«Έλα τώρα! Αν βγείτε για μια μπύρα, θα κάνετε πολλά παραπάνω από το να πιείτε μια μπύρα και το ξέρεις», μου έλεγαν όλοι όταν σκεφτόμουν να τον ξανά συναντήσω μετά τον άτσαλο εκείνο καλοκαιρινό χωρισμό μας. Και όμως, ίσως για πρώτη φορά να είχαν άδικο. Στο μυαλό μου είχα κάτι πολύ πιο αθώο, όπως να μοιραστούμε ένα μπουκάλι αλκοόλ, αφού πια δε μοιραζόμαστε κοινές πορείες. Να καπνίσουμε ένα τσιγάρο στριφτό, με μένα να προσποιούμαι πως ξέρω να καπνίζω και τελικά να πνίγομαι από τον άγευστο καπνό όπως πνίγομαι από τα γευστικά συναισθήματά μου για εκείνον.

Αυτό που χρειαζόμαστε για να μας ξανά ενώσει είναι πολλά παραπάνω από λίγη νικοτίνη τυλιγμένη σε εύθραυστο χαρτί. Είναι ένα σύγχρονο θαύμα του κόσμου, μια γέφυρα Ρίου-Αντιρίου. Αν μοιράζαμε τη διαδρομή όπως μοιράσαμε εκείνη τη μπύρα και το τσιγάρο, ίσως να μοιραζόμασταν τελικώς και μια κοινή ζωή. Δεν είναι πολύ γοητευτικό έστω και να το πιστεύω;

Απλώς, όταν μια μέρα θα κοιτάζω πίσω στη νεανική ζωή μου, δε θέλω να βασανίζομαι πως αρκέστηκα στον ουρανό και δε διεκδίκησα τη θάλασσα επειδή φοβόμουν να περάσω στην αντίπερα όχθη.

Και αν πνιγόμουν κι αυτό μια απάντηση θα ήταν…

Μαρία-Θεοδώρα Παπά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s