Αγαπημένα μου άτομα…

Κάποιες φορές οι σκέψεις μου αδυνατούν να εκφράσουν αυτά που αισθάνομαι, οπότε σιωπώ. Σιωπώ, ή κλαίω λόγω αυτού του κουβαριού που έχει δημιουργηθεί στο μυαλό μου, χωρίς να ξέρω πώς να το ξετυλίξω.

Μαμά, μπαμπά, το κοριτσάκι σας έχει μεγαλώσει πλέον, αλλά παραμένει ένα μικρό παιδί. Όσο και να θέλω να φορέσω το προσωπείο της «μεγάλης» και αρκετά «ώριμης» άλλο τόσο δεν είμαι έτοιμη να τσακωθώ μαζί σας ή να σας φερθώ άσχημα. Σε λίγα χρόνια θα φύγω. Και πραγματικά, το μόνο που θέλω, είναι να με θυμάστε με πολλή αγάπη, όπως θα θυμάμαι κι εγώ όλες τις στυγνές μας, ακόμα κι αυτές που τσακωνόμασταν. Δε θέλω να με θυμάστε ως μια υστερική, απαιτητική κόρη που σας κουράζει.


Μπαμπά, αισθάνομαι πολύ περίεργα όταν γελάς όποτε λέω ότι θέλω να περάσουμε χρόνο μαζί. Αισθάνομαι ότι οι μέρες περνάνε κι ο χρόνος λιγοστεύει. Κι όσο δεν κάνω τίποτα για αυτό, τόσο με πνίγει. Και θέλω πραγματικά να κάνω κάτι.. Αλλά όλα με τραβάνε πίσω και μου θυμίζουν πόσα πράγματα έχω να κάνω σε μια μέρα..
Όποτε σιωπώ σε έναν τσακωμό μας δε σημαίνει ότι δε σε ακούω. Σημαίνει ότι απλά δε θέλω να συνεχίσω έναν ανώφελο καυγά, που δε θα οδηγήσει πουθενά κι απλά θα μας στεναχωρήσει. Μην εκνευρίζεσαι όποτε το κάνω, σε παρακαλώ.


Μαμά, όσο κι αν τσακωνόμαστε είσαι η καλύτερη μου φίλη και πάντα σε ρωτάω για οτιδήποτε χρειαστώ. Και πάντα τρέχω σε εσένα για συμβουλές όταν τα πράγματα είναι δύσκολα, ή όταν πιστεύω εγώ ότι είναι. Και πάντα θα με ακούσεις- μπορεί να νευριάσεις, αλλά θα μου πεις τι θα ήταν καλύτερο να κάνω με βάση την άποψή σου. Μπορεί να την ακούσω, μπορεί να πεισμώσω, αλλά πάντα θα θυμάμαι τι μου έχεις πει.


Είστε δύο από τους καλύτερους γονείς που θα μπορούσα να έχω και είμαι περήφανη που λέω ότι μεγαλώνω μέσα σε αυτό το σπίτι. Και πάντα όταν επιστρέφω εδώ θα αισθάνομαι την πραγματική ζεστασιά ενός σπιτιού.
Ενός σπιτιού γεμάτου αγάπης που ελπίζω κάποτε, και με τα χρόνια να μπορέσω να σας δώσω όπως ακριβώς μου τη δίνετε εσείς.

Κορίτσια.
Σας αγαπάω. Είστε πλέον οικογένεια, και οι τρεις. Δε θα μπορούσα να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς εσάς, το πιο πιθανό είναι να ήμουν χαμένη στις σκέψεις μου πολύ χειρότερα από ότι είμαι τώρα.
Αλλά όταν κάποιες φορές ζητάω το χώρο μου, σημαίνει ότι δεν έχω όρεξη. Ότι οι σκέψεις μου με κυριεύουν και χρειάζεται να βάλω λίγη τάξη σε αυτό το μυαλό. Εξάλλου, προτιμώ να είμαστε μαζί όταν είμαι χαλαρή, πάρα όταν δεν μπορώ να μείνω ούτε μόνη με τον εαυτό μου.
Ξέρω ότι θα μπορούσα να σας έχω σταθεί πολύ παραπάνω σε ορισμένα πράγματα, διαφορετικά για την κάθε μία. Και πραγματικά, αν είχα την ψυχική δύναμη να το κάνω θα το έκανα μέχρι να πάψω να έχω οποιαδήποτε δύναμη μέσα μου. Αλλά κάποιες φορές είναι καλό να έχουμε ως προτεραιότητα τον εαυτό μας. Για να βοηθήσουμε καλύτερα εμάς τους ίδιους, αλλά και τους γύρω μας. Προσπαθώ να μην το κάνω να ακούγεται εγωιστικό, αλλά τελικά μπορεί να είναι, κι ίσως πρέπει.

Μια κατάθεση ψυχής με πρωταγωνιστές εμένα, περασμένες τρείς ένα βράδυ του Αυγούστου και τα δάκρυα μου που ποτίζουν το μαξιλάρι συνεχώς.

Ίσως τελικά να μην είμαι αυτό το χαρούμενο άτομο που όλοι νομίζουν. Που προσπαθεί να κάνει τους άλλους να γελούν. Ναι, ίσως το κάνω αυτό. Αλλά τελικά, εγώ χρειάζομαι το περισσότερο γέλιο.

NinaS

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s