλεισμένη σ’ένα κοχύλι να χορεύει το βαλς των αναμνήσεων.


Πνιγόταν σε δύο χείλια γεμάτα σ’αγαπώ.
Ούρλιαζε, πονούσε.
Κανείς δεν μπορούσε να νιώσει τον πόνο της όταν ούρλιαζε.
Σε μια λευκή σελίδα ναυάγησε απόψε.
Με μια περισπωμένη να απλώνεται στο σεντόνι του θανάτου.
Ώρα μηδέν, στο κενό του χρόνου.
Στο κενό της μοναξιάς.


Σωτηρουλλα Τζιαμπουρή

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s