Ανάσα που μου καίει τα σωθικά η ματιά σου, πύρινη γλώσσα το άγγιγμα σου… Λιώνουν το παραδομένο μου κορμί όπως η φλόγα το κερί… 

Γονατίζω μπροστά σου με λατρεία, πέφτω χαμηλά μα η ψυχή μου πετάει στα σύννεφα. Τρέμω… Ανατριχιάζω από ηδονή στη σκέψη σου. Το μυαλό μου καταλαμβάνουν όλα εκείνα που μας περιμένουν μπροστά. Τα όμορφα, τ’ αληθινά… Τα άσχημα πέρασαν. Τα μέτρια, τα λίγα… Ήρθε η στιγμή που τα καλύτερα μας κλείνουν το μάτι. Και μας περιμένουν… 

Παραλύω στη σκέψη σου… Χάνω τα λόγια μου… Γίνομαι φτερό που το παίρνει το βλέμμα σου και το ταξιδεύει στη χώρα των ονείρων και του πόθου. Εκεί που τα χρώματα γεμίζουν την ψυχή μου κι οι νότες συντροφεύουν τις άδειες μου νύχτες. Βυθίζομαι στα μάτια σου, ξαναγεννιέμαι. Αφήνομαι στα χέρια σου, παραδίνομαι στης ψυχής σου τα πανέμορφα φτερά. Πεθαίνω κι ανασταίνομαι, γεμίζω κάθε γωνιά του είναι μου με τη μορφή σου, ποτίζει την ψυχή μου η ομορφιά της δικής σου ψυχής. Αγγίζω όσα δεν τόλμησα ποτέ μου να ονειρευτώ, όσα πόθησα μα δεν τόλμησα να παραδεχτώ ποτέ μου…

Σ’ ευχαριστώ…

Στέφανος Μαντζαρίδης

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s