Βράδυ-πρωί σε σκέφτομαι,
την πόρτα μου κοιτάζω.
Μήπως και μπεις αγάπη μου,
και ‘ρθεις να σ’ αγκαλιάσω.

Κι αναπολώ τα μάτια σου,
το γέλιο σου, το δάκρυ,
και κάθε υπόσχεση π’ άφησες
για τούτη την αγάπη.

Κάθε στιγμή, κάθε λεπτό,
που είμαι μακριά σου,
μονίμως συλλογίζομαι
τα τόσα σφάλματά σου.

Και σαν το δάκρυ μου κυλά,
στο μάγουλο και καίει…
μια φωνή μέσα μου,
να σε ξεχάσω λέει!

Και συνεχίζει η φωνή,
να λέει θυμωμένα:
«μην νοσταλγείς τον άνθρωπο,
που τόσα ‘χει καμωμένα»!

Και χάνομαι στις σκέψεις μου,
χάνω μαζί κι εσένα…
κι όσα κι αν περάσαμε,
τα σβήνω ένα-ένα.

Και κοίτα που ξημέρωσε
ακόμα ένα βράδυ,
κι η πόρτα μου δεν άνοιξε,
κι έμεινες στο σκοτάδι…

Και παίρνω πια απόφαση:
Το τέλος εγώ το γράφω!
Κι απ’ την καλή μου την καρδιά,
πλέον σε ξεγράφω.

Την πλάτη μου, τη γύρισα
μια και καλή σε σένα.
Γιατί αξίζω πιο πολλά,
απ’ όσα είχες δοσμένα.

Δε μας συγχωρώ για αυτά
που αφήσαμε δίχως λόγο,
δικαιολογίες βρήκαμε
και χάσαμε από φόβο.

Καλή τύχη σου εύχομαι!
Ο έρωτας όπου σε πάει.
Μα η δική σου η καρδιά,
για ‘μένα θα χτυπάει…

Λου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s