Ήθελες πάντα να είναι εκεί. Δεν ήθελες να χάσεις τον άνθρωπό σου από δίπλα σου. Κι όμως τον έδιωξες.


Δεν μπήκες στιγμή στη διαδικασία να δώσεις κάτι παραπάνω κι εσύ! Είχες άλλες προτεραιότητες, άλλα θέλω πάνω από τον άνθρωπό σου. Δεν άκουσες ποτέ την κραυγή αγωνίας του συντρόφου σου και τη θερμή παράκληση μέσω των πράξεών του να αλλάξει λίγο η συμπεριφορά σου. Να δώσεις και εσύ αυτό το λίγο ως αντάλλαγμα για όλα αυτά που λάμβανες.


Όσο εσύ θεωρούσες τα πάντα δεδομένα και εθελοτυφλούσες για ό,τι συνέβαινε, το ταίρι σου μάζευε τα κομμάτια του να βρει τον εαυτό του, να βρει τη δύναμη να φύγει όσο και αν σε αγαπούσε.


Η αγάπη πρέπει να είναι αμοιβαία! Προσπάθησε πολύ για εσάς… Εσένα σου φαινόντουσαν αυτονόητα, αλλά ο άνθρωπός σου έβαζε το εγώ του κάτω για να σε βλέπει ευτυχισμένο. Άλλαξε εν τέλει… Βρήκε τη δύναμη ύστερα από μεγάλη μάχη με τον εαυτό του και την αγάπη του, να βάλει για μια φορά τον εαυτό του πάνω από εσένα… Και τότε;
Τότε ήταν που εσύ θυμήθηκες να ξυπνήσεις, γιατί χάνεις τον μοναδικό άνθρωπο που σε αγάπησε πραγματικά. Τότε θυμήθηκες πως πρέπει να δώσεις κάτι για την αγάπη σας.
Ξέρεις κάτι όμως; Ήταν πλέον αργά. Ο θυμός και ο πόνος του ανθρώπου σου είχαν γίνει δύναμη και φτερά να φύγει από την τοξικότητά σου!


Κι έμεινες με τις προτεραιότητες και τα θέλω σου αγκαλιά. Ήταν επιλογή σου. Άργησες…

Μαρίνα Μπάμπη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s