Ένα ταξίδι έκανα μόνο στη ζωή μου.
Δεν έψαχνα την Ιθάκη.
Δε βρήκα τέρατα στο δρόμο μου ποτέ.
Οι Κύκλωπες που με κοίταξαν με το ένα τους μάτι,
κάτι άνθρωποι δίχως έννοια ανθρωπιάς ήταν, που πίστεψαν θα με μειώσουν.
Κανείς δε μειώνεται όταν ταξιδεύει με όπλο μέσα την ελπίδα για κάτι καλύτερο.
Κι αν στο ταξίδι η Κίρκη κι η Καλυψώ άπλωσαν τα δίχτυα τους, εγώ δεν ήμουν ψάρι,
κι η ακοή μου χρόνια τώρα μειωμένη με προφύλαξε απ’ των σειρήνων το τραγούδι.
Άκουγα όμως του ανέμου τη βοή και τον καιρό παρατηρούσα με προσοχή, κι αν σήκωσα κεφάλι στους ανθρώπους και αμύνθηκα, δε σήκωσα ποτέ το βλέμμα στο θεό, ούτε να τον απαρνηθώ ούτε να τον υποτιμήσω κι ας ήταν δύσκολο το ταξίδι που μου χάραξε μόνος να το διαβώ.


Ήξερα πάντα πως δε θα βρω καμιά Ιθάκη,
κι ούτε η Πηνελόπη πίσω θα με περίμενε.
Η Ιθάκη μου γνώριζα από πάντα που βρισκόταν.
Κανένα ταξίδι δε θα μου την αποκάλυπτε.
Η Ιθάκη μου
ήταν τα μάτια σου.
Η Ιθάκη μου
ήταν το σπίτι μας.
Η Ιθάκη μου,
η Ωραία Ελένη!
Και δεν χρειάστηκαν πόλεμοι για να την κατακτήσω,
μα μια καρδιά απλόχερα
να της χαρίσω.


Σοφία Τανακίδου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s