Ξέρεις τι με τρομάζει παραπάνω;
Ότι για χάρη σου, είμαι για όλα ικανή.
Εγώ που έμαθα να τοποθετώ τα πάντα μου, μέσα σε κουτάκια.
Εγώ που για μια διαολεμένη λογική,
υποδουλώθηκα στου κόσμου τα πρέπει.
Τη ζωούλα τη συμβατική,
που κρατούσα για χρόνια ατσαλάκωτη,
για χατίρι σου θα τη γκρέμιζα.

Κι αν η φωνή της σύνεσης
μου χτυπάει με λύσσα τον κόκκινο συναγερμό.
Κι αν ξέρω πως θα εκθέσω τον εαυτό μου σε τεράστιο κίνδυνο.
Εγώ θα σ’ ακολουθούσα.
Κι ας πορευόμασταν πλάι στα γκρέμια.
Κι ας είναι τα χέρια σου σαν χάρτινα.
Κι ας μη με σφίγγουν.
Κι ας μ’ αφήσουν να κατεδαφιστώ.
Γι αυτό το ενδεχόμενο,
πως θα με συγκρατήσεις την ύστατη στιγμή
λίγο πριν την μοιραία πτώση
Θα ερχόμουν.
Κι ας απογοητευόμουν.

Ξέρεις τι με τρομάζει;
Που πέρα απ’ την καρδιά,
Κατέκτησες το νου μου.
Κι οι έρωτες, οι νοεροί πιο χαοτικοί απ’ όλους.
Μ’ ένα μυαλό που λειτουργεί για να φαντάζεται
και να εξιδανικεύει.
Εσένα.

Ξέρεις τι με τρομάζει παραπάνω;
Πως από μια μικρή ισχνή κλωστούλα κρέμομαι.
Και πολύ τα φοβάμαι τα χείλη μου,
κάποια μέρα θα με προδώσουν το ξέρω.
Είτε με λέξεις, είτε με φιλιά.
Πως να τα κουμαντάρω μου λες;
Όταν σε βλέπω, τα σφίγγω μη τυχόν
και τους ξεγλιστρήσει καμία αλήθεια.
Κι όποτε πέφτει εκείνη η αμήχανη ησυχία,
που δεν ξέρεις τι ακριβώς πρέπει να πεις,
φτιάχνω ένα σωρό, ανούσιες κουβέντες, για να σε ξεγελάσω.
Δήθεν πως νοιάζομαι για την ευτυχία σου.
Δήθεν πως δεν μ’ αφοράς.
Δήθεν πως δεν μου λείπεις πια.
Σκορπίζω κάποια βιαστικά αστεία,
μονάχα για να προλάβω να κρυφτώ πίσω από τα ψεύτικα γέλια μου.
Έχω την εντύπωση, πως γραπώνεις τα ψέματα μου.
Μα από ευγένεια, προσποιείσαι πως δεν αντιλαμβάνεσαι τι συμβαίνει.
Κι είναι τόσο παράξενο που τηρούμε σχεδόν ευλαβικά αυτή τη σιγή.
Αν το καλοσκεφτείς, μ’ αυτή τη σιωπή τυλιχθήκαμε, δεθήκαμε.
Μ’ αυτό το φόβο μη πούμε όσα απαγορεύονται να ειπωθούν.

Θα σου κρύβομαι.
Και το στόμα μου, θα το έχω πάντα ραμμένο.
Στο υπόσχομαι, θα κάνω τ’ αδύνατα, δυνατά για να μη τ’ ακούσεις.
Θα χάνομαι απ’ το πλάνο.
Κι όταν τ ανείπωτα μου προκαλούν πνιγμό,
θα σου γράφω.
Με κωδικοποιημένες εκφράσεις κι επιτηδευμένες ασάφειες.
Μη τυχόν και σ’ αναγνωρίσεις μέσα στις προτάσεις μου.
Μην εισβάλλεις ποτέ στη κρυψώνα μου.
Άφησε με να σου κρύβομαι.
Κι ας είναι και πίσω απ’ το δάχτυλο μου.

Ξέρεις τι με τρομάζει παραπάνω;
Ο εαυτός μου που πάντα θα σου τρέφει
-μεγάλη αδυναμία-

Έλενα Κορινιώτη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s