Φωτογραφία: Πόπη-Στέλλα Τσιτου

Θα κλαίω ένα γιασεμί 
Που κάποτε μου είχες χαρίσει.
Μια γλάστρα σκέτη ήταν στην αρχή.
Με λίγο χώμα κι ένα στερνό κλαδί.

Διστακτικά την στόλισα στο παράθυρο.
Απορούσα για το πότε θα βρίσκω χρόνο να την ποτίζω, να την κλαδεύω.
Λες και είχα ποτέ αυτές τις σκοτούρες.
Εσύ επέμενες να την κρατήσω.

Και όντως σύντομα πέταξε και φύλλα και άνθη.
Κι είχες δίκιο.
Σαν κάτι να άλλαζε μέσα μου, κάθε που την αντίκριζα.
Ήταν πια κομμάτι μου, ήταν κτήμα μου.

Και προχωρούσε η γιασεμιά,
και γέμιζε τη ζωή μου με διακριτικά άσπρα άνθη.
Να ευωδιάζουν τον κόσμο μου,
Να φωτίζουν το γκρι των πρωινών.

Μου έλεγε καλημέρα και καληνύχτα.
Ούτε με ένοιαζε που κανείς δεν καταλάβαινε τη σχέση μας.
Εγώ ήμουν ευτυχισμένη που επιτέλους,
Κατάφερε να εισβάλλει ένα ίχνος άνοιξης στον κόσμο μου.

Φυσικά, δεν άντεξε και πολύ η γιασεμιά
κι όσο κι αν προσπάθησε να κρατηθεί στο ύψος
ενός αναρριχόμενου,
μαράθηκε ανάμεσα σε χειμώνες, ξηρασία και αδιαφορία.

Θα κλαίω αιώνια αυτό το γιασεμί,
αν και πάντα στέκει η γλάστρα του στο παράθυρο.
Όχι πως έχει καμιά αξία.

Μάθε πως εγώ έριξα τους σπόρους,
Εγώ δάκρυζα και πότιζα
και προσπάθησα και κλάδεψα.

Εσύ μου χάρισες απλώς τη γλάστρα και το χώμα.
Πρέπει κάποια στιγμή, να την πετάξω.
Τέλος οι κηπουρικές.
Στην καρδιά μου χώρεσε μόνο, 
εκείνο το άσπρο γιασεμί.

Νικολέτα Αργυράκη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s