Τις έδωσαν πολλά ονόματα. Τις είπαν ερινύες. Τύψεις κι ενοχές. Χαμένες προσδοκίες κι ανεκπλήρωτα πάθη. Όνειρα που ποτέ δεν έφτασαν. Πόνο και πίκρα φέρνουνε. Απελπισία… 

Αν… Αν μόνο είχα τολμήσει… 

Είναι φριχτό να στοιχειώνουν τις νύχτες μου όλα εκείνα τα αν που ποτέ δεν κατάφερα ν’ αντικρύσω στα μάτια. Κάθε τι που δίστασα και φοβήθηκα ν’ αγγίξω… Κάθε φορά που γύριζα πίσω απλά και μόνο γιατί φοβήθηκα να δοκιμάσω να προχωρήσω…

Αν… Αν μόνο είχα τολμήσει…

Έρχονται πάντα τη νύχτα. Όταν όλα γύρω τα σκεπάζει το σκοτάδι. Όταν τα μάτια προσπαθούν κλειστά να παραμείνουν και το μυαλό βρίσκει ελεύθερο πεδίο να καταλάβει τα πάντα γύρω σου. Τότε που οι αισθήσεις θεριεύουν και μπορείς ν’ ακούσεις πράγματα που δε θα μπορούσες καν να φανταστείς τη μέρα. Και βασανίζουν με λύσσα περίσσια την ψυχή σου, ζητώντας σου επιτακτικά να παραδοθείς ανήμπορος στη μοίρα σου.  Και συμμαχούν με το σκοτάδι, γεμίζοντας τον ορίζοντα σου με σκιές περίεργες που χορεύουν στον ίδιο μονότονο, κάθε βράδυ σκοπό…

Αν… Αν μόνο είχα τολμήσει… 

Πως να ‘ταν άραγε το φαγητό που ποτέ μου δε δοκίμασα; Ποια γεύση κι αρώματα να το γεμίζουν; Και τι χρώμα να είχαν άραγε τα όνειρα μου αν τα συναντούσα; Πόσες στιγμές έχασα από φόβο; Και πόσα καλοκαίρια τ’ αντάλλαξα με κρύες νύχτες του χειμώνα; Πως θα φαινόταν η γη αν τελικά τολμούσα να πετάξω; Θα το μάθω άραγε ποτέ ή θα βασανίζομαι για πάντα; Πως; Τι; Πότε; Γιατί; Τι χρώμα; Ποια μυρωδιά; Ποια όνειρα; Ποιες σκέψεις;

Γιατί πετάει τελικά, μονάχα εκείνος που τολμάει…

Στέφανος Μαντζαρίδης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s