Σαν να απέκτησε βάρος κι ο ουρανός
και τα σύννεφα.
Σαν να κατέβηκε το ταβάνι,
μόλις έφυγες.

Έφυγες.
Και το ήξερα πως κάποια στιγμή θα με άφηνες.
Προετοιμαζόμουν και προετοιμαζόμουν.
Μα πάντα βρίσκομαι προ εκ πλήξεως σε όλα.

Έφυγες.
Αυτό που δεν ξέρω είναι ο λόγος που αντί να λυπάμαι, θυμώνω.
Συγχώρα με, θα μου περάσει.
Και θα λυπηθώ και θα απελπιστώ.
Μα ακόμη θυμώνω.
Δεν είμαι σίγουρος με ποιον.

Έφυγες γρήγορα,
Λες και δε σε χωρούσε πια αυτός ο κόσμος.
Λες και δε σου φέρθηκε όπως θα ‘πρεπε
Και έπρεπε να τον τιμωρήσεις άσπλαχνα με την απουσία σου.

Και καλά έκανες, ελεύθερος είσαι να κάνεις ό,τι θες.

Μα δυστυχώς δε συνέβη αυτό.

Δεν ήξερες τη λέξη τιμωρία καν.
Αν ήταν στο χέρι σου θα έμενες μαζί μου.
Μαζί μας.
Και θα ταλαιπωριόσουν άλλες δύο ζωές.
Έφυγες.
Ηρέμησε το σώμα σου, μα κυρίως ηρέμησε η ψυχή σου.
Δε σε χωρούσε όντως αυτός ο κόσμος.

Όταν ξεθυμάνω θα τα λέμε, κάποια βράδια.
Με συμβουλές, που θα μου δίνεις,
μιας και πια θα τα βλέπεις όλα.
Ακόμη και όσα παλιά δειλά σου έκρυβα,
ή για πλάκα έκανες πως δεν καταλάβαινες.

Ίσως δεν έφυγες.
Ίσως πια θα είσαι πιο εδώ από πριν.
Θα είσαι μέσα μου.

*για τους αγαπημένους μου: Γιώργο και Έλσα
*για τον αγαπημένο μου Νίκο

Νικολέτα Αργυράκη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s